anoniem

Anoniem 10 jaar geleden 23 reacties

 

Hallo allemaal ik ben nu 6 weken zwanger van onze derde....maar ik ben niet blij ....ik ben aardig depri op dit moment want ik twijfel aan alles.
ik voel me ook echt hond beroerd wie herkent het......??

Pagina 2, reactie 11 t/m 20 van totaal 23 reacties.

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

hoi anoniem, Ik ben zelf ook gelovig en je kan uit vanuit haar oog punt kijken dat dit niet in haar idiale beeld past, geef haar de tijd. Als jij een situatie niet in jouw denk wijze past heb je ook even tijd nodig en gooi dat nou niet op geloof maakt zoveel kapot want ik zie hoeveel het goed maakt en gelukkig. Ik zie genezingen die artsen niet kunnen verklaren ik zie mensen in rouw die zo'n ontzettend kracht ontvangen ect. Ook niet gelovige doen mensen pijn en verdriet en reageren anders als het niet in hun straatje past. Maar begrijp dat het je verdrietig en boos maakt maar laat het los en geef het tijd dan zal je zien dat het goed komt, probeer ook vanuit haar oog punt te kijken dan maakt het voor je zelf wat meer begrijpelijker. In ieder geval van harte gefeliciteerd en geniet lekker van het wondertje dat je in je buik mag dragen. Liefs Ien

anoniem

Anoniem 10 jaar geleden

Hoi pris, Dit klinkt wel enigzins bekend. Zullen waarschijnlijk gewoon de hormonen zijn die daarvoor zorgen. Ik weet je situatie niet met hem natuurlijk, of je al lang bij elkaar bent, veel of weinig problemen hebt met elkaar, etc. Maar mocht het allemaal al langere tijd, ook voor de zwangerschap maar so-so gaan;  Het 'aan hem vastzitten' heb je in bepaalde mate ook zelf in de hand, jij bent de moeder, en zover ik weet staan moeders nog altijd sterker dan de vaders waar het om de kinderen gaat. Probeer wat te regelen met hem in de vorm van bezoekmomenten e.d. Een slechte relatie is ook geen omgeving voor een kind om in op te groeien. Om het advies wat ik ook heb gekregen door te geven; ga voor jezelf en je kindje. 

anoniem

Anoniem 10 jaar geleden

Hoi, Ik ben nu 11 weken en 3 dagen zwanger van mijn 2de, maar kan er helemaal niet van genieten of blij zijn ermee. Dat komt omdat ik een afkeer heb gekregen van mijn vriend en ik weet nu niet meer wat ik doen moet. ik heb heel erg het gevoel dat ik het niet meer wil en de gedachten alleen al dat ik een kind van hem krijg maakt me gek, want ik wil niet aan hem vast zitten. Hij blijkt niet de persoon te zijn die hij zich voordeed en nu ben ik zo in de war. Aan de andere kant denk ik er steeds aan dat het ook mijn vlees en bloed is en ik heb al een echo gehad en het gezien en het hartje gehoord, dus dat maakt het zo moeilijk. Ik weet echt niet wat ik doen moet, ik voel me zo ellendig. Gr Pris

anoniem

Anoniem 10 jaar geleden

Wat herkenbaar allemaal. Ik ben nu (als het goed is) 10 weken zwanger en vrijdag hebben we de eerste echo dan zijn we 11 weken. Dit kindje is geheel ongepland, maar zeker heel welkom. We hebben al een stoere vent van 20 maanden, maar doordat we in een verbouwing zitten. Het probleem is ook dat er bij mij alleen maar beren op de weg zijn, terwijl ik wel heel blij ben. Ook is het zo dat ik zo misselijk ben dat ik bij het idee van eten al braak neigingen krijg.  Als het eten geen geur heeft gaat het wel, maar de lekkere dingen moet ik helaas laten staan. Nog een paar weken en dan kan ik vol energie genieten van ons mannetje en de kleine innieminie in mijn buik. Voor alle dames die het moeilijk hebben. Praat erover met je partner en huil eens lekker om niks dat lucht op.

anoniem

Anoniem 10 jaar geleden

Rustig even de eerste 16 weken afwachten, die vervelende hormonen... Mocht het daarna niet beter worden, zou ik wel even naar de huisarts gaan!

anoniem

Anoniem 10 jaar geleden

Hoi XX R. Dat komt door de hormonen. Na de 3e maand zul je je beter voelen. Ik had ook veel huilbuien de eerste 3 maanden en mijn man die werd er telkens onrustig van. Nu gaat alles als op zijn oude en zijn heel blij met ons eerste zwangerschap. Geniet ervan. Het komt heus goed allemaal! Gr. Zehra

anoniem

Anoniem 10 jaar geleden

Hallo, Ik snap niks van mezelf. Ik ben 5 weken zwanger. Maar heb niet het gevoel wat ik bij veel vrouwen lees. Ik heb niet het gevoel van dol gelukkig te zijn, terwijl ik wel heel graag een kindje wil. Ik begin begin overal aan te twijfelen. Zelfs aan mijn vriend. Mijn vriend begrijpt al helemaal niks van me, met mijn stemmingswisselingen. Hij is sowieso al niet zo'n prater, maar nu heb ik het gevoel dat ik alles alleen moet doen. Heb het gevoel dat hij mijn zwangerschapsperikelen niet serieus neemt... valt niet mee. Mijn trek in eten is ook volledig verdwenen en voel me zo verwart. Misschien is er nog iemand die handige tips heeft??? Ik wil zo graag blij zijn.... XX R.

anoniem

Anoniem 10 jaar geleden

Hoi, Ik ben 14.5 week zwanger en ben vanaf 6 weken echt kotsmisselijk geweest slecht eten slecht slapen noem maar op of ik had het wel. Na 9 weken werd het iets beter maar toen kreeg ik griep dus weer honds beroerd. Nu ben ik eindelijk aan het bijkomen van voorhoofd en bijholte onsteking en onsteking aan mijn maagslijmvlies ofzo iets. Heb in de afgelopen weken  alleenmaar beroerd gevoeld en liggen huilen van de pijn en dan komen er van die sukkels die geen kinderen hebben met van die uitspraken, het hoord erbij je ,krijg er iets mooi voor terug, gaat wel weer over, elke vrouw heb van die pijntjes enz enz. Ik ben dan in staat om ze de nek om te draaien en te zeggen dat dit niet normaal is en dat niet iedere vrouw dit heeft(gelukig) en dat zij maar eens moeten proberen om ruim 8 weken je beroerd te voelen en toch naar het werk gaan en toch het huishouden en de boodschappen en alle andere dingen te doen terwijl je 10 keer per dag boven de plee hangt. Ik weet heus wel waar ik het voor doe maar ik zou graag iets meer van mijn zwangerschap willen genieten, hopelijk gaat het nu beter. Wens alle dames sterkte toe en hoop dat alles goed gaat.  Groetjes Daan 

anoniem

Anoniem 10 jaar geleden

Wel herkenbaar. Ben nu 13 wkn zwanger van de 2e. Bij mijn eerste zwangerschap de eerste 3mnd zo vreselijk beroerd geweest, veel te veel afgevallen, niet kunnen eten, werken enz. Daarna veel bekkenpijn en uiteindelijk rolstoel. Na de bevalling alles weer goedgekomen hoor! Maargoed, op sommige momenten word ik ineens heel depri en denk ik: waar ben ik aan begonnen, daar gaaaaan we weer, gatver! Dan ben ik helemaal niet blij. Je weet ineens weer heel goed hoe het was (de vorige keer). Iets wat je ver weg in hoofd hebt gestopt. Maar nu komt dat weer boven en sla ik mezelf voor me kop: Je wist toch dat je weer misselijk en beroerd zou worden en dat je bekkenpijn zou krijgen! Ik vind het ook erg bevrijdend dat ik op dit forum daarover eerlijk kan zijn. Veel mensen (die niet zwanger zijn vooral) kunnen niet zo goed begrijpen dat je wat te klagen hebt, of dat je ook weleens niet zo blij bent. Dan krijg reacties als: Je krijgt er toch iets moois voor terug! Allemaal waar, het is ook echt geweldig en we kijken erg uit naar ons kindje. Maar ik kijk ook uit naar het moment dat de bevalling achter de rug is, de borstvoeding weer mooi klaar is en ik mijn lichaam weer voor mezelf heb!

anoniem

Anoniem 10 jaar geleden

Mooi Zehra....

Dit is niet ok!

Als je iets tegenkomt waarvan je denkt dit hoort niet op het forum thuis. Laat het ons weten, dan kunnen we actie ondernemen. Klik op onderstaande knop als er iets mis is op de huidige pagina. Alsvast bedankt, zo houden we het forum schoon en gezellig!

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden