anoniem

Anoniem 9 jaar geleden 18 reacties

 
Nou kom net bij de gyn vandaan en heb net te horen gekregen dat ik in het ziekenhuis moet bevallen.
Ik ben even vreselijk teleurgesteld, had me helemaal ingesteld op een thuisbevalling.
Stom hé, maar kan er niks doen. Moet echt even omschakelen.

Pagina 1, reactie 1 t/m 10 van totaal 18 reacties.

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Hey Wennie, ik wilde je bedanken dat je jouw verhaal hebt willen delen. Ik denk dat, hoe jij erin staat en op terug kijkt, bij mij ook wel zo zal zijn. Nu is het even doorbijten en doorgaan nog, maar ja, het is niet voor niets maar gewoon voor een klein levend wezentje! Ik kan niet wachten, maar blijf het lastig vinden om écht te voelen dat ik straks moeder ben, dat is nog zo onreeël! Heel apart, vind ik dat. Maar hoe jij de zwangerschap omschrijft: Zwarte wolk, roze stipje, dat klinkt heel erg herkenbaar. Maar goed, daar komt een eind aan en dat weet ik ook heel goed :) Nogmaals dank, fijn om te lezen. Groetjes Herma

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Ik wil toch ook nog even reageren. Ik heb ook een chronische aandoening (bechterew, een vorm van reuma). Het traject voordat ik zwanger mocht worden, zou zwaar worden wisten we. Ik moest met al mijn medicatie stoppen, en eentje moest zelfs 5 maanden mijn lijf uit zijn voordat ik zwanger mocht worden. En dan ben je natuurlijk ook niet meteen in de eerste maand zwanger (ik tenminste niet). Die periode was een hel. Mijn lijf was echt aan het afkikken en ik had echt een heleboel pijn. Toen eindelijk de knop op groen ging en we voor een zwangerschap mochten gaan, was het klussen al niet zo prettig meer. We werden dus al meteen geadviseerd om met ovulatie testen te gaan werken. Na vier maanden was ik (voor mijn gevoel eindelijk) zwanger. Helemaal blij, want de kans dat de klachten, door de hormonen, helemaal weg zouden zijn was erg groot. Ik was wel gewaarschuwd want er was ook een kleine kans dat het alleen maar slechter zou gaan. Je raad het al, helaas ging het met mij alleen maar slechter. Ik zat dan ook met 7 weken al thuis, kon niets meer, alleen maar op de bank hangen. Met een week of 16 voelde ik me ietsje beter en ging weer een paar uurtjes aan het werk. Met 23 weken belandde ik in het ziekenhuis voor een nacht en daarna heb ik niet meer gewerkt. Het ging gewoon niet. De zwangerschap vrat me op. Iedereen heeft het over die mooie roze wolk. Ik had het over een zwarte wolk met af en toe een roze stipje. Tuurlijk genoot ik van het getrappel in me en het idee dat mijn lijf toch maar een nieuw mensje aan het maken was. Maar het zwanger zijn opzich was echt een hel! Aan het eind, vanaf week 36, kon ik echt niet meer. Ik was op en het enige wat ik wist was dat ik ook nog bevallen moest. Iedereen om je heen roept, meid rust nog even goed uit voor de bevalling. Maar ik kon gewoon niet meer. Vanaf dat moment zat ik ook echt te hopen dat de bevalling eerder zou komen. Ik wist wel dat ze me eerder zouden gaan helpen (inleiden) als de bevalling niet voor de uitgerekende datum op gang kwam. Maar ik wilde het liefst meteen geholpen worden. Met 37 weken zat ik huilend in het ziekenhuis. Ik werd door mijn vriend in een rolstoel naar de arts gereden, want die 300 meter van de auto naar de arts kon ik al niet meer lopen, dan verging ik van de pijn. De arts zei toen doodleuk dat als het echt niet meer ging ik maar moest bellen. Na 10x duidelijk gemaakt te hebben dat ik dat punt echt al bereikt had, toch weer naar huis gestuurd. 3 dagen later zat ik er weer. Inmiddels was al afgesproken dat ik met 38 weken ingeleid zou worden, maar die week, 7 dagen, waren voor mijn gevoel veels te ver weg. Ik was op. Dus weer naar het ziekenhuis, weer alles gecheckt. maar met de baby ging alles goed. Ik kon niet meer. toch ben je als moeder duidelijk minder belangrijk. Uiteindelijk is ze toen wel gaan kijken wat de eerste optie was om in te leiden. Maar het was druk. Het was donderdag die dag en ik kon zondag op zijn vroegst terecht voor een inleiding (anders zou ik maandags ingeleid worden). Toch ga je dan akkoord. Tijdens de bevalling ben ik dan ook al vrij snel aan de pijnpomp gelegt. Niet omdat ik de weeen niet op kon vangen, maar omdat ik zoveel pijn in mijn rug/lijf had, dat ik gewoon niet wist hoe ik moest liggen/zitten op dat bed. Die pijnpomp was een verademing. Ik had me in al die maanden geen minuut zo goed gevoelt als toen. Ik leek wel high, kon mijn ogen niet eens open krijgen en heb echt uren stoned op dat bed gehangen, terwijl ik af en toe op dat knopje drukte. De mensen die erbij waren gaven ook aan dat het heel grappig was om te zien. Normale mensen drukken als er een wee komt (konden ze zien op monitor), maar ik drukte juist op andere momenten. Normaal mag dat niet, maar omdat ik hem niet had gekregen voor de weeenpijn maar voor de chronische pijn mocht het wel. Tegen de tijd dat ik het gevoel had dat de pomp niet zo goed zijn werk meer deed, en ik ook echt last kreeg van de weeen, bleken het al persweeen te zijn en had ik volledige ontsluiting en mocht ik persen. Dat was echt afzien, want de pomp moet dan uit en je krijgt alle pijn in alle hevigheid, samen met de persweeen-pijn, weer terug. Maar omdat ik wist dat het eind in zicht was, kon ik het aan. Wat ik vooral geleerd is van deze zwangerschap is dat jij de enige bent die kan voelen en vertellen wat je doormaakt. Ook in het ziekenhuis zijn de gyneacologen niet gespecialiseerd in dit soort ziektes. De meeste mensen die bij de gyn lopen, zijn daar omdat het met de zwangerschap niet goed gaat, niet omdat het met de mama niet goed gaat. Ik vond het echt verschikkelijk, maar ondanks alles zal ik zeker over een jaar of 2 nog een kindje willen en heb ik er nog een keer 9 helse maanden voor over. Wel zal ik dan vanaf het begin af aan duidelijk zijn. Niet proberen toch door te werken.En duidelijk naar de artsen zijn in wat ik voel en al eerder aan de bel trekken als het echt niet meer gaat. @herma en veertje: nog even volhouden. Het eindresultaat is zo mooi!!!!!!!!!! En het is echt waar, dan besef je dat je het ervoor over hebt gehad. Ze zeggen dat je de bevalling meteen vergeet zodra je je kindje in je handen hebt. Dat is misschien wel waar. De "helse" zwangerschap vergeet je minder snel, maar het is wel zo dat je de pijn die je toen had, niet heel goed meer voor ogen kan halen zodra je heerlijk met je kindje aan het tutten bent.

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

nou damens ik vind jullie wel heel dapper! en ik maar klagen over mijn spugen tijdens de zwangerschap  ik wens jullie heel veel sterkte en geluk toe voor de bevalling. en daarne natuurlijk ook heel veel geluk met de kleine. liefs candy

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Ja in het begin liep ik bij de verloskundige, daarna om en om met de gyneacoloog. Nu volledig bij de gyneacoloog, en ook ik kreeg te horen dat ik in het ziekenhuis MOET bevallen (NU AL JA!!), en opzich wilde ik het zoiezo wel, gezien de gevaren en gezondheid van het kindje (van stel dat er wat mis gaat/mis is). Maar toen hij zei dat het moest schrok ik daar ook wel van. Hij gaf als reden 1, mijn gezondheid (chronische rugonsteking/fybromialgie waardoor al je spieren en pezen continu overbelast zijn, en verkeerde pijn signalen afgeven aan mijn hersenen, dus meer pijn ervaren dan dat het doet), reden 2, schedeltje lijkt aan de kleine kant te zijn (nog net binnen de grenzen), weinig vruchtwater nu al, en flinke placenta (dus meer gevaar op extra bloedingen ofzoiets)... PFfff...

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

@ Veertje: Ik heb zelf ook een chronische klacht en het feit dat ik tot lang in de zwangerschap pittige medicatie heb geslikt. Door deze redenen wist ik ook al heel vroeg dat ik in het ziekenhuis MOET bevallen. Inmiddels weet ik dat ik, zodra er ook maar 1 teken van bevalling aandient, ik al naar het ziekenhuis toe moet, dus al heel vroeg. Ik krijg gelijk pijnmedicatie, zodat ik me volledig op mijn chronische pijn kan blijven concentreren en niet over mijn grenzen ga. Dat ik zo vroeg naar het ziekenhuis moet, was best een shock eigenlijk. Want daar moet je dan best een poosje zijn, lijkt me en dat had ik niet zo in mijn hoofd. Maar denk wel dat het in ons geval beter is vooral gezien NA de bevalling: Je wilt er zelf zo goed mogelijk uitkomen zodat je ook zo goed en zo kwaad als het gaat voor je eigen kindje kunt zorgen en zo min mogelijk afhankelijk zult zijn van anderen. Dat is voor mij de trigger waarom ik het eigenlijk niet zo erg vind en het allemaal maar over me heen laat komen. Ik heb een gynaecoloog die specialist is op chronische pijn en heb 100% vertrouwen in haar. Als zij zegt dat dit het beste is, dan geloof ik dat. Net zoals keizersnee voor mij uitgesloten is, omdat ik daarvan vreselijk langzaam zal herstellen, omdat mijn lichaam conditioneel gewoon een wrak is, dan zou ik na de bevalling heel lang afhankelijk zijn en tja, dat wil je eigenlijk liever niet, toch? Je wilt zsm toch wel je kindje zo mogelijk kunnen tillen, in bad doen, er optimaal van genieten...

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Ja ik wilde juist om die reden wel een keizersnede omdat mij een natuurlijke bevalling velemale pijnlijker lijkt dan keizersnede, maar t kan goed zijn dat om die reden (zoals jou, totaal niet snel kunnen herstellen), geen keizersnede mag... pffff! Ja ik denk dat ik heeel beschermend ben naar mijn kind, dat niemand zomaar die zorg mag overnemen van mij (hahaha)!! Ze zeiden dat mijn klachten van mijn aandoening minder zouden worden tijdens de zwangerschap, en dat klopt ook wel, maar er werd niet bij verteld dat de zwangerschapsklachten DES TE ERGER WERDEN! pffff!! Dus ik probeer maar te denken aan het eind resultaat zeg maar.... Laatst vroeg de verloskundige (laatste afpsraak), of ik genoot van de zwangerschap, UHM NEE, het idee van een wondertje in je buik ja echt geweldig dat mijn lichaam dit kan maken enzo, maar genieten van de zwangerschap zelf NEE NIET ECHT!

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

ha, volop herkenning. Bij mij zeiden ze ook dat MGELIJK de klachten verminderen. Dit is bij mij niet het geval. Ik moet ook eerlijk zijn: die roze wolk beleef ik niet. Wel het trappelen: Daar kan ik zoooooo van genieten!!! En vooruit kijken vind ik helemaal super dat IK straks gewoon MAMA mag zijn! Dat vind ik heel erg speciaal, maar het zwanger zijn op zich ben ik compleet klaar mee, ik had al altijd pijn en dat wordt er niet minder op, je krijgt er alleen klachten bij. De meest irritante die ik heb is carpaal tunnel syndroom: Vocht in je polsen. Pijnlijk en heel de dag een slapen gevoel in mijn handen/vingers en af en toe valt er wat uit mijn handen of kan ik het niet pakken door krachtverlies. Maar goed, hopelijk verdwijnt die snel na de bevalling weer! Tja, ik denk dat jouw gynaecoloog je waarschijnlijk ook op pijnmedicatie zal zetten waardoor je je kunt richten op je chronisch klachten/pijn. Maar dat zal je met hem/haar moeten bespreken hoe ze daarover denken. Ik dacht dat er niets anders dan een keizersnee mogelijk was maar schrok best wel van de redenatie dat het herstel zo enorm langzaam zal gaan en je heel erg lang afhankelijk blijft ook voor jezelf, zeg maar. Nee, dan is dat gewoon eigenlijk een slechte optie. En ja, ik heb wel een beetje angst hoe ik uit de bevalling ga komen, hoor. Niemand kan je die garantie geven. Ik bedoel: Op het moment dat je mag gaan persen, ga je persen en dan zul je vast en zeker over grenzen gaan wat minder goed is voor je chronische klacht. Dat is een angst maar goed, daar moet je je nu niet al te druk om maken. Vertrouw op de personen die je moet kunnen vertrouwen in deze.

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Ik zal dat eens proberen.... Bedankt heb al weer een beetje moed om verder te gaan, wetend dat ik niet alleen ben... Je bevalt eerder dan mij, dus hoor graag hoe jou ervaring en gevoel erbij was....

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

Ja joh dat hoor je zeker! Weet je: Het kindje komt eruit en met ons gaat het hartstikke goed komen We zijn immers echt niet zo bijzonder ofzo: Er zijn zoveel mensen met chornische klachten of een lichamelijke handicap. Ik las pas een verhaal van een vrouw zonder benen. DIe is ook bevallen van 2 super gezonde kids en heeft het daarna ook maar mooi gered! Vertrouwen in je eigen kunnen en in de natuur. Dan komt het best helemaal goed!

anoniem

Anoniem 9 jaar geleden

oooooooo wat ken ik de terleurstelling... wilde ook thuis... maar vk zei al in ziekenhuis wegens mijn bmi... ruzie over gemaakt.. maar uit eindelijk wegen mijn zwangerschapscolestage moets ik ook in ziekenhuis bevallen en mocht zelf niet onder begeleiding van eigen vk... aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa kan me er nog wel kwaat om maken... ik begreep hun wel... maar was niet mijn wens.... wilde gewoon lekker thuis... :S hopelijk volgeden keer thuis... zag heel erg tegen op dat ze in de ziekenhuis zo veel medisc spullen heb... maar heb voor af een duidlijk lijst gemaakt met wat ik wel of niet wilde... en daar hebben ze echt naar gehandelde... somige dingen moesten op de laats toch ander dan wat ik wilde... maar ze legde wel geod uit waarom... viel me echt mee... wil volgenden keer wel thuis maar als het weer in de ziekenhuis moet zou ik daar wel vrede mee kunnen hebben makelijker dan nu!!! komt wel goed... het gaat om de gezond heid van je kind en dan kan je vaak als ouder je er toch over heen zetten.. hoop voor je dat het uiteindlijk niet nodig is... en dat jullie snel dan weer naar huis kunnen

Dit is niet ok!

Als je iets tegenkomt waarvan je denkt dit hoort niet op het forum thuis. Laat het ons weten, dan kunnen we actie ondernemen. Klik op onderstaande knop als er iets mis is op de huidige pagina. Alsvast bedankt, zo houden we het forum schoon en gezellig!

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden