anoniem

Anoniem 8 jaar geleden 4 reacties

 

We spreken februari 2011. Doordat mijn ega al een tijd niet ongesteld was, gingen we maar eens testen of ze wellicht in verwachting zou zijn. De test was zeer positief, waardoor er een juichstemming kwam, omdat we zwanger waren. Althans, de juichstemming was er bij mij, bij mijn ega was het meer ongeloof. Het besef van zwanger zijn kwam bij haar later.

De baby was niet gepland, maar wel gewenst. Gauw zou ook een dikke streep gehaald worden door de jaarplanning. Het plan was, om in 2011 met 7 personen (twee zwagers, twee zussen en een nichtje) naar Vietnam te gaan, om daar de bruiloft van de jongste zus bij te wonen. En die jongste zus en mijn ega, dat zijn twee handen op een buik. Door de zwangerschap, konden wij niet heen en de rest van de familie is dus vertrokken zonder ons.

Nadat zij al weer terug waren, toen begon de ellende. Een week na terugkomst, bleek bij een routinecontrole, dat het hartje van onze dochter stilstond. Overleden in de baarmoeder.

Uit onderzoek is gebleken, dat ze is gestorven aan een harstilstand. Kleine kans op herhaling. Mijn genen zijn goed, haar genen zijn goed. Geen problemen om nog een keer zwanger te geraken. Ook het gegeven, dat mijn ega in een nagelstudio werkt, is geen oorzaak geweest.

We hadden wel al een naam voor onze dochter. Hayley. Daarom noem ik haar ook Hayley en als ik het over Hayley heb, dan bedoel ik ook echt mijn dochter.

We spreken januari 2012. We hebben besloten, om weer een poging te wagen. De eerste keer feest tussen de lakens was geen feest, in februari bleek dat ze niet in verwachting was. Dit werd anders, toen het carnaval werd. Maar twee weken later pas, weet je de uitslagen. Op mijn verjaardag werd ze niet ongesteld, en op haar verjaardag hebben we een test gedaan. Positief!!!!

En dan nu? Je bent zwanger, het was niet zo'n juichsessie als vorig jaar. Maar meer van: Yes! Blij dat je zwanger bent.

Veel mensen zeggen: Gefeliciteerd! Tsja, ik kan pas echt blij zijn, als ik mijn baby straks in mijn armen heb, levend, wel te verstaan. Want Hayley heb ik ook in mijn armen gehad. Pas als ik mijn baby levend in mijn armen draag, mag je mij pas echt feliciteren.

Maar wat ik nu ervaar... het is zeker geen zorgenloze zwangerschap. Het is geen zwangerschap als vorig jaar. Maar meer van: als het maar goed gaat. Ik kan pas echt genieten, als de baby geboren is. En ik hoop dat ik op dat moment ook kan genieten van de maanden voor november... als de baby komt. Wellicht genieten in de nahand

Voor nu is dit even genoeg, maar ik ken mezelf.... er zullen meer van dit soort blogs volgen. Ik moest het even van mij af schrijven. Maar er is zoveel te vertellen, ik zou er een boek over kunnen schrijven.

Pagina 1, reactie 1 t/m 4 van totaal 4 reacties.

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

no offense, maar dit is geen blog maar een forum. Voor dit soort verhalen en "van je af te schrijven" zit je hier verkeerd hoor... Heb een beetje consideratie voor de zwangere dames hier, die wel een juichstemming willen hebben zonder de horrorverhalen en doemgevoelens van anderen. Ik heb ook een miskraam gehad, en tig veel met mij, maar dat soort verhalen horen hier niet thuis. Dit kost enkel onrust en angst voor de dames die wel zwanger zijn! Als je wilt bloggen, open dan een blog online. houdt het hier luchtig en blij, zoals het hoort!

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

Oké, zal er rekening mee houden. In ieder geval bedankt voor de opmerking.

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

Ow jen wat ben ik blij dat jij dat zo neerzet!! Toen ik deze titel zag staan tussen "nieuwe topics" wist ik meteen wie hem geschreven had!! Ook ik vind het zorgen voor consternatie en andere vrouwen onnodig in de stress brengen!! Ik begrijp echt volledig dat je het heel erg moeilijk hebt met het overlijden van je dochter maar dit kindje kan hayley niet vervangen!!! Niet 1 kindje kan haar vervangen omdat ieder kindje anders is en dus ook iedere zwangerschap is anders!!! Misschien kan je met dit soors verhalen terecht op een forum voor lotgenoten die hetzelfde voelen als jij/jullie maar wij zijn WEL in een jubbelstemming.....bederf dat niet!!!

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

haha Sacha, daarom maakte ik hem er ook even op attent...waarschijnlijk had hij er niet zo aan gedacht ;) Ik weet nog toen ik zwanger was van remco en een topic las over gebroken vliezen op 17 weken...jeetje ik heb me de hele zwangerschap daarover in de stress gezeten! En voor niets dus ik weet hoe het is... Heb zo'n spijt dat ik niet gewoon meer genoten heb van de speciale tijd... vooral omdat ik dit nooit meer mag meemaken, Remco zal mijn enige kindje zijn... en ja ik wist ook meteen wie het geschreven had ;)  

Dit is niet ok!

Als je iets tegenkomt waarvan je denkt dit hoort niet op het forum thuis. Laat het ons weten, dan kunnen we actie ondernemen. Klik op onderstaande knop als er iets mis is op de huidige pagina. Alsvast bedankt, zo houden we het forum schoon en gezellig!

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden