anoniem

Anoniem 9 jaar geleden 5 reacties

 
Mijn vriend en ik willen graag een kindje. Ik ben 32 jaar we hebben een stabiel en gelukkig leven. Het enige wat nog 'mist' is het vormen van een gezin. Sinds mijn 20e kamp ik met paniekklachten. Hiervoor heb ik een aantal keer therapie gevolgd en dat heeft goed geholpen. In het dagelijkse gewone leven heb ik er nauwelijks last van maar met het nemen van grote beslissingen komt de paniek weer om de hoek kijken. Zo dus ook met het zwanger worden. Het is de controle die ik denk te verliezen over mezelf, zowel geestelijk als lichamelijk. Het idee dat een levend wezen in mijn buik groeit is natuurlijk prachtig maar vreemd genoeg voor mij ook heel beangstigend. Ik vind het zo vervelend dat ik er zo tegenaan kijk en ik vraag me af of mensen dit herkennen en me kunnen vertellen hoe ze hiermee om gegaan zijn. gr Renate

Pagina 1, reactie 1 t/m 5 van totaal 5 reacties.

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Hoi Renate, Van harte met je zwangerschap!  Die spanning en onzekerheid herken ik wel, de eerste weken, tot het eerste bezoek aan de verloskundige... Toen was het 2 dagen weg, voor het weer de kop op stak, tot de volgende afspraak bij de vk. Die is nu 1,5 week geleden en vandaag komt voor het eerst die onzekerheid en spanning weer tevoorschijn. Ik denk dat het wel zal blijven tot het einde, en daarna de onzekerheid of alles wel goed gaat, of ik het wel goed doe, etc...  Ik probeer mezelf maar voor te houden dat, zolang ik geen ernstige bloedingen of kramp in mijn buik heb, alles vast wel goed gaat daarbinnen. Meer dan dat kan ik er toch niet aan doen. Kortom, ik denk dat het er gewoon een beetje bij hoort, het is iets wat je niet zelf in de hand hebt, heel frustrerend ;) Probeer in ieder geval ook te genieten en erop te vertrouwen dat het gewoon goed komt, net zoals bij al die andere moeders! (En niet teveel lezen over verhalen waarbij het misgegaan is ;)

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Hallo, Bedankt alsnog voor jullie reacties EN, inmiddels ben ik zwanger! De eerste week  na de test (vorige week) was ik behoorlijk nerveus, hoge hartslag, slecht slapen door de onrust enz. Vannacht heb ik voor het eerst geslapen als een blok en ik hoop dat ook dat de angst meer en meer zal afnemen. Ik krijg wel wat meer vertrouwen gelukkig. Het gekke is, ikkom er op internet maar niet achter hoe lang ik nu zwanger ben. Kunnen jullie me helpen? ik heb ng geen afspraak gemaakt bij de gyn dus ik moet het nog even zelf uitrekenen en die calculators op internet varieren met hun uitkomst. De ene zegt 7 wkn, de andere pas 5. Hoe kan dat? De eerste dag van mijn laaste menstruatie was op 16-8-2011. Dank alvast voor jullie hulp! gr Renate (die inmiddels geen 29 meer is maar 33, helaas kan ik dat volgens mij niet aanpassen in mijn naam)

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

als eerste van harte gefeliciteerd. het ligt aan je ciclus wanneer je uitgerekend bent. de meeste houden een gemidelde aan van 4 weken. ik heb bv. 6 weken en daar door ben ik 2 weken later uitgerekend. ik zou er een opzoeken waar bij je ook je duur van je ciclus in moet vullen dan krijg je een beter beeld en die klopt ook vaker. geniet van je zwangerschap de beste manier van mij om mijn paniek aanvallen te bestrijden is op het moment dat ik ze voel aankomen de oorzaak weg te nemen. bijv. als je nu je al druk maakt over het kamertje begin er dan lekker mee dan is dat maar alvast af. liefs

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Hoi Renate, Ik herken je probleem ook hoor. Alleen eerlijk gezegt heb ik hier tijdens mijn zwangerschap veel minder last van. Wel zit ik op zwangerschapsyoga en heb daarbij ook 1 op 1 contacten voor mijn ademhaling. Ik heb namelijk wel de neiging om te hyperventileren. Ik ben nog maar 3 keer geweest en merk nu al heel veel verschil. Misschien kun je er nu al wat mee. Probeer ik iemand te vinden waarmee je die gevoelens kan delen, je partner of goede vriendin. Praat het van je af en blijf er niet mee zitten, want dan versterkt het alleen maar. Ademhalingstherapie kan ik je echt aanraden. Ik weet niet waar je woont, maar mocht je in de buurt van het gooi wonen, dan kan ik je een hele goede aanraden. Succes

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Hoi Renate, Ik was ook zo'n angsthaas hoor! Het idee een levende baby in je te hebben groeien, al wat er mis kon gaan, hoe het eruit moest komen enz... Gelukkig heb je 9 maanden dat het geleidelijk groeit en je aan het idee went... De angst was bij mij tegen 10 weken helemaal verdwenen! En als je de bewegingen voelt en je je baby leert kennen al in je buik, maakt je angst plaats voor opwinding. Success met de knoop doorhakken, en geloof maar, het is het dubbel en dwars waard!

Dit is niet ok!

Als je iets tegenkomt waarvan je denkt dit hoort niet op het forum thuis. Laat het ons weten, dan kunnen we actie ondernemen. Klik op onderstaande knop als er iets mis is op de huidige pagina. Alsvast bedankt, zo houden we het forum schoon en gezellig!

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden