anoniem

Anoniem 8 jaar geleden 16 reacties

 
Hallo allemaal! Ik was aan het googlen naar a.s. moeders van 41 jaar en kwam hier terecht! Ben ontzettend blij dat ik niet de enige ben.... Ik zal me even voorstellen; Ik heet MIscha en ben moeder van Isa (bijna 9), Tess (bijna 7) en Floor* na 7 jaar proberen en 6x IUI + 3x IVF was het wonder geschied...ik was zwanger van Isa!!!!! 2 jaar later kwam Tess wat toch redelijk "soepel" ging. Ik had altijd een grote kinderwens misschien dat het te maken had dat ik bij Isa er zo lang over heb moeten doen dat weet ik niet, maar goed na Tess was mijn wens er nog steeds 4 jaar na Tess was ik spontaan zwanger van onze Floor...maar helaas is dat niet goed afgelopen Ik had een vruchtwaterpunctie gedaan en daar was uitgekomen dat Floor van alles Mankeerde...wat het allemaal was, is eigelijk teveel om op te noemen, het was in ieder geval nog een wonder dat ze nog leefde! Toen kwam de moeilijkste beslissing in mijn leven..ik heb Floor moeten opgeven en ze is met 22 weken dood geboren. Nu 3 jaar later heb ik daar nog steeds erg veel last van, en mijn kinderwens is dan ook nog altijd gebleven! Nu had ik vorige week ongesteld moeten worden maar dat is dus niet gebeurt, en heb ontzettende buikpijn en MEGA krampen! Toch vanmorgen een test gedaan en die bleek positief te zijn!!!!! Kan het gewoon niet geloven! Ik vertrouwde de test dus niet want ik dacht misschien ben ik wel in de overgang???? Aangezien ik 41 ben zou dat toch wel eens kunnen? Dus net een clearblue test gehaald z'n digitale en ja hoor ZWANGER...maar nu? Ik ben nu ontzettend bang dat het niet goed gaat, je leest allemaal verhalen over als je ouder bent dat de kans groot is dat er iets "mis" kan zijn met je kindje! Gatsie ben 41 jaar en zo onzeker als ik weet niet wat! Waar ik mijn ook zorgen over maak is dat ik geen foliumzuur heb gebruikt, zou dat kwaad kunnen? En ik heb afgelopen zaterdag een feestje gehad en heb daar behoorlijk wat wijntjes gedronken! Ik maak mezelf geloof ik helemaal gek, maar wil gewoon niet weer mee maken wat ik met Floor heb mee gemaakt! Zijn er hier vrouwen die zich net zo voelen als mij? Ik hoop graag in contact te komen met ze!! Nou dit was mijn verhaal! Groetjes en iedereen heel veel succes! Mischa

Pagina 1, reactie 1 t/m 10 van totaal 16 reacties.

anoniem

Anoniem 1 jaar geleden

Hallo dames, Allereerst wil ik alle dames hier die zwanger zijn van harte feliciteren! Geniet er met volle teugen van! Nu ff in 't kort wie ik ben.... Ik ben Aukje, ben 40 jaar en moeder van 5 kinderen. Heb 3 zoons van 19, bijna 16 en 13 en 2 dochters van bijna 18 en 13 . Ik ben eind 2010 gescheiden van hun vader. Ben met hem ook nog 2 kindjes verloren. Nu heb ik 'n nieuwe relatie en et was Love at first sight. Dacht dat zoiets niet voor mij weggelegd was, na best een hoop dates gehad te hebben In de hoop m'n grote liefde tegen te komen. Maar et wonder is geschied en we zijn dolgelukkig met elkaar. M'n vriend heeft zelf ook kinderen, 2 zoons van 14 en 12 en 'n dochter van 7. Nu zouden we samen heel erg graag nog een liefdesbaby willen(mocht 't ons gegund zijn natuurlijk) maar, en nu komt mijn "probleem"...... Ik ben "al" 40 en word dit Jaar 41.....ik lees en hoor vaak verhalen over zwangerschappen op deze leeftijd dat er toch best 'n hoop risico's zijn... Iemand die me miss advies kan geven? Liefs Princess Xena

anoniem

Anoniem 1 jaar geleden

Hallo dames, Allereerst wil ik alle dames hier die zwanger zijn van harte feliciteren! Geniet er met volle teugen van! Nu ff in 't kort wie ik ben.... Ik ben Aukje, ben 40 jaar en moeder van 5 kinderen. Heb 3 zoons van 19, bijna 16 en 13 en 2 dochters van bijna 18 en 13 . Ik ben eind 2010 gescheiden van hun vader. Ben met hem ook nog 2 kindjes verloren. Nu heb ik 'n nieuwe relatie en et was Love at first sight. Dacht dat zoiets niet voor mij weggelegd was, na best een hoop dates gehad te hebben In de hoop m'n grote liefde tegen te komen. Maar et wonder is geschied en we zijn dolgelukkig met elkaar. M'n vriend heeft zelf ook kinderen, 2 zoons van 14 en 12 en 'n dochter van 7. Nu zouden we samen heel erg graag nog een liefdesbaby willen(mocht 't ons gegund zijn natuurlijk) maar, en nu komt mijn "probleem"...... Ik ben "al" 40 en word dit Jaar 41.....ik lees en hoor vaak verhalen over zwangerschappen op deze leeftijd dat er toch best 'n hoop risico's zijn... Iemand die me miss advies kan geven? Liefs Princess Xena

anoniem

Anoniem 2 jaar geleden

Mijn wens was altijd 4 kinderen. En die heb ik ook wel. Maar 2 daarvan zijn engeltjes. Bij mijn eerste zwangerschap was ik 24 jaar. Alles was normaal tot ik aan mijn huisarts vroeg of het wel normaal was om zo'n een kleine buik te hebben bij 30 weken zwangerschap. Mijn huisarts bleef er bij dat bij de eerste zwangerschap de buik wat kleiner is dan bij een tweede en of derde en dat ik ook niet zo fors was enz enz Maar omdat ik bleef dringen. Gaf hij het op en stuurde mij door naar het ziekenhuis voor een echo. En ja hoor! Daar kreeg ik te horen dat ze vlekjes zagen bij het maagje van m'n kindje. En van daar stuurden ze me door naar een ander ziekenhuis. Twee weken later kon ik terecht en daar vertelden ze mij dat mijn kindje mogelijk chromosoom afwijking had.ze hadden een test (denk bloed test) gedaan en na twee vreselijk onzekere weken kregen we te horen dat ons kindje chromosoom (downsyndroom) had. Met 41 weken werd ik ingeleid. En een wolk van een kindje lag op mijn armen. Ons meisje was zo mooi! Maar helaas moest ze direct een darm operatie ondergaan.En na twee maanden zou ze een hartoperatie ondergaan. Maar deze heeft ze niet meer gehaald. Want tijdens de operatie heeft ze een bacterie opgelopen. Onze kleine prinsesje heeft keihard gevochten. Maar na een maandje in het ziekenhuis gelegen te hebben is ze overleden. Na 1 1/ jaar kreeg ik mijn dochter die inmiddels 12 jaar is en 3 jaar later kreeg ik mijn zoon 10 jaar. Inmiddels ben ik 39 jaar. Vorig jaar was ik zwanger en met 15 weken kreeg ik miskraam. Maar de wens voor nog een kind is nog zo groot.

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

Ik ben ook 41 jaar.En heb twee miskramen gehad.Op jongere leeftijd.Dus leeftijd zegt niets altijd!! Ik ben voor 15 jaar terug bevallen en heb een prachtige dochter.Toen zij 2 jaar jong was.Is er PDD-NOS vastgesteld.Dus veel zorgen.En exstra zorg.Maar ontzettend gelukkig dat ik haar heb.Tis een pracht kind. Ik geef hiermee aan.Dat je ook een kindje kan krijgen met een ander handicap.Waar ze niet van te voren zicht op kunnen hebben.En dan te bedenken dat ik toen nog 26 jaar jong was. Nu ben ik 41 jaar.En 15 weken zwanger. Uit de nekplooimeting is gebleken dat ik best wel een risico heb op een kind met down.En dus werd mij de vlokentest enz aangeraden. Dit heb ik afgewezen. Omdat als het kindje achteraf wel gezond blijkt te zijn.Je als nog het kindje kan verliezen bij 6 maanden zwangerschap.En dit riscio wil ik niet nemen. Dat wil niet zeggen dat als je deze testen laat doen.je het kindje kan verliezen. Maar toch ist een risico voor je ongeboren kindje deze onderzoeken. Want om het makkelijk uit te leggen...Ze gaan wel knabbelen aan het huisje van je baby. Wat twee kanten op kan gaan.Met als gevolg je alsnog je kindje kan veriezen.Of je hebt geluk en gaat het goed. Tis een zeer moeilijke beslissing die je dan moet nemen. En ik vind waarom vrouwen die iets ouder zijn.Wel deze mogelijkheid krijgen.Terwijl een jonge vrouw ook kans maakt op een kind met down. Dus iedere vrouw moet deze keus kunnen maken. En zal voor iedere vrouw vergoed moeten worden. Ik zelf kies ervoor om deze onderzoeken niet te laten doen. En ga ervan uit dat het goed gaat met de baby. En zou het achteraf zo zijn dat mijn kindje wel down heeft.Dan ben ik net zo gelukkig met dit kindje dan het kindje geen down zou hebben.Het blijft je kind. En ieder kind heeft recht op liefde.Wat het ook voor afwijking heeft. Natuurlijk hoop je op een kind zonder handicap.Wie niet!! Ik neem gewoon geen risico met deze onderzoeken. En iedere vrouw moet dit voor zichzelf weten wat zij hierin wil. Maar wel vind ik dat de risico's beter moet worden verteld.Dat deze onderzoeken niet altijd zonder gevaar zijn. Tot 2 keer in de familie is gebleken na deze onderzoeken.Dat ze met 6 maanden alsnog een het kindje verliezen. En dat zegt mij genoeg.Achteraf bleek dat deze twee baby's niks mankeerden en verders geen afwijkingen hadden. Maar het puur door deze onderzoeken mis is gegaan. Als vrouw van 41 of iets jonger.Dan krijg je al met een nekplooimeting van 2,3 al op papier dat je in het risico groep zit om kans te maken met een kind op down. Ook waren je bloeduitslagen goed!! Terwijl je op twee uitslagen van de nekplooi een positief uitslag hebt.En net op die ene een negatiefe uitslag. Omdat je net op het randje zit kwa nekplooimeting. Neem dan maar eens een besluit!! Ook misschien goed om te weten.. Als er op de echo van den nekplooimeting gene neusbotje te zien is.Dan is er meestal wel sprake dat het inderdaad een kindje met down zou kunnen zijn. Dit heeft de arts mij duidelijk ernog bij verteld. En het neusbotje was duidelijk zichtbaar. Waarom dan in paniek raken. En dan alsnog deze onderzoeken laten doen. Terwijl je 2 keer een positief op papier krijgt.En 1 negatief. Bloeduitslagen zijn goed. En het neusbotje is duidelijk zichtbaar. Wat word er gezegt.Tja omdat jij 41 jaar bent.Moeten wij toch op papier zetten dat jij in het risico groep zit.Om een kindje te kunnen krijgen met down.En de nekplooi was net op het randje. Is dit niet onnodig paniek zaaien? Iets uit laten voeren wat blijkbaar niet eens nodig is? Dus blijf ik positief en geniet ik van de zwangerschap. Zonder een keer nu te denken van. Als het nou zo zou zijn.Dat ik wel een kind met down zou krijgen. Waarom heb ik toen niet deze onderzoeken laten doen!! En stel je verliest het kindje met 6 maanden zwangerschap... Waarom in godsnaam heb ik deze onderzoeken laten doen. Ik wist toch dat dit zou kunnen gebeuren!! Dus je weet nooit wat het beste is om te doen. En vind ik dat de natuur zijn gang moet gaan. En of je hebt het geluk dat je een kindje mag krijgen zonder handicap. Is dat niet het geval. Ga dan nooit de schuld geven aan jezelf. Want het blijft een beslissing die moeilijk is om te maken. Omdat je geen gerantie word geboden. Ze blijkbaar nog niet genoeg kunnen vertellen wat de gevolgen van deze onderzoeken kunnen zijn voor het ongeboren kindje. De en verloskundige of arts zegt deze onderzoeken kunnen geen kwaad. En weer de ander verteld.Deze onderzoeken zijn zeer zekers niet zonder gevaar. Dus vertel dan maar eens aan een vrouw die zwanger is.Wat ze zou moeten doen. Laten ze maar eerst eens meer studie hierover gaan volgen.Voordat ze paniek gaan zaaien. Ik blijf erbij dat iedere vrouw wat voor leeftijd ze ook zwanger is.Kans maakt op een kind met down. En dat het niks met leeftijd te maken heeft. Nog maals volg je gevoel als zwangere vrouw. En laat je niet gek maken door verhalen. En vraag duidelijk wat de gevolgen zijn van deze onderzoeken. En wat jij ook besluit. Iedere vrouw moet daarin vrij zijn. En achteraf nooit geen schudgevoel krijgen.Wat erook gebeurt. Dus ik heb besloten.Om deze onderzoeken niet te doen. En ga ervan uit dat alles goed is met de baby. En laat me niet gek maken door al die nare verhalen. Die je krijgt te lezen of te horen als je op oudere leeftijd zwanger bent. Risico dit of dat. Ga eens lekker genieten van je zwangerschap. En volg je eigen gevoel.

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

hallo allemaal, hier ook een berichtje van een oudere moeder. ik ben 40 en word over een maand 41 ik ben nu 15 weken en 1 dag. volgens het de gyn in het ziekenhuis na een traject van ivf van ongeveer 2 jaar zou het  niet meer mogelijk zijn . en dat was bijna 3 jaar geleden. het gevolg is dat ik pas bij 13.3 weken wist dat ik zwanger was. ik was wel erg ziek maar gooide het op iets anders omdat het niet meer zou moeten kunnen. wij zijn dus blij verrrast maar ik ben ook nog nooit zo onzeker geweest. ik twijfel over alles terwijl ik lekker zou moeten genieten. hebben jullie dat ook? groet mama

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

Ik denk dat iedereen tijdens de zwangerschap twijfelt! Of je nu jong of oud bent, maakt niets uit! Vooral die eerste 12 weken zijn zo griezelig, maar zelfs daarna is er volop twijfel of alles goed blijft gaan! Ik ben nu 34 weken en nog twijfel ik, pas als mijn zoontje zijn eerste geluid maakt, zal ik gerust zijn. En dan begint de twijfel of alles wel goed gaat BUITEN je lijf met je baby haha! Die twijfel blijft tot je kind volwassen is. O nee, daarna ook nog :). Die twijfels gaan nooit meer weg haha! En gefeliciteerd met je zwangerschap. Probeer er toch van te genieten, je zult je waarschijnlijk wat geruster voelen als je de baby eenmaal kan voelen.

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

hier een aanstaande mama van 40, als de baby geboren is eind juni ben ik nog een maandje 40, ik vind het wel hilarisch, ik heb altijd een grote kinderwens gehad maar mijn vriend niet en t was best even shokking toen ik in 2006 onverwacht zwanger was maar die shock duurde maar 10 tellen toen was er blijdschap van allebei, ik bleek al twaalf weken zwanger te zijn, maar helaas ook wij moesten de zwangerschap afbreken wegens grote chromosoomafwijking. Een wonder idd bij ons dat het kindje uberhaupt nog leefde. Het is het zwaarste en het hardste wat ik ooit gedaan heb en ik wens t mn ergste vijand niet toe. Ik heb de beslissing niet voor mezelf genomen maar voor ons kindje, pepijn blijft voor altijd in ons hart en ik zal hem nooit vergeten en nooit stoppen om van hem te houden en de pijn/verdriet/gemis/waarom's etc ??  Die krijgen enigzins een plek maar t is niet makkelijk geweest en soms nog niet mijn remedie is doorgaan en als t hoog zit eruit gooien en dan weer doorgaan. Ikzelf praat er niet zoveel over omdat iedereen dan toch zegt dat dat t beste was voor Pepijn , maar ik kan er niet tegen, dus door het er maar niet teveel over te hebbenkan ik het dragen maar iedereen doet t weer anders .. Maar goed in aug 2007 hebben we nog een prachtzoon gekregen, Silke en die huppelt hier vrolijk rond en gezien de voorgeschiedenis , de moeilijke bevalling van silke en mn leeftijd dacht ik , laat ik maar blij zijn met 1 kindje .. en dat was en ben ik ook nog steeds het is mijn allerliefste prachtwonder, maar wat bleek een maand of 7 geleden ... ik was weer zwanger en nog wel uitgerekend op de dag nat het overlijden van Pepijn, als een wonder en alsof t zo moet zijn. Ik vind het wonderbaarlijk en kan er niet overuit dat een onverwachte zwangerschap mij weer is overkomen en dat alles supergoed gaat. Ik krijg er schrik van .. als het maar geboren is dan zal het wel beter gaan en de zenuwen over, maar goed 40 en zwanger dat had ik in mn stoutste dromen nog niet gedroomd ! .. een geluk heb ik wel ik zie er niet uit als 40 dus niemand kijkt me raar aan als ik met mn dikke buik voorbij waggel, of ze zeggen t niet kan ook hahaha Ik zou zeggen GENIET ERVAN !!!

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

ik wil nog heel even wat toevoegen trouwens, ik ben nu 28 weken en ben 20 weken zo vreselijk bang geweest. Heb gekozen in de eerste instantie voor de vlokkentest maar die was mislukt en ik ben zo bang voor die onderzoek dat is echt op t panische af, dus moest ik 4 weken later weer terug voor de vruchtwaterpunctie. Ik wilde zekerheid en heb daardoor wel de tests gedaan maar niet de nekplooimeting of tripple test omdat dat niet echte zekerheid geeft maar meer ene kansberekening geeft. Ik was ook heel bang omdat er constant wordt gezegd hoe slecht t is om na je 35 zwanger te zijn laat staan als je 40 of ouder bent .. dikke bullshit dus achteraf, de gyn vind t ook dikke onzin want dat t foutgaat zijn allemaal kansberekeningen. je hebt mazzel of je hebt pech en dat kun je beiden op alle leeftijden hebben .. ik zie mezelf als een dikke vette mazzelaar en heb gezegd als ook na de 20 weken echo alles goed blijkt te zijn dan hou ik op met dat bang en paniek gedoe, niemand gaat mij wat aanpraten, ik ga genieten van deze laatste zwangerschap !!! ( en niet verder vertellen dat alles bijmekaar juig als het kindje is geboren haha dat dan weer wel ) Bang , begrijpelijk .. ok, maar laat t niet de overhand nemen, nogmaals GENIET ERVAN !! er zijn er zoveel die het niet eens 1x mogen meemaken ;)

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

Hallo, fijn die herkenbare verhalen. Ben ook 41 jaar en op mijn 39ste een gezonde dochter gekregen. Op mijn 40e was ik, net als van mijn dochter, weer heel snel zwanger. Helaas bleek bij 8 weken dat er geen hartslag was, en later dachten ze dat er ook nog een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had kunnen zijn, een tweeling dus. Hiermee ben ik bijna een jaar zoet geweest, en ineens was ik dus 41! En ben sinds 2 maanden weer aan het proberen zwanger te worden, maar maak me wel heel veel zorgen over dat het niet meer zou lukken zwanger te raken en hoeveel kostbare tijd er met de miskraam verloren is gegaan. Maar als ik dan lees dat een dame tussen haar 38e en 45e nog 4 kinderen heeft gekregen, geeft dat toch weer hoop!!  Dus, miesje, begrijp je angst dat het nog mis gaat, zou ik ook hebben, maar je bent in elk geval al zwanger dus dat is al super!

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

Ha Mischa Gefeliciteerd. Spannend allemaal toch. Ik ben ook 41 en 11 weken zwanger. Dinsdag de nekplooimeting.In oktober 2010 hebben we een zwangerschap af moeten breken met 14 weken. Verschrikkelijk. Ik was dan ook heel verbaasd 3 maand later weer zwanger te zijn. Ik weet dus precies hoe je je voelt. Ik hoop dat het allemaal goed verloopt voor jou en iedereen. Gr Jet

Dit is niet ok!

Als je iets tegenkomt waarvan je denkt dit hoort niet op het forum thuis. Laat het ons weten, dan kunnen we actie ondernemen. Klik op onderstaande knop als er iets mis is op de huidige pagina. Alsvast bedankt, zo houden we het forum schoon en gezellig!

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden