anoniem

Anoniem 7 jaar geleden 12 reacties

 

Hallo dames,

 

allereerst zal ik me even voorstellen. Mijn naam is Chantal, ben 25 jaar en aankomende maandag ben ik 29 weken zwanger van ons eerste kindje! Ik kan haast niet wachten op ons "nieuwe" leven met een klein nieuw leventje in ons midden! Hopen dat alles goed blijft gaan en we straks een gelukkig gezinnetje mogen zijn. 

 

maar waarover ik dit topic start is het volgende...

...hebben jullie dat ook?

Dat er soms maar heel weinig gezegd hoeft te worden of je loopt al te janken als een klein kind? Of dat er niet eens iets hoeft te gebeuren, zomaar spontaan uit het niets? Terwijl je normaal helemaal niet zo in elkaar zit, maar juist een erg nuchter persoon bent? Dat je voorheen niet om elke scheet hoefde te huilen?

Ik heb dit vooral de laatste weken best vaak. Er komt natuurlijk ook wel een hoop op je af en er gaat heel veel veranderen in je leventje. Het zal nooit meer hetzelfde zijn als hoe het nu nog is. Maar om dan zo emotioneel te worden en soms om helemaal niets? Dat snap ik niet en dat ken ik niet van mezelf. Wie herkent dit?

Aankomende maandag ben ik 29 weken zwanger en ik kan haast niet wachten op ons "nieuwe" leven met een "nieuw" leventje in ons midden! Hopen dat alles goed gaat en we straks een gelukkig gezinnetje mogen zijn. 

 

Groejtes,

Sjantje87

Pagina 1, reactie 1 t/m 10 van totaal 12 reacties.

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Ik ben er ook best bang voor, voel nu al mijn hormonen. Maarja het hoort wel bij het natuurlijke proces.

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Ik ben er ook best bang voor, voel nu al mijn hormonen. Maarja het hoort wel bij het natuurlijke proces.

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Ik vind mezelf helemaal niet meer leuk, zo erg heb ik moodswings. Er is helemaal niets grappigs aan. Kan echt van het kleinste dingetje ontzettend op de kast springen, en dan vooral tegen mensen die zich tegen mn zwangerschap aan bemoeien... Nog 21 weekjes volhouden.... Maar wordt wel overleven zo...

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Het is alweer 7 weken geleden dat ik dit topic ben gestart en ik moet zeggen dat ik er een periode geen last meer van heb gehad. Ondertussen ben ik 36 weken zwanger en komen de emoties soms weer naar boven. @ Bastienne... ik hoop voor je dat het bij jou ook met tussenpozen rustiger wordt qua emotie, want ik kan me uit eigen ervaring heel goed voorstellen hoe vervelend het moet zijn. Ook jij komt er vast wel doorheen, al valt het niet altijd mee. Succes! Groetjes Chantal.

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Ik herken het emotionele gedoe heel goed. Ben nooit een jankerd geweest, maar nu? om het minste of geringste barst ik in tranen uit, en dan echt janken met watervallen tegelijk ik kan daar best gefrustreerd om raken, af en toe omdat ik mijn emoties dan niet onder controle heb, terwijl ik die altijd goed heb kunnen beheersen maar het hoort bij de zwangerschap, zeggen ze dus hopelijk is dat straks weer voorbij

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Hallo,   hier kan ik helaas niet over meepraten. Ik ben nu zwanger van de eerste en woog daarvoor 56 kilo. Nu zit ik op 68,5 kilo en ben sinds maandag 32 weken. In omvang was ik 76 cm. en zit nu op 102 cm. Het enige wat ik kan adviseren is om niet ineens alles te eten waar je zin in hebt. Dus niet onnodig snoepen. Verder goed gezond eten, 2 stukken fruit en 200 gram groenten per dag en het liefst groene groenten. En 1,5- 2 liter drinken per dag. En nog een tip... s'avonds na 8-9 uur, niets meer eten. Als je dit allemaal doet en weinig-niet snoept en het helpt niets, dan kan ik jullie verder ook niet helpen haha! Bij ongeveer 10 weken heb ik een soort flauwte gehad. Ik kon niet meer op mijn benen staan, slap en duizelig en pas nadat mijn moeder, waar ik op bezoek was, brood had gesmeerd (en dat om 16.00 uur) en ik deze op had, trok het na een half uurtje weg. Gelijk gebeld met de VK toen ik thuis was, maar ik kon gewoon de controle afwachten die ik later die week had. Ze prikten mijn suiker op 3,7 op een NIET nuchtere maag. Je suiker mag onder de 5,5 zitten als je nog niets hebt gegeten en dat was bij mij dus niet het geval... terwijl ik van te voren nog wel wat had gegeten (16.30 uur). Daardoor moest ik over de dag verspreid eten, dus zo'n 6 eetmomenten per dag inclusief ontbijt-lunch-diner. Gelukkig heb ik deze flauwte daarna niet meer gehad en hoop die ook niet meer te krijgen. Verder geen bijzonderheden tijdens de zwangerschap. Het wordt nu wel steeds zwaarder Schoppen tegen de ribben, soms zelfs pijnlijk, maar hoort erbij. Nog even volhouden! Ik hoop dat ik jullie heb kunnen helpen en anders veel succes met het verliezen van de kilo's na de zwangerschap! Zelf moet ik het nog ervaren of ik ze zo kwijt ben of niet, we zullen zien!   Groetjes!

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Ik zit met het zelfde probleem hoor! Echt een tikkende tijdbom ben ik. Een klein dingetje hoeft er maar fout te gaan en ik zit alweer bovenop de kast. Daarnaast ben ik heel erg bang dat ik de kilo's niet kwijt ga raken na de bevalling. Bij mijn vorige kind heeft dat ook heel veel moeite gekost weer mijn oude figuurtje terug te krijgen. Merk nu alleen al dat ik veel meer aankom dan bij de vorige zwangerschap, en ben dus ook bang dat ik het er niet weer af ga krijgen. Hoe gaan jullie daarmee om? Ik heb als motivatie voor mij zelf al wat nieuwe shirts gekocht op http://www.your-look-for-less.nl/shirts waar ik toch wel graag in zou willen passen na de bevalling.   Hoe doen jullie dit?   Liefs

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

hmm ja die angst heb ik ook wel hoor... ik probeer er niet te veel bij stil te staan want ja, je doet er toch momenteel niets aan he? Ik kom nu ook sneller aan dan bij mijn eerste merk ik, ik schaam me gewoon voor mijn buik als men vraagt hoe ver ik ben, ontwijk ik het antwoord want ik voel me gewoon veels te groot voor de duur van de zwangerschap.... hoe ik er dus mee om ga....niet goed denk ik hahah maar ik probeer het one day at a time te nemen... Ik eet niet verkeerd, als ik zin heb in iets maak me wat spinazie klaar of iets anders gezonds...dit deed ik bij mijn vorige zwangerschap ook al maar toch kwamen de kilo's erbij die er met heeeel veel moeite afgingen...nou ja, was nog bezig met afvallen nu :) Dus je bent er niet alleen in ;)

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Om de kleinste dingen inderdaad! Nu weer een weekje minder erg, maar ook sneller boos en weinig geduld. Wat een arme man heb ik haha! De hond voelt het goed aan en lijkt met de week aanhankelijker te worden. Ik zal normaal ook niet heel snel gaan huilen nee, gelukkig ben ik niet de enige haha! Bedankt voor jullie reacties! Groetjes!

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Ha ha yup ook ik ben erg emotioneel en kan huilen om de stomste dingen, ik ben nu 27 weken Laatst was men vis doodgegaan en ik janke niet meer normaal men man was helemaal in paniek en dacht dat er iets mis was met de baby,dat was ff een zeer moeilijkedag vooral voor men man. Ik ben normaal een heel nuchter iemand en huilen doe ik dus zelden maar nu pfff. Maar aan de andere kant ik kan ook heel snel boos worden nu en heb weinig geduld ha ha gelukkig is het maar tijdelijk he.

Dit is niet ok!

Als je iets tegenkomt waarvan je denkt dit hoort niet op het forum thuis. Laat het ons weten, dan kunnen we actie ondernemen. Klik op onderstaande knop als er iets mis is op de huidige pagina. Alsvast bedankt, zo houden we het forum schoon en gezellig!

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden