anoniem

Anoniem 8 jaar geleden 4 reacties

 

hey allemaal het heeft even geduurd maar hier is mijn bevallingsverhaal van onze tweeling Evy en Youri. Na een fijne zwangerschap van 38 weken en 4 dagen ben ik ingeleid. Ik moet er wel even bij zeggen dat het geen heel mooi verhaal is omdat de bevalling helmaal niet ging zoals gepland dus de mensen die al een beetje schrik hebben voor de bevalling kunnen beter niet verder lezen.....(niet om dramatisch te doen maar waarschuwen kan nooit kwaad he)

 

Het is allemaal dinsdag 1 mei begonnen. Ik moest gewoon op controle en was het zwanger zijn helemaal zat. In het ziekenhuis aan de ctg was alles goed en de gyn kwam kijken hoe het zat met ontsluiting enzo omdat ik toch al ruim 38 weken was wat erg lang is voor een tweeling, maar er was niks aan de hand. Ik had 2 cm ontsluiting maar dat had ik al een week en harde buiken enzo ook. Toen begonnen we over inleiden maar daar wilden ze in eerste instantie niks van horen want je moet de natuur haar gang laten gaan. Toen vroeg ze of ik de babys nog goed voelde en ik vertelde haar dat het steeds minder werd omdat het gewoon erg vol was in mijn buik. En toen ging het vlug haha ze ging overleggen met de verloskundige en ze besloten dat ze me de volgende dag in gingen leiden ( nou kon het ineens allemaal wel??) Snachts niet geslapen en alles nog vlug klaar gemaakt en smorgens om 7 uur moest ik bellen voor een afspraak. Ik mocht meteen komen dus wij naar het zkhs. Ik kreeg een ballonetje in me en moest heel dfe dag wachten maar er gebeurde niks. Savonds ging het ballonetje eruit en bleek dat ik toch 4 cm ontsluiting had. Ik moest die nacht ik het zkhs blijven en als er niks gebeurde zouden ze de volgende ochtend mijn vliezen breken en kreeg ik een infuus met weeopwekkers. Smorgens om 7 uur werd ik wakker gemaakt dat ik me even mocht douchen en dat ze gingen beginnen. Ik werd naar de kraamsuite gebracht en kreeg mijn infuus. De vliezen werden gebroken en de zuster liep weg met de mededeling dat het nu langzaam op gang zou komen. Dat was dus niet waar. Nog geen 10 minuten later begon het. Weeenstormen. Soms zat er een minuut tussen maar de meeste zakten een klein beetje weg om vervolgens weer aan te trekken. Om half 11 trok ik het niet meer. Ik was moe van de ween en kon ze niet meer wegpuffen. Ze gaven me een pijnstiller die ervoor zorgde dat de hoogste pieken wegbleven ( dus geen ruggeprik) en ze keken of ik al meer ontsluiting had. Ik had 6 cm. Zo ging het door tot er rond half 2 iets veranderde. Persweeen. Na een half uur kon ik ook die niet meer houden. Ik was echt heel moe en zag het niet meer zitten haha ik zei tegen mijn vriend( hoorde ik naderhand) dat hij het infuus er maar ff uit moest halen en dat ik weer naar huis ging maar dat ging niet dus de gyn er maar bijgehaald en ik had 9 cm ontsluitng maar mocht toch gaan persen omdat ik dat eigenlijk toch al een beetje deed. Na een uur ( om 10 over 3) is Evy geboren en ze woog 2310 gram. Ze werd even op mijn buik gelegd maar ging meteen weer weg omdat Youri er nog uit moest. Daar ging het fout. Hij ging niet naar beneden maar besloot om naar boven te gaan. De gyn heeft hem terug geduwd maar omdat hij groter was en niet ingedaald en in een volkomen stuit lag ging het allemaal niet goed. Ik kreeg hem er niet uit. na 2 uur!! persen kwamen eindelijk de billetjes te voorschijn. Ik werd ingeknipt en moest nog even aan de gang. Vanaf dit moment is alles in een roes aan mij voorbij gegaan en heb ik nog vage herineringen en verhalen van mijn vriend en de gyn. Ik weet nog dat ik in het bloed lag wat achteraf kwam omdat ze een ader hadden dorgeknipt waar het bloed tijdens het persen letterlijk uit spoot. Ik perste me suf en hoorde dat de gyn riep dat ik door moest gaan. er floepte iets en ik denk daar is ie maar helaas. Meneer hing met zijn beentjes en billen uit me en zijn hoofd zat er nog in. Ik moest hem er tijdens de volgende wee uitpersen anders liep het niet goed af. Die wee kwam en de gyn trok hem er uit en legde hem op mijn buik maar hij deed niks... hij hing als een slap zakje op mijn buik en ademde niet.( het was kwart over 5 en hij woog 2760 gram) Hij werd meteen weg gehaald en beademt en ik lag daar nog. Mijn vriend is met hem meegegaan en ik moest nog gehecht worden en de placenta moest er nog uit. Ik weet nog dat iedereen in paniek was en de ene helft bij mij bleef en da andere met Youri meeging. En dat ik me heel raar voelde want hij was weg en ik kon niks doen. Nadat ze me gehacht hadden hebben ze gekeken hoeveel bloed ik kwijt was en dat bleek 2 liter te zijn. Ik moest een bloedtransfusie krijgen en mocht absoluut mijn bed niet uit. S avonds rond een uur of 8 ben ik voor de eerste keer met bed en al naar Youri geweest. Hij lag in de couveuse en had overal slangetjes. Hij huilde maar ik mocht hem niet oppakken of aanraken. Na een kwartier hebben ze me weer terug gebracht omdat ik compleet instorte en het voor mij niet goed was en ik rust nodig had. ik ben er iedere dag een paar keer geweest maar mocht hem niet aanraken. Na 3 dagen kom ik mijn bed uit en langzaam rondlopen. De 4e dag heb ik Evy voor de eerste keer verschoond en ik was de hele dag met haar bezig. Zij heeft me er echt doorheen getrokken. De 5e dag kwam er een zuster van de couveuse afdeling met goed nieuws. Ik mocht Youri de fles geven. Ik was zo blij. Na 5 dagen mocht ik hem eindelijk vasthouden. Ik heb er echt van genoten en baalde dat hij weer terug moest maar het was iets. De volgende ochtend kreeg ik te horen dat de slangen eraf mochten en dat hij uit de couveuse mocht en onder een lamp omdat hij erg geel zag. ik was inmiddels goed ter been maar mocht bij hem blijven zolang er niet teveel zwangeren binnenkwamen. De 7e dag kreeg ik  te horen dat hij gezond was en met mij mee naar de kamer mocht. ik verzorgde Evy al helemaal zelf en had al geen hulp meer van de zusters maar nu kreeg ik hem erbij en raakte toch wel in paniek haha hij is zo kwetsbaar. Als hij op temperatuur kon blijven mocht hij de volgende dag mee naar huis. Smorgens kwamen ze weer kijken en had hij 37.1 graden dus heel mooi en ik mocht gaan. Nu zijn we inmiddels 2 weken verder en ze doen het allebei heel goed. Youri is een enorm sterk mannetje die heeft moeten vechten voor zijn leven maar hij is erdoorheen. Hij huilt snachts wel veel maar dat is normaal. Geboortetrauma of zoiets. Mijn vriend en ik moeten nog een paar keer terug om over de bevalling te praten met de verloskundige omdat het gewoon een horror bevalling was. Ze heeft toegegeven dat ze het verkeerd hebben ingeschat en beter voor een keizersnee hadden kunnen gaan maar het is gebeurt en niemand had dit kunnen voorspellen. Ik heb er gelukkig heel weinig van meegekregen maar mijn vriend alles. Hij heeft er heel veel moeite mee en we praten er heel veel over. Als Youri drinkt en hij verslikt zich raakt mijn vriend in paniek en zo van die dingen. maar ook dat gaat steeds beter. Ze groeien goed en zijjn heel tevreden kindjes. Ik hoop dat ik met mijn verhaal niemand heb bang gemaakt maar voor mij is ook dit weer een stukje verwerking. De bevalling zelf kan ik niet beoordelen omdat dit de eerste was maar de machteloosheid en het moment dat ze je kind wegpakken heeft er goed ingehakt en dat gevoel moet ik kwijt door mijn verhaal zo veel mogelijk te vertellen..... en het feit dat ze het goed doen helpt ook mee natuurlijk maar het beeld van een levenloze baby raak ik niet kwijt.    Sorry dat het zolang is geworden en niet vergeten als je nog moet het is het allemaal meer dan waard en zoals bij mij komt maar heel zelden voor. Groetjes Marleen Evy en Youri                                                                                                                                                                                             

Pagina 1, reactie 1 t/m 4 van totaal 4 reacties.

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

Hey Marleen    Pfff heftig zeg jou verhaal en ja dat het er in heeft gehakt snap ik volkomen. Gelukkig doen ze het goed en kindjes met een "slechte start" zijn vaak super sterk en willen ook in hun verdere leven niet snel opgeven. Ik wens je nog een plezierige tijd met je kleine dame en heer en lekker genieten met z'n viertjes.    Groetjes Marina

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

Hey marleen heftig verhaal maar kan me plaatsen in me verhaal Mijn bevalling ging op de weeën storm na perfect.. Tot dat ethan ter wereld kwam hij was blauw en levenloos.. Ik heb ethan niet eens op me buik gehad.. Ze hebben hem 8 minuten gereanimeerd voor dat hij zelfstandig ademde. Hier door heeft zijn lichaam een giga op donder gekregen zijn zijn organen hebben zelfs stil gelegen omdat alles naar de hersenen en hart ging kinderarts zegt elke keer weer hij heeft geen engelen op zijn schouders gehad maar hij is zelf een engel zo veel geluk Aan gezien de planning was thuis te bevallen. Meid heel veel succes en mijn advies praat er over want dat helpt met het verwerken van de gebeurtenis en die kleintjes zijn heel sterk die kunnen heel wat aan

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

wow meid, heel heftig inderdaad...maar net zoals dromertje herken ik jou verhaal ook wel. Mijn bevalling was ook heel snel en heftig (5 uur vanaf de eerste heftige wee...mijn vliezen waren al gebroken dus heb eigenlijk 18 uur met weeen gelegen maar tel de echte bevalling pas vanaf de eerste "snak naar adem"wee). Toen remco geboren was, is ie ook maar 2 seconden op mijn borst gelegd (2 fotos, en weer weg). toen hij werd weggepakt, werd hij nagekeken enz, maar mij werd niets verteld, en omdat ik ook ingeknipt was, moest ik ook nog gehecht worden enz en kon dus niet naar hem toe. Mijn man vertelde me dat hij een ademhalingsprobleem had, maar wist verder ook niet hoe of wat en ging met remco mee, ik bleef maar achter op die tafel...dat hakt inderdaad echt in je, vooral als niemand je verteld wat er gaande is! Pas na 10 uur (remco was om 5 uur geboren) ben ik op eigen kracht naar hem toe gegaan, omdat de verpleegsters me maar niet wilde helpen om hem te zien. Hij lag ook in de couveuse, heeft er een week in gelegen, en onder het blauwe licht, en aan de antibiotica enz... Maar zoals Dromertje ook al zei, de "slechte start" kindjes zijn extra sterk hoor, als je die twee van ons ziet nu, zou je ze echt niet meer herkennen van een slechte start! geef ze maar lekker veel liefde en aandacht, en rust zelf ook voldoende uit. Zorg goed voor jezelf, al denk je de wereld aan te kunnen, want anders stort je later nog in! En een tweeling is dubbel het werk he! Maarrrr van harte gefeliciteerd met je 2 mooie wondertjes, hopen je snel te verwelkomen op forumvoorouders!    

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

Jeetje wat een verhaal. Logisch dat je dat ff van je af moet schrijven. Gelukkig is het goed afgelopen, maar ik snap dat het een behoorlijke indruk achter laat.   Geniet lekker van je kindjes!

Dit is niet ok!

Als je iets tegenkomt waarvan je denkt dit hoort niet op het forum thuis. Laat het ons weten, dan kunnen we actie ondernemen. Klik op onderstaande knop als er iets mis is op de huidige pagina. Alsvast bedankt, zo houden we het forum schoon en gezellig!

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden