niet meer weten wat ik moet doen!!! 37 en halve week zwanger!!!!

deel-op-facebook-knop deel-op-whatsapp-knop deel-op-whatsapp-knop deel-via-mail-knop deel-op-twitter-knop deel-op-google-knop
 
anoniem

Anoniem 9 jaar geleden 15 reacties

 
Hallo allemaal, Ik denk ga me hier maar eens aanmelden,en me verhaal plaatsen, Ik weet gewoon echt niet meer wat ik moet doen,of hoe ik moet denken, Ik ben 4 Juli uitgerekend, Das al bijna,maar nu heb ik dus al die maanden lang van me zwangerschap, Niet echt veel kunnen genieten,doordat mijn partner,me voor liegt, En ben der achter gekomen dat die dus drugs gebruikt,maar een aantal maanden terug zou die daar hulp voor zoeken,maar elke keer is der wel weer een andere smoes voor,ik heb hem al zoveel kansen gegeven,en weet het nu gewoon echt niet meer,zoveel dubbele gevoelens nu,kan denk pas weer helder nadenken als ik bevallen ben en me hormomen weer helemaal hersteld zijn,maar ga ik dat nog zolang volhouden... Bedoel drugs gebruiken,liegen om bepaalde dingen zoals, - ik heb een nachtje in het ziekenhuis moeten liggen vanwege bloed verlies, zat die lkr hier heel de nacht thuis met een maatje,me geblokt op msn,en niet te vergeten lkr een snuifje genomen natuurlijk, Ik kwam de dag derna thuis en merkte dat der iets niet klopte, Hij had alles gewist van de computer,tafelkleed lag anders? dus ik vroeg hem wat heb je gisteren aaf gedaan, ja ben gelijk gaan slapen dit en dat, ja niet dus na ander halfe week kwam het boven tafel door een vriendin van mij, haar vriend had het haar verteld dat dat dus allemaal gebeurd was, waarom lieg je tegen je vriendin die je kindje draagt,en daar verdrietig alleen in het ziekenhuis lag,terwijl jij lkr aan het feesten ben, is toch ondragelijk... Drugs staat bij hem gewoon op 1, En ik en zijn kleine meissie doen hem op dat moment niks, Ik voel me in de steek gelaten door me eigen vent, En weet niet meer waar ik het beste aan doe, praten heeft geen zin (met hem dan),want als die de kans krijgt doet die het zo weer. Hij heeft me met niks geholpen in me zwangerschap, als ik wat vraag wil je miss even dit doen,dan zei die ja morgen,en na een week was het nog niet gedaan, en wat denk je dan heb ik het uiteindelijk al weer zelf gedaan met me dikke buik, want anders word het 1 groote benden,(maar ik sterf dan wel van de rugpijn) Vriendinnen van mij worden op handen en voeten gedragen door hun vriend, En ik krijg geen respect,geen hulp van hem,hij liegt,gebruikt drugs,en ik wil niet dat mijn kleine meid daar de dupe van gaat worden... zou ik het kindje nog wel willen laten erkennen,me gevoel zegt van nee.. der gaat van alles door me hoofd, miss iemand goeie tips?

Pagina 1, reactie 1 t/m 10 van totaal 15 reacties.

anoniem

Anoniem 5 jaar geleden

Ga weg van hem... Als jij nu niet gaat, zal het voor jou alleen maar moeilijker worden. Laat hem eerst aan zijn eigen werken, als hij van jou hou doet hij dat...Richt je op jou kind... Had ik dat allemaal maar gedaan maar ik bleef en nu heeft jeugdzorg mijn kinderen...

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Ik heb het zelf ook meegemaakt, zolang je vriend niet klaar is met die rommel zal hij er zeker niet mee stoppen. Het zal altijd een zwakte van hem blijven want hij kan de rest van zijn leven terugvallen krijgen, het is aan jou of je kiest voor dat leven. Ik heb het wel gedaan, en er zijn maanden dat het heel goed gaat maar het blijft altijd moeilijk voor ze. Het is moeilijk te begrijpen voor iemand die hier niks mee te maken heeft gehad, maar er is hulp voor jou en voor hem om er het beste van te maken. Momenteel ben ik heel gelukkig met mijn vriend, en wij verwachten deze maand ons tweede kindje. Ik heb de keuze voor mezelf gemaakt, en het zal altijd moeilijk blijven. Ben sterk en probeer voor jezelf de beste  beslissing te nemen. Groetjes en veel sterkte met je keuze

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Hoe is het inmiddels met jou??

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Hoi Nikster, Klinkt erg heftig. Ik denk ook dat je voor je kindje moet kiezen en voor jezelf. Al ben ik het met Graafjes eens, een vader zet je niet zomaar aan de kant. Het laten erkennen zou ik zeker mee wachten, laat hem eerst maar bewijzen dat zijn kindje op nummer 1 komt. Ik krijg de indruk dat je heel erg graag wilt dat het goed komt. Probeer jezelf geen verwijten te maken en wees ook niet bang dat je te streng of hard bent naar hem toe. Wees vooral duidelijk. Je kan best van hem eisen dat hij alleen in jouw huis mag wonen als hij geen drugs gebruikt en dan ook niet blowd. (of waar jij de grens legt natuurlijk) Geef duidelijke grensen aan en laat hem zich daar aan houden. Als hij zich er niet aan houdt kan hij vertrekken. Ook al is het tijdelijk. Jouw huis, jouw regels en die heeft hij te respecteren. Mocht het zo ver komen dat je hem toch echt buiten de deur zet, laat hem dan hulp zoeken om te bewijzen dat hij echt wil veranderen. Geef hem daarvoor ook de tijd. Al zet je je relatie met hem tijdelijk stop tot hij zich bewezen hebt, of desnoods hou je de relatie, maar wonen jullie niet meer samen tot hij zich heeft bewezen. Wil die dat niet zorg dan in iedergeval dat hij wel de kleine regelmatig ziet. Het blijft toch de vader van je kind. Maar goed ik heb makkelijk praten. Ik sta niet in jouw schoenen. Ik wil je heel veel sterkte en succes wensen. Ik hoop dat je tot een goede oplossing kan komen die voor jou en je kindje een gezonde en veilige situatie creëerd. @ anoniem; Sorry hoor, als je zelf in een soortgelijke situatie hebt gezeten, zou je toch moeten begrijpen dat het niet zo makkelijk is.

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Ik kan je niet helpen met wat je moet doen, dat is iets waarbij je echt naar je eigen gevoel moet luisteren... Maar ik kan je wel mijn verhaal vertellen en hopen dat je er wat steun aan hebt... ;) Toen ik zwanger bleek te zijn en dit vertelde tegen mijn vriend, bleek dat hij ook al 2 jaar een andere vriendin had. Hij wilde sowieso niks met de kleine te maken hebben en vond dat ik het meteen weg moest halen. Ik heb er even goed over nagedacht en besloten het dan maar alleen, zonder hem te doen. Ik ben nu bijna uitgerekend en hij wil er absoluut nog steeds niks mee te maken hebben. Wel is hij toen ik hem verlaten heb meteen met zijn "andere" vriendin gaan samen wonen. Zij wil heel graag kinderen en wat ik nog begrepen heb zijn ze daar nu samen mee bezig. Ik heb het afgesloten en heb me volkomen op die kleine gericht. Ik ben er heel verdrietig om geweest maar ik heb de knop omgezet en bedacht dat er niks belangrijker is dan het geluk van het kleintje in mijn buik. Ik weet hoe moeilijk een situatie kan zijn maar je moet doen wat je gevoel zegt en wat het belangrijkste is voor het hummeltje in je buik! Heel veel sterkte en succes.... en veel wijsheid toegewenst in het maken van de juiste beslissing...

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

PFFFFFF Nequila wat een verhaal. Super goed van je dat je dit allemaal zo doet, mag je best trots op zijn.

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

@graafjes dank je wel.. gelukkig heb ik een hele makkelijke zwangerschap gehad, anders had ik niet geweten hoe ik me had moeten redden.. :)

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Beste nikster, Je kunt er lang en kort over vertellen hier wat hij allemaal fout doet, maar jij laat het gebeuren!  je weet in je hart allang wat je moet doen: DUMPEN die hap! Ik heb in ongeveer jouw situatie gezeten maar heb hem er uit gezet en ben alleen verder gegaan; zonder hulp van mijn ouders trouwens die wonen veels te ver weg. Je hebt maar een verantwoordelijkheid en dat is die naar je kind!! jij hebt geen recht van spreken/medelijden zoeken, meer als je je kind opzadelt met zo'n zak hooi van een avder, want je kind kiest niks, dat doe jij alleen!! gooi die sukkel eruit, maak jezelf sterk, hou op met huilen en ga leven voor en met je kind, dat is het enige juiste. heeel veel kracht en succes je kan het! pluisie

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Anoniem, je stukje is begrijpelijk maar gaat ook wel een beetje ver vind je niet. Een papa zet je niet 1 2 3 aan de kant een kind heeft ook een vader nodig. Je probeert toch ten alle tijde het onderste er uit te halen, dus haar reactie is heel begrijpelijk. ALleen staande moeder zijn doe je niet zo maar. En dan spreek ik uit ervaring. Heb een goede vriendin die alleenstaande mama is en dat is zwaar. Tuurlijk doet hi jiets wat totaal niet door de beugel kan, maar ondanks dat kan je best iemand een tweede kans geven. En duidelijk aan geven dat het moet veranderen.

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Heb je ook ouders waar je terechtkunt? Dit is niet een omgeving om een kindje in op te voeden! Ik zou in ieder geval een pauze inlassen in jullie relatie om te kijken hoe hij hierop reageert.. Kies voor jezelf en de gezondheid van je kindje!!! Oh en over het erkennen zou ik inderdaad nog even heel goed nadenken.. Succes!

Dit is niet ok!

Als je iets tegenkomt waarvan je denkt dit hoort niet op het forum thuis. Laat het ons weten, dan kunnen we actie ondernemen. Klik op onderstaande knop als er iets mis is op de huidige pagina. Alsvast bedankt, zo houden we het forum schoon en gezellig!

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden