anoniem

Anoniem 8 jaar geleden 6 reacties

 

Hey allemaal, 

 

Ik moet even mijn verhaal kwijt. 

Toen mijn oudste geboren werd had ik een energie waarbij ik mezelf gewoon moest afremmen omdat ik immers nog herstellende was van een keizersnee. Stiekem had ik die energie nu ook gehoopt maar hij is ver te zoeken. Als ik mijn kleine meisje in bad heb gedaan dan ben ik daarna gebroken, steen kapot. 

 

Ik geef flesvoeding en laat dit echt heel vaak aan mijn vriend over, moet me zelf echt oppeppen om te zeggen oke ik doe het wel. Bij mijn oudste was ik veel meer bezorgd en stond ik om de haverklap boven haar bedje of had ik haar lekker bij me liggen. Die bezorgheid heb ik gewoon veel minder en ook de kleine uk bij mij laten liggen heb ik veel minder. 

 

Ik heb borstvoeding proberen te geven eerste dagen dit wilde niet lukken en dat ik dat jammer vind "JA" maar dat ik het heel erg vind kan ik ook niet zeggen. Ik hou echt wel van die kleine meid maar ik voel minder closeheid die ik met mijn oudste wel heel erg heb gehad. Ik ben ook niet heel somber hoor ik ben best vrolijk maar ik voel me ook schuldig tegenover mijn meisje. 

 

Ik heb al zitten denken waardoor ik dit gevoel kan hebben en ik kan 3 dingen noemen. 1 Dat ik onbewust toch heel schuldig voel dat ik geen borstvoeding kon geven.... 2 dat ik toch weer een keizersnee moest ipv een natuurlijke bevalling... En 3 misschien onbewust wel het ergste voor een jonge vrouw om te horen. Dat het NIET verstandig is om na 2 keizesnedes nog een keer zwanger te worden. Nu hadden we voor ons zelf al wel het idee dat we het bij 2 kinderen houden maar nu het meisje er is en mijn zwangerschap over is, komt gewoon het besef dat dit de laatste zwangerschap is geweest en ja als je dit zelf beslist is het misschien minder erg maar als het wordt afgeraden door een ziekenhuis dan is het wel wat definitiever voor mijn gevoel en misschien is dat wel wat mij raakt. 

 

Groetjes Marina

Pagina 1, reactie 1 t/m 6 van totaal 6 reacties.

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

hoi Marina, ik herken het heel erg wat je hier beschrijft. ik was ook veel minder verlieft op Samuel dan op Milan. Samuel was zo anders in mijn gevoel. ik vond hem wel lief hoor en ik voede hem wel maar het heeft zeker wel een week of zes geduurt voor dat ik net zo verlieft was op hem. ik voelde me ook heel schuldig naar hem toe ik heb het maar los gelaten na de opmerking van mijn moeder en toen ging het beter. het is niet erg zei mijn moeder tegen mij van ieder kind hou je weer op een andere manier van maar je houd van allemaal even veel. zij heeft er zeven dus ik geloof haar graag. heel veel sterkte en blijf praten met je vriend het is heel fijn dat hij je begrijpt dan voel je je hoop ik minder alleen.   groetjes Nynke

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

Dank jullie wel voor de lieve woorden.   Ik heb het weekend en vandaag wel een beetje bij proberen te slapen en moet zeggen het heeft me best goed gedaan. Ben nog steeds niet super maar voel me al wel wat beter als voor het weekend.    En ja dat Milou een ander kindje is dan Britt is wel zeker, ze lijken kwa uiterlijk wel op elkaar maar Milou is al zo veel sneller als Britt met alles.    Groetjes Marina 

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

hoi hoi    Ik heb er gister nog even met mijn vriend over gehad en hij snapt wel dat ik er moeite mee heb dat ik min of meer door het ziekenhuis opgelegd heb gekregen niet zwanger meer te worden en dat de keuze dus niet meer bij ons zelf ligt.    groetjes marina 

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

Je hebt heel wat mee gemaakt laat het bezinken praat er over en kraamtranen zijn heel normaal Mocht je je echt duidelijk somberder gaan voelen of merkt dat je afstandelijker word naar je dochter zal ik aan de bel trekken bij je huisarts dan kan het postpartum depressie zijn. Dit is iets waar je niets aan kan doen maar het is met medicatie en therapie heel goed te behandelen

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

Hoi Dromer    Ik weet dat kraamtranen heel normaal zijn, maar ik kan gewoon niet huilen. Het is meer het gevoel wat mij gewoon heen en weer sleept. Ik wil er bij de na-controle bij de GYN nog wel even op terug komen.    Ik ben al een keer overspannen geweest dus ik weet gelukkig wel wanneer ik aan de bel moet trekken en laatste jaren weet ik gelukkig ook hoe ik met tegenslagen om moet gaan zonder in grote stress te schieten . Teminste mijn huisarts zei een tijd geleden toen ik weer in een dip zat dat ik verstandig met problemen omging dus dat geeft me wel weer positive energie.    Het zal ook wel goedkomen en gelukkig begrijpt mijn vriend me wel.    Groetjes Marina 

anoniem

Anoniem 8 jaar geleden

meid ten eerste een dikken kunffel... ik denk niet dat het aan een ding ligt maar meer aan de samen val van dingen... je wilde graag een natuurlijk bevalling... daar heb je een keuze in moet maken... en dat vind je jammer... daar na lukt de bv niet en dan krijg je ook te horen dat het de lasste kind is... dan is niet niks dat zijn toch 3 grote klapen... en dat heefy tijd nodig om een plek te vinden....

Dit is niet ok!

Als je iets tegenkomt waarvan je denkt dit hoort niet op het forum thuis. Laat het ons weten, dan kunnen we actie ondernemen. Klik op onderstaande knop als er iets mis is op de huidige pagina. Alsvast bedankt, zo houden we het forum schoon en gezellig!

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden