anoniem

Anoniem 9 jaar geleden 15 reacties

 
Ons verhaal

Mijn vriend en ik hebben het al vaak over kinderen krijgen gehad, maar durfden nooit echt een beslissing te nemen. Bang voor van alles en nogwat zoals verliezen van je vrijheid, de verantwoordelijkheid, kunnen we het wel, hebben we wel de financiën, gaan we niet van alles missen, etc etc.... Ik was wel al een jaar geleden gestopt met de pil, maar dat had als reden dat ik even zonder hormonen wilde. De beslissing over kinderen bleef uit.

Toen was het 21 mei.
Wij hadden een spontane BBQ georganiseerd omdat het zo'n heerlijk weer was. Er waren een aantal vrienden en het was erg gezellig. De nodige fles van het een en ander ging erdoorheen in de loop van de avond.
Toen de flessen bij ons thuis leeg waren werd er door een aantal mensen bedacht dat ze nog verder konden gaan in de stad. Mijn vriend ging ook nog mee, ik bleef thuis.
Diep in de nacht was ik toch op een gegeven moment ook wel klaar met TV kijken, dus ik ging even met de hond lopen om daarna naar bed te gaan.
Tijdens de wandeling kwam ik mijn vriend tegen. Uiteraard niet in geheel nuchtere staat.
We liepen gezellig samen weer richting huis.
Op een gegeven moment zegt hij; "Ik heb een besluit genomen, maar ik weet niet of ik je dat nu moet vertellen of morgen, als ik nuchter ben".
"Ja, nu natuurlijk. Wat is er aan de hand?!"
"Ik heb besloten dat ik kinderen met je wil!"
Mijn eerste reactie was toen, uhm, ok, misschien moeten we het daar morgen dan nog maar eens over hebben inderdaad.
De volgende dag is hij er niet op terug gekomen, dus de dag daarna heb ik het zelf maar aangesneden.
Veel en lang over gepraat, want opeens was hij toch niet meer zo heel zeker van zijn "besluit".
Maargoed, gezien onze leeftijd (ik ben 34 en mijn vriend 38) toch maar voor het voordeel van de twijfel gegaan.
En, HOP, drie en een halve week later een test gedaan (op een camping in de Ardennen in de tent) met een zwangerschap als resultaat.
Dat was wel even schakelen toen. Inmiddels ben ik héél blij en wil ik niet anders, maar dat het zo snel zou gaan allemaal had ik absoluut niet gedacht!

Wat bij mijn vriend de omslag had gegeven was een gesprek dat hij had gehad met twee meisjes van een jaar of 7. Hij was met de hond aan het lopen geweest. Die twee meisjes kwamen heel gezellig bij hem op het muurtje zitten babbelen. Toen besefte hij dat kinderen eigenlijk best wel leuk zijn en dat je daar ook een normaal gesprek mee kunt voeren.

Hoe is het bij jullie gegaan?
Wie heeft de knoop doorgehakt, waar hebben jullie de test gedaan, wie was erbij, was het in één keer raak?
Ik ben benieuwd!

Pagina 1, reactie 1 t/m 10 van totaal 15 reacties.

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Ja meegaan met de vrachtwagen mag wel, maar gewoon naar gevoel luisteren, een enkele keer ga ik nog wel eens mee maar dan zit ik op een kussen of lig ik op het bed... Maar nu er ook vele afspraken komen (gyneacoloog/ceasar/verloskundige/pop polie/huisarts) pfff, is het ook gewoon heel lastig :P!

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Ik heb ook gehoord dat dit vanwege de trillingen niet echt goed is.. dus ook ik ben niet meer meegeweest sinds is zwanger ben. Misschien is het onzin, maar wilde toch niks riskeren. Maar goed, zoveel tijd had ik daar ook niet voor want ik werkte zelf fulltime..

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Oh wat moet dat heerlijk geweest zijn, van goh kan ik zwanger worden, nou blijkbaar wel, u bent zwanger. Geweldig :D Tja kan me voorstellen dat je nu wat minder mee kan, heb ook ergens gelezen dat het niet goed is als je zwanger bent om veel in de vrachtwagen te zitten. Zou als ik jou was dat eerdaags even met je verloskundige overleggen. Ik heb namelijk geen idee of dat echt waar is of een fabeltje. Maar goed als je zelf al merkt dat je bekken het niet lekker vinden, kan dat natuurlijk al genoeg reden zijn om niet te vaak mee te gaan. Hoop dat jullie snel een leuk huisje vinden. Geniet ervan :D

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Hoi hoi iedereen! Idd flinke verhalen erbij... De onze is ook niet zo standaard zeg maar ;)! Ik had mijn vent leren kennen in januari dit jaar, en sindsdien onafscheidelijk samen geweest. Letterlijk dag en nacht samen doorgebracht (hij is vrachtwagenchauffeur en ik ging mee), ik raakte al in maart zwanger van hem (al wisten we dit pas eind april), trouwplannen werden net 2 weken voor de zwangerschapsuitslag gepland voor afgelopen 23 mei (dus nu ook getrouwd), kortom alles viel op z'n plek, behalve 1 ding, ik woon in een klein huisje bij vrienden van mijn ouders op het terrein, maar is niet geschikt voor kinderen (voor ons 2e is het eigenlijk al te klein). Dus nu moeten we snel nog een huisje zoeken voor dat de kleine er is, maar dat komt ook vast wel goed. De manier waarop wij wisten dat ik zwanger was, was ook een beetje ongebruikelijk. We gingen namelijk (met urine) naar de huisarts, waar ook de resultaten van het ziekenhuis lagen (bloeduitslagen, nodig voor mijn gezondheid), en we bespraken of het mogelijk was om kinderen te krijgen met mijn gezondheid. Er werden van allerlei formulieren bij gepakt voor testen te laten doen in het ziekenhuis etc. Ingevuld en al, vroeg de huisarts van of ik mijn urine had afgegeven (ik zei ja), dus zij heel snel naar de balie gelopen in de hoop dat er nog wat over was, zodat ze nu ook kon testen of ik nu al zwanger was, buitenom de testen die ze normaal deden, en wat bleek JA ik was zwanger (en alles ging in de prullenbak)! De volgende dag op de echo in het ziekenhuis gelijk een kloppend hartje gezien van ruim 6 weken! Eerste vraag die mijn vent vroeg was, zijn het er 2/3/4, nee sorry meneer zei de gyneacoloog in het ziekenhuis, het is er maar 1. Ik was echt wel blij, en boos op hem tegelijk, hoe kon hij nou zoiets vragen!! Maar toch waren we nog nooit zo gelukkig geweest! Ok, gezien dat alles nu zo snel gaat is voor de papa af en toe nog wel wennen, maar nu ik niet meer mee kan onderweg (bekkeninstabieliteit oa). Ziet hij mijn buik en borsten (vind hij echt geweldig!!) groeien als kool ook al ben ik nu pas 16 weken ;)! Owja en om nog even te zwijgen over het feit dat ik verhoudingswijs veel vruchtwater heb (schijnt erfelijk te zijn, danku vriendelijk MAM!), dat ik nu al een baarmoeder heb tot mijn navel (dat komt normaal pas met 20 weken)... Pffff..

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Hey Wij hebben bijna 6 jaar een relatie. waarvan we nu bijna 3 jaar samenwonen. 3 maanden geleden hebben we een huis gekocht daarvoor hebben we op een flat gewoond. Alle 2 wilden we graag kinderen. Ik wat eerder dan mijn vriend, maar ik vond het niet erg te wachten. Al een half jaar was ik gestopt met de pil, omdat dan mijn normale cyclus vast op gang kon komen. Na mijn menstruatie in Mei heeft mijn vriend de condooms laten liggen. Tot grote verrassing (als ik het zo goed spel) van mij. Mijn broer en zijn vriendin zijn 2 jaar bezig geweest voordat zij zwanger raakte dus ik had ook wel zoiets in gedachten. We hadden de instelling... Als het komt dan komt het, en als het niet komt.. dan oefenen we gewoon door. Om de 5 weken hoor ik ongesteld te worden. Bij 4 weken begon mijn buik erg te rommelen(alsof ik moet eten). verder daar niet veel achter gezocht. 4 dagen daarna had ik spagettie gemaakt. Dat vond ik erg lekker.. Alleen nu had ik het gemaakt met gehaktballen ipv los gehakt. Het smaakte voor geen meter! Nog steeds niks achter gedacht. Op vaderdag gingen we brunchen. Ik had daar soep, een broodje kroket en ijs En ik vond niks lekker en viel de hele tijd bijna in slaap. Toen dacht ik misschien ben ik wel zwanger! maar ik moest (op diezelfde dag) eigelijk ongesteld worden. Had ook buikkrampen dus ik kon ook ongesteld gaan worden. Eenmaal thuis erover gehad met mijn vriend. Hij vond eigelijk wel dat we misschien nog een jaar ofwat moeten wachten zodat we toch nog wat meer spaargeld hadden. Toen vertelde ik dat ik dacht dat ik al zwanger was. Toen vroeg hij: 'op een schaal van 1 tot 10.. hoe zeker ben je ervan?'   ik dacht 8! maar zei 6 dus wij naar de albert heijn om een test te halen. Weer terug thuis zei hij.. moet je niet toevallig plassen?  Ik dus die test gedaan en zag meteen dat rondje roze worden! (bij die test moest ik 5 minuten wachten) ik dacht zo duren die 5 minuten wel HEEL lang.. ben dus even wat anders gaan doen... heb het 3 minuten vol gehouden... toen ben ik weer terug naar boven gegaan.. en zag ik een hele mooie roze streep! ik kreeg een heel fijn warm gevoel in mijn buik.. Ik wist niet zo goed hoe ik het moest gaan vertellen.. Halverwegen de trap met de test in mijn hand stond ik dat te bedenken toen hij omkeek en mij zag staan.. Toen wist hij het al.. Na 1 uur om de tafel te hebben gezeten hoe we het financieel gaan redden en een telefoontje met mijn vriendin (die er al 2 heeft) besloten dat we het wel kunnen betalen en dat je het zo duur kan maken als je zelf wil. We zijn toen.. op vaderdag.. alle vader, moeders, broers en zus afgegaan om het te vertellen. We hadden zoiets van: we zijn NU zwanger.. we zijn NU blij.. dus nu kan iedereen mee blij zijn.. Mag het eraf komen.. dan kunnen ze mee verdrietig zijn.. Anders moet je zeggen.. ik WAS zwanger en nu niet meer.. Bovendien was ik te blij om het voor me te houden. Ook werk ik in de zorg.. ik moest daar ook wel aangeven waarom ik bepaalde dingen niet doe omdat ik dan te zwaar moet tillen. Nu ben ik (volgens een boek) 6 weken en 3 dagen.  het duurt ZO lang.. de dagen kruipen voorbij.. ik kan niet wachten tot we de 13 weken voorbij zijn.  Ik was wel (nog steeds soms) bang om dingen te kopen/krijgen.. Misschien Jinx ik het wel.. maar ik probeer positief te blijven.. Het enige waar ik tot nog last van heb ik een opgezette buik.. en huilbuien!

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Hoi Alana, Tja die eerste 13 weken lijken heeel lang te duren, maar daarna vliegt de tijd ineens voorbij. Dus één tip geniet, geniet en geniet. :) en vooral positief blijven. En wat fijn dat het zo snel is gelukt. Financieel gezien is er altijd wel een weg te vinden, al schijnen mannen zich daar vaker zorgen over te maken.

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Nou eigenlijk was ik begin januari geopereerd en niet veel later begon mijn buik op te zetten. Dat doet die eigenlijk altijd als ik menstrueer, is dan net alsof ik 5 maanden zwanger ben. (en dat is frustrerend als je dan ineens iemand tegenkomt die je een tijdje niet hebt gezien) Nadat mijn buik een week was opgezweld moest ik de gynacoloog bellen voor een afspraak om te kijken of IUI een optie was of dat we gelijk op IVF over moesten gaan. Mijn eileiders schenen goed te zijn, dus ik had goede hoop op IUI. Ik dacht toen door mijn opgezette buik een week over tijd te zijn, maar gaf de schuld aan de operatie. Voor de zekerheid toch maar even een test gedaan. In mijn eentje want ik verwachtte er toch niets van. Die was positief :D. Ik gelijk nog een test doen, want dat kon niet kloppen, ook positief. Mijn vriend was aan het werk en ik wou hem geen valse hoop geven, dus ik de huisarts opgebeld en daar werd mij verteld door de assistent, dat ik toch echt zwanger ben als er een duidelijk positief resultaat uit komt. Dus ik jankend (van blijdschap en alle emoties die eruit kwamen) met de assistent over de telefoon wat dingen overlegd. Vervolgens kon ik toch niet wachten tot mijn vriend thuis kwam, dus heb ik hem ook opgebeld. Achteraf wel jammer dat ik het hem door de telefoon heb verteld, maar goed we hadden genoeg testen met zijn 2e gedaan en op een gegeven moment, ja je verwacht het niet he. Vervolgens nog met de gynacoloog gebeld en maar gelijk een afspraak gemaakt voor een echo. Tijdens mijn operatie zijn namelijk ook mijn eileiders doorgespoeld, dus de kans op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was wat groter. Als alles goed was kon ik gewoon de rest van de zwangerschap naar de verloskundige. De dag na de test heb ik er nog 3 gedaan, ik kon het nog steeds niet geloven en mijn vriend ook niet. Pas toen we bij de 1ste echo het hartje zagen kloppen konden we het zelf een beetje bevatten. We hebben in mijn ogen echt een kadootje van moeder natuur gehad, toch op het laatste moment nog even via de natuurlijke weg. Dat is wel erg fijn hoor. Het mooiste is nog, dat achteraf gezien ik helemaal nog niet overtijd was. Door de zwangerschap begon mijn buik op te zwellen.

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Bij ons was het een totaal ongeplannde en heel onverwachte zwangerschap. Wij woonden 1 jaar samen in een huurflat en hebben in februarie een huis gekocht. Er moest veel aan gebeuren dus elke dag na het werk klussen en in de weekenden en vaak dagen vrij genomen om te klussen. Hierdoor wel aardig wat stress gekregen en erg vermoeid geraakt maar het ging allemaal wel heel erg goed. Mijn ongesteldheid werd ietsiepietsie minder maar geen enkele reden om er iets achter te zoeken, het viel niet echt op, achteraf pas. Toen werd ik ineens helemaal niet ongesteld. In eerste instantie dacht ik, ach het komt door de stress dat het uitblijft dat kan heel goed. Voor de rest was ik wel moe en snel chagereinig maarja wat wil je als je in een verbouwing zit, dan is dat niet zo gek. En toen had ik ineens een droom gehad dat ik weleens zwanger zou kunnen zijn. Ik heb er op mijn werk de volgende dag de hele dag over nagedacht, van zou het kunnen, zou het niet kunnen, ik kon me niet concentreren. Had mijn vriend er ook nog nix over verteld want dacht dat er toch niets aan de hand zou zijn. We wilden ook nog een paar jaar wachten met kinderen, en anders zou ik hem waarschijnlijk voor nix ongerust maken. Dus toen ik die dag pauze had was ik de onzekerheid helemaal zat, en ik dacht nu moet ik het zeker weten! Toen ben ik op de fiets naar het dorp gereden om een test te halen en door naar huis ( is allemaal binnen 5 min. afstand fietsen ) Nog even getwijfeld of ik mijn vriend zou bellen, toch wel een raar moment als je zo met zo'n test in je handen staat en hoopt dat er niets aan de hand is. Toch maar niet gebeld want ik stond op knappen en dacht nou kom op nu moet je de test doen! Dus al mijn moed verzameld en binnen een minuut stonden daar 2 vette dikke lijnen op de test, geen twijfel mogelijk! Er ging zoveel door me heen, maar op de een of andere manier was ik gelijk helemaal blij! We sliepen nog bij mijn ouders in huis vanwege de verbouwing en de huur van de flat was al opgezegd, dus als tijdelijke oplossing sliepen we daar. Maargoed ik wilde nog niet dat mijn ouders het zo snel te weten kwamen, ik wilde eerst zeker weten hoe ver ik was. Ik kon het ook niet goed narekenen want was aan de pil dus ja geen idee, ik dacht hooguit 8 weken meer kon het eigelijk niet zijn omdat ik nog menstruatie had gehad. Ik heb toen mijn vriend gesmst of hij eerder uit zijn werk kon komen en ik ook omdat we iets te bespreken hadden waar ik absoluut mijn ouders niet bij wilde hebben. Hij raadde gelijk eigelijk al war het over ging, hij schreef namelijk terug "is goed, heeft het iets te maken met over tijd enzo?? " hmm hoe de hel weet hij dat?? Maargoed wij het er dus die middag over gehad en hij was helemaal niet blij ermee en wilde het liefste dat mocht het nog mogelijk zijn dat we het weg lieten halen, maar dat wilde ik totaal niet. Dus zijn we diezelfde avond niet wezen klussen maar naar zijn moeder gegaan, ze heeft altijd overal wel een antwoord of oplossing voor en is heel positief ingesteld. Ze heeft maar 1 zin hoeven zeggen en toen was hij om. Het enige wat ze zei was" je wilt het nu niet, maar het kan wel je hebt de ruimte en goede relatie en alles alleen zou je liever willen wahcten. Maar stel dat het er nu niet geweest was en je het over 3 jaar wilde en het lukte niet, wat is dan erger?? " dus dat was bij hem wel een hele grote schok van ja dat zou kunnen inderdaad en sindsdien was hij om en blij. Het is wel een grote schok geweest nog de dagen erna maargoed je leven staat ook ineens op zijn kop. De maandag erop ( dit was allemaal op een donderdag gebeurd ) zijn we naar de vk geweest om een echo te laten maken, ik was toen al 14 weken! We hebben een echofoto ingelijst en ingepakt en als cadeautje gegeven aan mijn ouders. Op die manier hebben we het hun verteld. Ze waren geschokt net als wij maar wel heel erg blij voor ons. Dus al met al zijn we er heeeeeeel erg blij mee en ik zou nu ook echt niet anders willen dan de kleine strax te hebben, maar het is echt heel moeilijk als je ineens zwanger blijkt te zijn, en ook zo ver al, terwijl je het eigelijk pas over een jaar of 3 gewild zou hebben.

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Hoi Eileen, Nou inderdaad best heftig als je het niet verwacht en niet gepland hebt is toch heftig. Al hoeft het daarmee niet minder gewenst te zijn natuurlijk. De reactie van je vriend is volgens mij ook een zeer normale reactie, maar wel erg fijn dat hij zo snel ook is bijgedraaid. Lijkt me wel raar idee dat je al 14 weken zwanger bent als je erachter komt. Van het eerste trimester heb je dus niets bewust meegekregen, ach dat heeft misschien ook wel weer zijn voordelen. Een vriendin van mij was ook tijdens een verbouwing dwars door de pil heen zwanger geworden van haar eerste kindje. Zij wist het alleen wel al gelijk. Ik heb wel eens ergens gelezen dat er vrouwen zijn die gewoon 9 maanden lang menstrueren doordat zij de pil slikken en dan ineens weeen krijgen. Maar dat klinkt wel weer heel extreem. Al schijnt het te kunnen.

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Ja klopt, heftig is het zeker. Ik had het ook echt niet verwacht en al helemaal niet dat ik al zo ver was door mijn menstruatie... Het heeft voor en nadelen als je er zo laat achter komt. voordelen zijn: - dat je het gelijk aan iedereen kan vertellen omdat dat voor de 10 weken geloof ik eigelijk niet helemaal verstandig is, al vind ik dat het per persoon zelf verschilt of je het wil vertellen of niet. maar dat stuk ben je al voorbij dus je kan het gewoon al aan iedereen vertellen. - de onzekerheid dat het fout kan gaan in het eerste trimester heb je niet meer - ik ben niet misselijk geweest enzo en je lichaam is een raar iets, een vriendin van me was niet misselijk nix, tot ze het wist toen had ze ineens overal last van, en dat heb ik dus ook niet gehad nu. Nadelen zijn: - je mist echt de eerste 3 maanden om te wennen aan het idee dat er een kleine op komst is, dit moest ik nu in het 2e trimester inhalen en ben er nu pas sinds 2 weken aan gewent, dat is echt lastig omdat je gevoel enzo niet klopt met wat er lichamelijk gebeurd - je hebt er niet echt zelf voor gekozen om nu een kleintje te willen dus de klap is heel erg hard zo zijn er nog wat voor en nadelen maarja we zijn nu heel erg blij en ik ben ook heel erg blij dat m;n vriend zo snel is bijgedraaid. ik heb heel erg veel steun aan hem en hij is heel erg lief voor me ik mocht gelijk nix meer doen met het klussen enzo haha echt schattig ik kan me ook niet voorstellen dat je er zo laat pas achter komt, je lichaam veranderd en je word toch dikker, bij mij gebeurde dat rond de 16e week dus ja lijkt mij erg raar als je het bij 6 maanden ofzo nog niet weet je gaat het toch ook voelen bewegen en je word dikker enzo.. maarja iedereen is weer anders he

Dit is niet ok!

Als je iets tegenkomt waarvan je denkt dit hoort niet op het forum thuis. Laat het ons weten, dan kunnen we actie ondernemen. Klik op onderstaande knop als er iets mis is op de huidige pagina. Alsvast bedankt, zo houden we het forum schoon en gezellig!

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden