anoniem

Anoniem 9 jaar geleden 23 reacties

 

Hallo allemaal ik ben nu 6 weken zwanger van onze derde....maar ik ben niet blij ....ik ben aardig depri op dit moment want ik twijfel aan alles.
ik voel me ook echt hond beroerd wie herkent het......??

Pagina 1, reactie 1 t/m 10 van totaal 23 reacties.

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Hallo dames, Ik zie dat veel van deze berichten hierboven alweer van een tijd geleden zijn en ik vraag me af hoe het al deze vrouwen nu vergaan is. Dames, zitten jullie nog steeds op dit forum? zo ja, hoe gaat het nu met jullie? hoe kijk je er achteraf op terug? Ikzelf vind het heel erg fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met angsten en onzekerheden en daardoor nog niet helemaal op de roze wolk zit.  Doet me goed te lezen dat dit er toch een beetje bij hoort.. Ik vind het alleen toch ook zonde van de tijd. Misschien zeg ik achteraf; had ik maar geweten hoe leuk het zou worden, dan is dat te laat.. gr Renate

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Hallo Stef, Ik ben zo blij om te horen dat ik echt niet de enige ben die zou denkt. Ik voel me zo kut... Ik wou eerst heel graag zwanger worden en toen was ik zwanger heb ik een miskraam gehad. Daarna waren we nog steeds bezig en het wou maar niet lukken. Uiteindelijk heb ik samen met mijn vriend besloten dat ik weer de pil zou gaan slikken omdat ik er helemaal gek van werd. En de maand dat ik zou beginnen met de pil werd ik niet ongesteld. Ik ben nu zwanger 5 weken... en ik ben neit echt totaal blij mee.... Alle veranderingen en ik ben bang dat ik het niet aankan en bang dat het weer fout loopt!! Ik voel zo kut en slecht dat ik zo denk.. ik heb het met me vriend er over, maar die begrijpt  helemaal niet.... Maar wat ik hier lees dan zou het aan de hormonnen moeten liggen??? Gr. K

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Lieve allemaal, zo herkenbaar wat jullie allemaal schrijven.... Eerst een kinderwens hebben, en dan-  na de positieve zwangerschapswens-  overvallen worden door twijfels en angst voor het onbekende... Als verloskundige (en zelf moeder van 3 kinderen, persoonlijk ook een heel herkenbaar verhaal!) hoor ik dit gevoel regelmatig op het spreekuur. Het is natuurlijk ook echt een lastige periode: veel mensen weten nog niet van je zwangerschap, je voelt je door de hormonen moe en beroerd en kan je sowieso al om het minste of geringste in tranen uitbarsten. En dan al die veranderingen die de komende maanden op je afkomen, dat is ook heel erg spannend! Dit geeft vaak een paniekgevoel van "kan ik dit allemaal wel? Wil ik dit echt wel?". Alle vormen van twijfels kun je (ook al heel vroeg in de zwangerschap) bespreken met een verloskundige. Ook als je twijfelt of je de zwangerschap wel wilt houden. Er zijn ook nog mensen van verschillende organisaties die een luisterend oor kunnen bieden. Het kan soms fijn zijn om met een buitenstaander daarover te praten. Kijk bijvoorbeeld op de site fiom.nl (niet alleen voor tienermoeders). Ik wens jullie het allerbeste, en hoop dat de knop om zal gaan naar acceptatie of zelfs de "genietstand". Wanneer dit niet zo is: praat erover!!

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Hoi Thammy, Ik herken dit wel. Ik ben 37 en ook zwanger van mijn vierde kind. Nog wel steeds gelukkig getrouwd met mijn man (en vader van alle kinderen). Ik heb zelf drie kinderen van 8, 6 en 4 jaar. De jongste net op school, net de babyspullen grotendeels weggedaan (2 maanden geleden!) en onverwacht zwanger. Bij de andere drie voelde ik me zo gelukkig en nu niet. Abortus vind ik ook niet echt een optie. Maar een baby, weer helemaal opnieuw beginnen net nu de jongste net op school zit en mijn werk (ik ben zelfstandige) een beetje begint te lopen. Hoe moet het financieel, we houden nu al niks over. En we moeten toch een andere auto, luiers, spullen, later zwemles, sport, school etc. Kortom zorgen, ik voel me ook schuldig dat ik me niet blij voel, tegenover de baby en tegenover stellen met vruchtbaarheidsproblemen. Ga ik me wel gelukkig voelen? Jij bent inmiddels ieder verder, voel jij je inmiddels gelukkig?  

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Hoi Ik ben 39 jaar en zwanger van de vierde (6 weken)maar ik ben zo ongelukkig en verward . Ik ben bang voor wat de toekomst gaat brengen.Dit is mijn derde levenspartner . Mijn oudste is van mijn eerste man en de teweede en derde van mijn tweede echtgenoot. Mijn vriend heeft zelf drie kinderen (26,20,13)We zitten hier niet op te wachten hij is zelf ook al 46 jaar. We hebben net een huis gekocht ,bezig met verbouwen nieuwe baan ect. Ik wil graag gelukkig zijn met deze zwangerschap maar ik heb zo,n depri gevoel. Ik heb aan mijn vriend vertelt hij kan het ook nog geen plekje geven . Durf niet aan mijn kinderen te vertellen want ik sta er zelf nog niet helemaal achter. Ik voel een blokkade in mijn hoofd daardoor heb ik helemaal geen gevoel,de zwangerschap verschijnselen beginnen ook te komen. Ik wil geen abortus maar wat kan ik doen om deze zwangerschap of baby een plekje te geven, om toch gelukkig te zijn  ? Tamy

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Hoi Tammy, Ik snap dat het een grote schrok is als je ineens zwanger bent ongeplant. Maar meid je hebt iets moois van jullie samen in je buik. En dit kindje zou blij zijn als ie jullie ziet. Geen enkele tip die er is om je beter te laten voelen, dat komt met der tijd. MIjn zwangerschap was ook ongeplant en heb in het begin mij ontzettend angstig gevoeld en depri maar nu kan ik niet wachten om de vingers en teentjes te tellen. Neem de tijd dat is het enige wat ik kan zegen

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

@Sisa Het lijkt wel alsof je moeder het niet accepteerde..... Hoop dat door tijd dat het wel een beetje bijgedraaid is.

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Hoi Anoniem, Terugkomend op je bericht van dec.. Ik weet sinds 1 wk dat ik ook zwanger ben ( 5wkn) van mijn 2e, di kind is van mijn 2e man. Ik ben anderhalf jaar geleden gescheiden en heb daar een kind uit van 4 jaar. Gister heb ik mijn moeder per sms ( tegen 17.00 uur) verteld dat er een kleinkind opkomst is... pas tegen 22.00 kreeg ik een reactie met daarin: dat ze het niet fijn vind vooral om mijn eerste kind, want zij word dan later uitgemaakt voor stiefzus en ze krijgt ook dan minder aandacht en dat ik alleen maar aan mezelf denk!!! Op het eind zei ze dat het mijn eigen lot is... dus met andere woorden, verwacht geen steun of iets... Ik weet wat je voelt, alhoewel situatie beetje anders is, maar je hebt toch die ene BEVESTIGING van je MOEDER nodig als dochter zijnde.. en die krijgen we helaas niet... Vooralsnog wens ik je een mooie tijd, ondanks alles ... Groet Sisa

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

Hey dames, Ik ben Stef.,29 jaar en  11 weken zwanger van ons 2de wondertje.... Ons eerste wondertje is momenteel 10 maanden oud. Bij het lezen van jullie tekstjes zit ik hier uiteraard al te huilen... Pff, al die hormonen,ik vind het zo ontzettend zwaar... Vorige keer vond ik heel de zwangerschap verschrikkelijk en de pijn na de keizersnede daar spreek ik nog niet over dan! Ik heb 1 maand plat gelegen toen!!! Hier gaan we dan weer voor de tweede keer... Ik ben wel een beetje opgelucht dat ik niet de enige ben met negatieve gedachten. Ik denk nu soms het dat ik het allemaal niet ga aankunnen. Het is nu soms al zo zwaar... Ik tel zo af naar eind volgend jaar, dat we weer wat verder zijn en dat alles weer achter de rug is!! Groetjes, Stef.!

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

Heeft iemand ervaring dat je eigen moeder niet echt blij kan zijn voor haar dochter dat ze zwanger is? Ik heb haar vanavond vertelt dat ik 6 weken zwanger ben en ze was heel niet enthousiast. Daarbij spelen 2 zaken een rol. Ten eerste en tegelijk het grootste probleem voor haar, ze is zo sterk religieus dat ze gelooft dat wij eerst hadden moeten trouwen en dan pas kinderen krijgen. Ten tweede speelt het feit mee dat ik in het buitenland woon en zij haar kleinkind 3keer per jaar een week kan zien. Dat laatste begrijp ik dat ze daar moeite mee heeft. Maar dat eerste! Ik heb haar ook gezegd dat geloof zoveel kapot maakt. Begrijpen jullie mn moeder haar reactie? Ik vind het zo onnatuurlijk. Als moeder zijnde ben je toch hartstikke blij voor je kind als ze zwanger is?. Het doet mij zo pijn. Zolang ik niet volgens haar religie leef zal ik altijd fout blijven leven. Zijn er meerdere mensen met zulke ervaringen? Ik weet echt niet hoe ik hier mee om moet gaan. Enerzijds ben ik ontzettend boos en heb ik helemaal geen zin meer in contact met haar ( ik zal het toch nooit goed doen). Anderzijds ben ik ook zo verdrietig. Je wilt graag bevestiging van je eigen moeder.

Dit is niet ok!

Als je iets tegenkomt waarvan je denkt dit hoort niet op het forum thuis. Laat het ons weten, dan kunnen we actie ondernemen. Klik op onderstaande knop als er iets mis is op de huidige pagina. Alsvast bedankt, zo houden we het forum schoon en gezellig!

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden