anoniem

Anoniem 9 jaar geleden 9 reacties

 
Hallo mede zwangere,

Mijn schoonzus gunt mij mijn zwangerschap duidelijk niet. Momenteel weet ik echt niet meer hoe ik hier nog mee om moet gaan. Kort gezegd, lukt het haar niet om zwanger te worden en die frustraties reageert ze nu op mij af. In het begin had ik hier alle begrip voor, maar ik kan het gewoon niet meer opbrengen om begrip voor haar situatie te hebben. Hieronder het volledige verhaal. Ik heb alleen bewust haar opmerkingen achterwege gelaten, die zijn te pijnlijk voor mij om te herhalen.
Hoe kan ik haar, zonder haar te kwetsen duidelijk maken dat zij mij constant kwetst en dat het nu echt eens afgelopen moet zijn?
Sorry ik moet even kwijt.


Ik ben momenteel 22 weken zwanger. Nou kan ik niet zeggen dat mijn zwangerschap is komen aanwaaien.  Mijn vriend en ik hebben z'n 5 jaar geleden besloten dat we het tijd vonden om aan kinderen te beginnen. Echter vonden we beide onze toemalige woonruimte niet geschikt voor een kind en hebben we besloten eerst op zoek te gaan naar een ander stekje.
Vlak na die beslissing kwam mijn schoonzus ermee dat ze aan kinderen dachten en dat zij met de pil was gestopt. Ik was heel blij voor haar en hoopte en vermoede dat het niet al te lang zou duren. Bewust heb ik haar niet verteld over onze eigen plannen, uiteindelijk waren we nog niet echt bezig en hadden we alleen maar wensen en ik gunde haar, haar eigen moment. Daarbij moet ik eerlijk zeggen dat mij gelijk al de angst bekroop dat als ik eerder zwanger zou worden dat problemen zou geven en die angst blijkt nu volkome terecht. (Ze had overigens een paar jaar daarvoor al gezegt dat ze mij van de trap af zou duwen als ik eerder zwanger zou worden dan haar).
Een zwangerschap bij haar bleef uit en ze leek er erg rustig onder te blijven, af en toe vroeg ik hoe het ging en of ze al eens naar de huisarts was geweest, maar meestal zei ze dat ze gewoon geduld moesten hebben, het komt wel. Dan vroeg ik niet door, al kreeg ik de indruk dat er meer was.
Toen wij 3 jaar geleden te horen kregen dat we in aanmerking kwamen voor een bepaalde woning kon ons geluk niet op. We besloten dat ik alvast met de pil zou stoppen zodat mijn lichaam kon 'ontpillen'. Ik zat al 12 jaar aan de pil en dacht dat mijn lichaam wel wat tijd kon gebruiken. Apart genoeg had ik gelijk al weer een ciclus van 28 dagen, nou beter kon niet, dacht ik nog. Echter binnen een paar maanden werden de maandelijkse buikpijnen steeds erger. Die pijnen waren de reden dat ik zo jong aan de pil was gegaan, dus eigenlijk was ik er al een beetje bang voor. Er gingen dan ook geen alarmbellen rinkelen, tot ik na een half jaar z'n pijn had, dat ik op de eerste hulp terecht kwam.
 In het ziekenhuis kwamen ze door foto's te maken tot de conclussie dat ik last had van obstipatie. Ik kreeg clisma's en werd naar huis gestuurd. Preccies 4 weken later hetzelfde, alleen dit keer was ik niet tevreden met de mededeling obtipatie, hier heb je clisma en weer wegwezen. Ook mijn huisarts kon niets met die uitslag en belde het ziekenhuis op en eisde dat er een gynacoloog naar mij keek.
De gynacoloog vond mijn klachten veel weg hebben van endometriose en wou daarom een kijkoperatie. Tijdens die operatie bleek dat ze gelijk had. Ze heeft naast endo-haarden ook verklevingen weggehaald, waaronder eentje die flink aan mijn darmen vastzat. Gelukkig zag alles er wel goed uit en was de kans op een toekomstige zwangerschap nog aanwezig. Er waren geen kiesten aangetroffen en dat moest ik maar als positief beschouwen.
Na de operatie moest ik aan de pil en ik moest deze doorslikken zonder stopweek. Elke menstruatie kon mijn vruchtbaarheid aantasten. Dit heb ik dan ook braaf een jaar gedaan.
Na een jaar zijn we in januari in overleg met de gynacoloog gestopt met de pil en begonnen het 'klussen'. De gynacoloog had gezegt dat we tot de zomer het zelf mochten proberen en anders gingen we over op onderzoeken en niet natuurlijke manieren. Mijn vriend en ik gingen dan ook gelijk serieus te werk. Ik nam niets meer wat niet mag tijdens de zwangerschap, slikte braaf foliumzuur, ook hij dronk minder alcohol en we 'kluste' braaf in bepaalde periodes om de dag. Ik ging zelfs naar een accupuncturist. Ook loop ik sinds dien bij een dietiste, om zo gezond mogelijk te eten en hopelijk een gezond gewicht te bereiken.
Ikzelf had er een positief gevoel over. We mochten het een half jaar proberen en bijna iedereen in mijn familie is binnen 3 maanden zwanger geworden, (ja echt waar, heel bizar) dus dat moest ruim voldoende zijn.
Tot na een paar maanden ik weer pijn kreeg. Vanaf augustus werd het zo erg, dat ik het niet meer vertrouwde. Mijn gynacoloog had al met de IVF arts overlegd, maar die wou niets ondernemen tot ik het zeker een jaar had geprobeerd. Ik vond dit vreemd gezien mijn gynacoloog eerder tegen mij had gezegt dat ik niet te lang van de pil af mocht zijn.
Vanaf september begonnen al wel allerlei onderzoeken Vruchtbaarheid bij mijn vriend en bij mij werden getest.
 
Naast dat dit geestelijk zwaar werd, was het ook lichamelijk niet te doen. In oktober werd de pijn nog erger en langer en hield niet meer op. Dus ook tussen de menstruatie ciclus door had ik 24 uur per dag pijn. Letterlijk niets hielp meer tegen de pijn en soms lag ik echt te gillen en op andere momenten kon ik alleen maar huilen. De gynacoloog kon zich niet voorstellen dat dit allemaal door de endometriose kwam en aangezien chronische darmontstekingen veel voorkomt in mijn familie werd ik ook naar een MDL arts doorgestuurd. Ook moest ik een MRI-scan laten maken van mijn buik en gelijk voor in januari een nieuwe kijkoperatie aanvragen.
Bij deze laatste wou ze mijn eileiders gelijk doorspoelen.
In januari dit jaar kreeg ik dan ook mijn 2de kijkoperatie. Er zijn weer nieuwe haarden weggehaald en deze waren zo klein dat het vreemd is dat ze zoveel pijn te weeg hebben gebracht. Maar al direct na de operatie voelde ik me zoveel beter. De pijn was weg. Oja ik scheen pijn te hebben, omdat het doorspoelen van je eileiders vervelend schijnt te zijn, maar dat was in geen verhouding tot daarvoor, dus ik kan niet zeggen dat ik daar last van heb gehad. (al zou zoiets ook best per persoon verschillen denk ik).
 
Ongeveer 3 weken later zou ik de gynacoloog opbellen om een afspraak te maken. We zouden in die afspraak het vervolg overleggen, IVF of misschien was IUI een optie. Naar 2 weken begon mijn buik behoorlijk op te zwellen, dat doet ie ook als ik moest gaan menstrueren en dan leek ik wel 5-6 maanden zwanger. (kun je je voorstellen elke maand die opmerkingen, oh wat een mooie buik, hoever ben je? Nee ik ben niet zwanger ik ben ongesteld!)
 
Echter toen de dag was aangebroken om de gynacoloog op te bellen was ik nog steeds niet aan het menstrueren. Door mijn dikke buik had ik het idee dat ik al een week overtijd was. Achteraf gezien had ik de dag erna pas ongesteld moeten worden en was ik dus nog ruim optijd. Ik dacht dat het misschien door de operatie kwam, maar wilde voor dezekerheid toch even een testje doen. Ik had er gelijk twee gekocht, want die andere had ik vast een maand later wel weer nodig.
Ik wist niet wat me overkwam toen er 2 streepjes verscheen. Gelijk heb ik die andere ook geprobeerd en ook daar verscheen dat extra streepje. Ik begreep er niets van, dat kon toch niet??? In totaal heb ik 5 testen gedaan, alle 5 positief, maar ik kon het nog steeds niet geloven. Pas toen ik 3 weken later de echo zag en het hartje zag kloppen drong het tot me door, dat het echt eindelijk zover was. We zijn zwanger.
 
Aangezien het mijn schoonzus nog steeds niet gelukt was en mijn vriend zich een klein beetje had versproken, leek het ons het beste om het haar zo snel mogelijk te vertellen. Zo wisten we zeker dat ze het niet viavia te horen kreeg en had ze ook wat langer de tijd om aan het idee te wennen. Van te voren was ik wel bang voor haar reactie, maar mijn vriend stelde me gerust en zei dat ze het waarschijnlijk toch ook wel erg leuk zou vinden dat ze tante werd. Helaas, mijn angst was volledig terecht.
 
Elke donderdag eet ze bij ons. Dit omdat ze dan samen met mijn vriend naar salsa gaat. Elke week maakt ze alleen maar negatieve opmerkingen de ene nog erger dan de ander. Om heel eerlijk te zijn, ben ik zelfs regelmatig bang geweest dat ze mij bewust iets aan zou doen, zo ver gaat het. De eerste paar keer dacht ik nog, ach ze heeft haar eigen verdriet en dit is gewoon moeilijk, laat haar gaan. Zelf vind ik dat heel knap van mezelf vooral aangezien ik ook naast mijn hormonen het verdriet heb van de lichamelijke en geestelijke stress en pijn die ik de afgelopen jaren heb moeten doorstaan. Ook heb ik het besef dat er een 2de voor ons zeer waarschijnlijk nooit in zou zitten. Al ben ik wel erg dankbaar dat het op het laatste moment toch nog via de natuurlijke manier is gelukt.
 
Toch merk ik dat de meeste stress en verdriet bij is, dat ik elke week geconfronteerd wordt met een aankomende tante, die het mij duidelijk niet gunt. Elke week laat ze dit duidelijk, waarschijnlijk onbewust, doorschemeren. Waar ik in het begin nog begrip voor haar had en rekening met haar probeerde te houden, maakt nu plaats voor woede en ook haat gevoelens naar haar toe. Zij doet er letterlijk niets voor om zwanger te hebben, heeft maximaal 1x in de week sex met haar vriend, wil niet naar de huisarts om te overleggen, rookt, drinkt caffeïne, drinkt alcohol, eet alles wat niet goed voor iemand die zwanger is of probeerd te worden, slikt geen foliumzuur, en gaat gerust op de kermis in de attracties waar met koeieletters op staat, dat het gevaarlijk is voor zwangere vrouwen en dit allemaal terwijl ze regelmatig 2 weken of langer overtijd is. Testen doet ze niet, want dat is zonde, kost alleen maar geld en ze denkt dat ze toch niet zwanger is.
Mijn medeleiden heeft nu plaats gemaakt voor kwaatheid. Waar ik het eerst nog zag als een manier hoe zij met haar emoties om kon gaan, het ontkennen en negeren, zie ik het nu als onvolwassen, onverantwoordlijk, dom en egocentrisch gedrag. Ik heb haar al eens aangesproken op het feit dat ik het idee kreeg dat ze stiekem misschien nog niet toe was aan kinderen en het gevoel had dat er druk van buitenaf was i.p.v. dat ze het zelf ook echt wil. Daarbij heeft ze toegeven dat het inderdaad zo is. In eerste instantie, omdat haar vriend het zo graag wil. Nu is vooral de frustratie dat haar 'kleine' broertje eerder vader wordt dan zij moeder wat ze moeilijk kan verkroppen. Zij heeft recht op haar frustratie en verdriet, eerlijk is eerlijk. Ik ben alleen van mening dat ze dat niet op ons hoeft af te reageren en zeker niet op mij. Als ze zou willen praten of huilen zou ze altijd welkom zijn geweest, tot mijn zwangerschap heeft ze daar ook gebruik van gemaakt.
 
Ik kan me voorstellen dat het voor haar niet makkelijk is, maar ook ik heb mijn grensen en deze heeft ze vorige week bereikt. Toen kwam ze bij ons binnen en gaf me gelijk 3 zoenen, gaat zitten en gaat uitgebreid vertellen over hoe verschikkelijk verkouden ze wel niet is. Waarop ik vroeg of ze dat niet kon bedenken voor ze me 3 zoenen gaf. Maar volgens haar moest ik niet zeuren, ik ging er heus niet dood aan! Na nog wat kattige opmerkingen van haar kant was ik blij dat ze weer opgerot was. Mijn vriend had haar erop aangesproken en haar antwoord was, dat ze het onbeschoft vond dat ik nog op de bank lag toen ze binnen kwam en alleen rechtop ging zitten. (Ik had die dag weer eens te veel gedaan en had last van een harde buik). Ikzelf zit sinds die tijd weer met de angst dat ze me wel eens bewust iets aan zou willen doen.
Het liefst zou ik haar tijdens mijn zwangerschap niet meer willen zien, tenzij zij eindelijk inziet dat ze tante wordt en dat ook dat een leuk iets is. Als zij niet positief kan zijn, dan mag ze wat mij betreft weg blijven. Aan de andere kant, wil ik onze relatie zo goed mogelijk houden, want ook voor mij geldt... Het wordt wel de tante van mijn kind.

Pagina 1, reactie 1 t/m 9 van totaal 9 reacties.

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Dat is wel een opluchting! Mooi zo! Hopen dat het nu wat rustiger is.. En blijft! Heel veel succes met je zwangerschap! Nu kun je lekker genieten!

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

heyhey, Ik zou ondertussen even een update geven. Ze is voor haar doen behoorlijk bijgedraaid. Ik zeg niet dat ze nu perfect is, maar dat zou ook wel een te hoge verwachting zijn en niemand is perfect. Toch? Het is haar ondertussen wel duidelijk geworden dat ik dat gedrag niet accepteer en gelukkig is ze door de vakantieperiode ook niet meer wekelijks hier geweest. Al heb ik duidelijk aangegeven haar ook niet meer wekelijks standaard over de vloer te willen hebben. Nou is ze alleen weer zo overdreven aardig. (oh het is ook nooit goed bij mij he :p) 30 keer zeggen hoe leuk ze het ondertussen wel niet vind dat ze tante wordt en super lief tegen mij doen. Ik denk dat ze het nog steeds moeilijk vind, maar nu wel haar best doet om aardig te blijven. Dat moet ik dan maar accepteren, want bepaalde emoties kun je nou eenmaal niet uitschakelen en dat kan en mag ik haar niet kwalijk nemen. Ze bedoeld het nu allemaal wel goed en ze doet volgens mij echt haar best, dus dat moet ik waarderen. Wordt toch de tante van mijn kind. Laatst belde ze me op om even bij te kletsen. Dat is zeker lief bedoeld, weet ik zeker. Toen heeft ze wel toegegeven dat ze eigenlijk vond dat het bij ons wel makkelijk is gegaan. Alleen ja ze kent dan ook niet het hele verhaal en ik weet niet zeker of dat iets is wat ik haar moet vertellen. Aan de ene kant wel, maar aan de andere kant wil ik ook niet dat zij straks een schuldgevoel eraan over houdt. Heeft niemand wat aan. Er zijn maar weinig mensen in mijn omgeving die weten dat ik al een tijd van de pil af was vóór endometriose bij me geconstanteerd werd. Zij weet dat niet. Ondertussen roept zij dat ze steeds de huisarts zou bellen voor zelf maar eens een afspraak te maken. Dat zegt ze al jaren, maar ik krijg nu het idee dat ze het echt een keer gaat doen. Ik hoop gewoon dat ze zelf ook het geluk aan haar zijde heeft straks en evt. met hulp zwanger wordt. Dan gaan haar jarloerse emoties vanzelf over, denk ik. Tot die tijd, moet ik maar gewoon accepteren dat zij het er wel eens moeilijk mee heeft, maar ondertussen wel echt haar best doet om ons er niet mee 'lastig' te vallen. Meer kan ik ook niet van haar verwachten.

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Woow.. Wat een verschrikkelijk verhaal! Het lijkt wel een script van een of andere zieke film als ik het even hard mag zeggen! Ik zou er zeker voorzichtig mee zijn en met meerdere familie leden over praten.. Misschien je schoonouders? Of een keer met zijn 4en aan tafel gaan zitten je schoonzus en haar vriend en jij met je vriend om even een serieus gesprek aan te gaan.. Voor jou is het nu natuurlijk helemaal niet gezond om met die angst en stress rond te lopen dus misschien is het verstandig dat als ze echt niet op kan houden met dat rare gedoe idd even weg blijft tot ze weer bij zinnen is gekomen en dat alles tot haar door is gedrongen. Ik vind het helemaal raar dat ze zo jaloers is omdat ze er zelf niks aan doet omzwanger te worden. Succes ermee meid!

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Hmmm.... Ik proef hier duidelijk een gevalletje 'projectie'.... Als het zo is gegaan zoals jij omschrijft, dan vraag ik me af: Wie heeft hier frustraties? Ik proef toch duidelijk bij jou, schrijftster, zeer veel frustratie naar je schoonzus toe...  Je wordt ook behoorlijk boos dat ze rookt, drinkt e.d... Is dit niet haar eigen verantwoordelijkheid? Mij maak je niet wijs dat je je alleen ergert aan haar omdat ze jou je zwangerschap niet gunt. Ik geloof er geen klap van. Jij bent ergens anders veel bozer om en verwijt het niet alleen aan hormonen en het misgunnen van een zwangerschap. Ik hoop dat je erover na wilt denken, want dit 'gif' is niet goed voor jou en je kleintje.... Whatever it is.... Let it go, lady! 

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Nouja om eerlijk te zijn, denk ik dat ik dat eten wekelijks echt wil stoppen. Dat is me nu gewoon echt te veel en dat gedeelte moet ze maar begrijpen. Straks met de kleine denk ik ook niet dat ik er op zit te wachten eigenlijk. Dus ja ik denk dat het beter is als ze alleen nog komt als we wat afspreken en andersom ook en niet als wekelijkse vastigheid.

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Nou ik hoop dat het gesprek wel wat opheldering heeft gegeven. Wel echt balen dat het zo moet gaan bij sommige mensen in je naaste omgeving. Ik hoop dat het nu wel wat beter zal gaan met jullie na dat gesprek.

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

pff jeetje wat heftig zeg! Dat jij haar nog elke keer bij jullie laat eten vind ik echt bewonderenswaardig! Ik zou er helemaal klaar mee zijn en heel duidelijk zijn dat jij deze stress niet kunt gebruiken in de zwangerschap! Hopelijk draait ze snel bij en heeft jullie gesprek geholpen. Anders zou ik toch echt voor mezelf en de gezondheid van dit kindje kiezen op dit moment, ik zou haar dan flink uit de weg gaan of haar gewoon niet meer binnenlaten op deze manier!

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

pfff jeetje wat een verhaal zeg. mijn zus is ook erg jaloers op ons, maar dit gaat wel heel ver! als ze zo graag zwanger wil worden en het gaat niet zo makkelijk zou ze toch eerst wat maatregelen voor zichzelf moeten nemen. en ik kan me heel goed voorstellen dat je bang bent dat ze je wat aan wil doen, juist omdat het bij jullie allemaal zo moeizaam is gegaan en uiteindelijk goddank is gelukt, lijkt het me heel eng als iemand dan zo tegen je doet en die dingen doet zoals die 3 zoenen geven en vervolgens melden dat ze wel erg verkouden is... ik hoop dat je ondanks haar wel kan genieten van je zwangerschap...? ik heb niet echt tips, want weet niet eens hoe ik mijn eigen zus moet benaderen en die is ook jaloers maar dat is niets in vergelijking met wat ik hier lees... ik hoop dat iemand anders een gouden tip voor je heeft. heel veel sterkte en ik hoop dat je nog een beetje kan genieten van de zwangerschap.

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Hoi Eileen, Bedankt voor je reactie. Ik probeer er zoveel mogelijk van te genieten, maar denk dat iedereen wel iets heeft waardoor dat af en toe wat slechter gaat. Vervelend dat je zus ook jaloers is. Gelukkig is mijn broer wel heel lief voor me. Eerlijk is eerlijk ook hij heeft alle redenen om het er moeilijk mee te hebben. Hij is vrijgezel en zou eigenlijk ook liever al een gezinnetje hebben. Al merk ik aan hem daar niets van. Hij is zelfs heel blij dat hij oom wordt, dat merk ik wel. Net was mijn schoonzus er weer. We hebben een slecht gesprek gehad (verwijten over en weer) en vervolgens toch ook een goed gesprek na een 'afkoelperiode'. Ze zegt zich nergens van bewust te zijn en om eerlijk te zijn geloof ik dat bij haar ook wel. Al denk ik dat we nog een lange weg te gaan hebben. Wat onderandere na voren kwam is dat haar alleen het negatieve opvalt (al gaat ze ook wel constant van het negatieve uit) en dat ze zich daarom afvroeg of ik wel blij ben met mijn zwangerschap.  Al durf ik inderdaad bij haar niet al te blij te zijn, misschien is dat juist de fout die ik maak. Dat ik zoveel rekening probeer te houden, dat het alleen maar moeilijker wordt voor ons beide.

Dit is niet ok!

Als je iets tegenkomt waarvan je denkt dit hoort niet op het forum thuis. Laat het ons weten, dan kunnen we actie ondernemen. Klik op onderstaande knop als er iets mis is op de huidige pagina. Alsvast bedankt, zo houden we het forum schoon en gezellig!

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden