anoniem

Anoniem 7 jaar geleden 9 reacties

 

Hallo allemaal! 

Mijn naam is Kimberley en ik ben pas 21 geworden. Ik woon samen met mijn vriend van 23 en onze hond Indy. Ik zit echter met een dilemma; ik heb (nu al) een enorme kinderwens en mijn vriend heeft dit helemaal nog niet, wat natuurlijk volkomen begrijpelijk is gezien onze leeftijd... Maar bij mij loopt deze kinderwens echt de spuigaten uit!

Ik ben er eigenlijk al vanaf de basisschool mee bezig; mijn dagboeken stonden vol met lijstjes met kindernamen, benodigdheden voor alle fasen van een kind en zelfs tientallen lijsten met de kosten die een kindje met zich mee brengt. Ik heb speciaal voor mijn enorme kinderwens de opleiding SAW gevolgd, zodat ik maar alles te weten kwam wat een kindje nodig heeft...

Nu ben ik inmiddels 4 jaar bij mijn vriend en we wonen daarvan bijna 2,5 jaar samen. Mijn vriend moet nog een jaar naar school en ik werk als gastouder waar ik op 5 kinderen pas in de leeftijd van 1 t/m 12 en het gaat me erg goed af - al zeg ik het zelf! Ik vind het leuk, maar ik wil zo graag zelf een kindje... Ik kan gewoon niet beschrijven hoe sterk dat gevoel is! Ik ben iedere dag bezig met de perfecte naam te zoeken, geboortekaartjes uitzoeken, spullen verzamelen bij webwinkels etc. etc. etc... En nu heeft mijn beste vriendin ook nog pas een kindje gekregen (ik ben natuurlijk heel blij voor haar, maar ook zooooo jaloers!)... 

Ik probeer al heel lang deze enorme kinderwens te onderdrukken, maar ik word af en toe gewoon bijna gek van verlangen! Maar ik weet zelf ook wel dat het nu nog niet verstandig zou zijn om aan kinderen te beginnen... Ik vraag me af waar deze extreme kinderwens vandaan komt en of jullie misschien tips hebben om deze (tijdelijk) te onderdrukken! Of met heel goede argumenten kunnen komen die ik mijn vriend voor kan leggen zodat hij toch een kindje wil (a) muhaha! 

Dikke kus voor alle (toekomstige) mama's en alvast bedankt!!! 

Pagina 1, reactie 1 t/m 9 van totaal 9 reacties.

anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Hoi!! Ik zie aan de datum dat het alweer 2.5 jaar geleden is dat je dit hebt geschreven, dus ik vroeg me af, hoe is het nu? Toen ik het las herkende ik mijzelf zo erg erin, de boekjes met namen sinds de basisschool had ik inderdaad ook! Ik studeer ook op het moment en moet nog twee en een half jaar, mijn vriend wil ook kinderen maar ook of niet nu, en ik kan het maar niet uit mijn hoofd zetten. Is het jou uiteindelijk gelukt? Ik zou graag willen weten hoe want ik kan me nauwelijks meer focussen op mijn studie... Kusjes!

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

ik ben mischien een slecht voorbeeld voor je. ik was ook al op mijn 18de toe aan kinderen ik had alleen nog niet de juiste vader gevonde. toe ik die wel had, heb ik net zolang gezeurt tot dat hij toe gaf. bij de tweede was hij de gene die net zolang heeft gezeurt tot ik toe gaf en nu heb ik hem weer minof meer gedwonge tot het maken van een derde kindje. nu zijn we er wel overeens dat dit waarschijnlijk de laadste is. de deur is nog niet helemaal dicht maar wel voor de komende 10 jaar.  aan mijn atvies heb je niet zo veel. als ik iets wil krijg ik het ook  al moet iedereen er voor wijken. maar om "prongeluk'' zwanger te raken gaat me net ff te ver. dus dat heb ik nooit gedaan.

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Hoi hoi,   Zelf had ik ook altijd de wens om kinderen te krijgen. Tot ik mijn man tegen kwam en hij al 2 kids had uit een vorige relatie. Het was heel moeilijk om de keuze te maken toendertijd, maar heb de keuze gemaakt om van deze man mijn man te maken, en dus mijn kinderwens opzij te zetten. Ik storte me dan ook volledig in het "moederen"voor de kids van mijn man, en probeerde daar alles uit te halen wat erin zat. De jongste was net één, toen we een relatie kregen, dus nog vrij jong. Naarmate de twee kids ouder werden, kwam mijn kinderwens toch steeds meer terug naar de oppervlakte.. Dit was soms heel moeilijk en confronterend omdat het er echt niet in zou zitten. En heb hoe moeilijk ook, toen geprobeerd de klok om te zetten, Want ja ik had voopr deze man gekozen en daarbij gekozen voor het feit dat ik zelf nooit echt moeder zou worden.   Vorig jaar was ik wegen iets anders onder behalndeling bij een psycholoog waar aan het eind van het traject het onderwerp kinderen ter sprake kwam. Uiteindelijk heb ik alle moed bij elkaar geraapt en het onderwerp wéér aangesneden bij mijn man, en verteld dat ik de wens eigenlijk niet los kan laten. Met als gevolg dat we ervoor gekozen hebben, na vele vele gesprekken, om er toch voor te gaan. Ik ben in maart gestopt met de pil en begin juni mocht ik een posief resultaat zien op de zwangerschapstest die ik gedaan heb. Dit was een heel mooi moment.   Met mijn ervaring wil ik je mee geven dat je misschien wat geduld, misschien meer dan je lief is, maar dat het er echt wel van komt. En ja, ik geef toe ik had liever jong moeder geweest, maar het is niet anders. Ik ben,als alles goed blijft gaan, 35 als ik moeder word. Maar dat boeit me nu niks meer; ik Word moeder dát is het belangrijkste voor mij nu..   Wens je veel succes en sterkte, je komt er wel meid!! 

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Hoi Kimberly, De situatie waar jij in zit is lastig. Ik zelf heb dit nooit meegemaakt. Mijn man en ik waren/zijn rond dezelfde tijd "toe aan kinderen". Wel besef ik me dat dit meer een uitzondering is dan een regel. Ik zie het veel om me heen in relaties. De ene is er wel aan toe, de ander niet. Zelf ben ik 29 (mijn man 30), dus ik zit ook wel echt in een leeftijd waarop mensen op zo'n wel-niet moment zitten... Jij bent 21 en ik kan nu tegen je gaan zeggen dat je tijd genoeg hebt, maar dat weet je zelf ook wel. Dat jouw kinderwens zo groot is, daar kun je niks aan doen. De ene vrouw heeft dat nou eenmaal meer dan de ander. Dat jouw vriend die wens nog niet heeft, snap ik ook... Ik denk dat jullie dit van elkaar moeten accepteren. En idd, push hem niet teveel en begin er niet te vaak over tegen hem (is moeilijk, weet ik), want dat werkt vaak juist averechts. Wat je wel met hem kunt bespreken is of hij uberhaupt, ooit, een kinderwens heeft. Vraag hem dan vooral niet wanneer dat is. Pin hem niet vast aan een bepaalde leeftijd, want dat gevoel moet groeien en helaas kun je dat niet afdwingen. Succes ermee!

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Wauw, ik had ook een enorme kinderwens, maar zo erg... Nee, om (eerlijk) antwoord te geven op je topic vraag.. ja, ik denk dat je kinderwens wel erg ver gaat. Maar goed.. om antwoord te geven op de rest.. ik denk dat het verstandig is om nog even te wachten, in ieder geval tot je vriend klaar is met school. Ik had ook een enorme kinderwens, ik ben nu bijna 1 jaar moeder. Er zijn natuurlijk veel momenten dat ik ontzettend blij ben met mn kindje. Maar heel af en toe denk ik weleens, misschien hadden we nog even moeten wachten.. het is heel zwaar! Je kunt niet zomaar de deur uit, moet op een verjaardag vroeg naar huis want je kindje moet naar bed. En dan heb ik het nog niet eens over de nachtelijke onderbrekingen.. Begrijp me niet verkeerd! Het is heel leuk hoor! En zoveel liefde is prachtig, van en naar je kindje. Maar je moet voorzichtig zijn dat je het niet idealiseerd! Succes!

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Dankje Carola! Je hebt gelijk; een kindje is niet alleen maar leuk, natuurlijk zijn er ook minder leuke dingen! Maar ookal zet ik al die minder leuke dingen op een rijtje, dat vermindert het gevoel niet... Misschien ook omdat ik me niet goed kan voorstellen hoe het voelt als al die "negatieve" dingen zich opstapelen en ik idealiseer het ook echt, maar ik weet gewoon niet hoe ik dit "probleem" aan moet pakken. Ik heb zelfs ook wel eens gedacht dat ik een verstoorde hormoonhuishouding heb ofzo... Maar ik zou niet weten waar dit dan door zou moeten komen en of dit er überhaupt wel iets mee temaken kan hebben?

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Ja, ik begrijp hoe je je voelt! Als je iets niet hebt, weet je inderdaad niet hoe je er mee om zou gaan. Dat weet je pas als je kindje er is. Dus tot die tijd, zul je het waarschijnlijk idealiseren. Misschien is het daarom goed dat je vriend die wens nog niet zo heeft. Kijk wel uit dat je hem er niet mee bestookt. Maare, hoeveel hou je van je slaap? Mijn kleine is nu ruim 11 maanden. Tot 10 maanden sliep hij geen enkele nacht door. En als hij toevallig een x wel door sliep, schrok ik wakker want er zou wel iets mis zijn. Of als je doodop na een dag in je bed stapt, je doet je oog dicht.. begint je kindje te huilen. Kijk, dat kindje komt er wel, als de natuur het je schenken wil.. maar vraag je af of jullie er nu al klaar voor zijn. Je vriend heeft de wens nog niet, wat duidt op dat hij er (waarschijnlijk) nog niet klaar voor is. Een kindje maken, krijgen, opvoeden.. doe je samen. Heb je het weleens met je huisarts besproken? Misschien is er inderdaad een verklaarbare reden.. you never know :-)

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Ik ben gehecht aan mijn slaap, dus dat zou inderdaad wel zwaar zijn! Maar dan denk ik meteen daarna weer; 'ja maar ik hoef het natuurlijk ook niet allemaal alleen te doen'... Ik verzin bij alles wel weer iets waardoor het wel weer meevalt.  Het is inderdaad maargoed dat mijn vriend er nog niet aan toegeeft en hij is behoorlijk koppig, dus als hij iets echt niet wil dan gebeurt het ook niet. Bovendien ben ik mijn gezond verstand (nog =P) niet verloren en weet ik dat het nu niet de ideale situatie zou zijn voor een kindje, maar mijn gevoel gaat gewoon tegen beter weten in. Soms ben ik bang dat de kinderwens er bij mijn vriend nooit komt, maar die angst komt waarschijnlijk ook voort uit mijn verlangen. Daardoor probeer ik hem soms wel eens in de goede richting te pushen, maar je hebt wel gelijk dat ik hem er inderdaad niet mee moet overspoelen. Maar ik vind het wel lastig dat ik eigenlijk niemand heb waarmee ik die gevoelens kan delen... Daarom heb ik me ook aangesloten bij dit forum! En ik ben heel blij dat ik het eindelijk kwijt ben en erover kan praten!  Mijn vader zegt dat veel mannen zich nooit echt "klaar" voelen voor een kindje en dat ze er pas klaar voor zijn als het gaat gebeuren... Hij was er ook nog niet klaar voor toen mijn moeder zwanger raakte van mij en hij vertelde dat hij zelfs met de gedachte heeft gespeeld om mij weg te laten halen. Toen heeft mijn opa hem precies hetzelfde verteld; dat hij er wel klaar voor is als het eenmaal zover is, en dat was dus ook zo. Natuurlijk ga ik niet de keuze voor hem maken om zwanger te raken, maar ik hoop wel dat mijn vriend er op een dag aan toe geeft als de tijd wel rijp is... 

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Ik ben redelijk actief op het forum en vind het leuk als ik iemand ergens mee kan helpen.. Het is een gegeven dat mannen niet wakker worden van het gehuil van hun baby. Terwijl de natuur het zo heeft geregeld dat de moeder bij elke kik recht op zit. Ik zelf vond het onnodig om mijn vriend wakker te maken. In de eerste plaats omdat ik borstvoeding gaf en in de 2e plaats omdat ik het persoonlijk van de zotte vind om mijn vriend wakker te maken terwijl ik al wakker ben. Zit je met zn 2'en wakker te zijn in de nacht. Nee, hoor.. liet 'm lekker door slapen, dan was er in ieder geval 1 persoon die uitgerust wakker werd. Ik slaap overdag wel bij :-) Ik ben voorstander van jong kinderen. Ik ben zelf 24, 23 toen ik beviel van Tristan. Ik wilde áltijd op mijn 21e mijn 1e kindje. Achteraf ben ik blij dat dit niet is gebeurd. Inplaats daarvan ben ik 4 maanden voor mijn 22e naar Australië gegaan om daar wat rond te trekken. Ik hou van reizen, mijn volgende echte reis zal pas zijn als Tristan zelfstandig alleen kan zijn voor langere tijd. Of oud genoeg om mee te kunnen. En dat laatste, nee.. dat moet je inderdaad nooit doen. Dat zal je relatie geen goed doen! Er komt vast wel een tijd dat hij er klaar voor is, meid! Je bent nog jong genoeg! :-)

Dit is niet ok!

Als je iets tegenkomt waarvan je denkt dit hoort niet op het forum thuis. Laat het ons weten, dan kunnen we actie ondernemen. Klik op onderstaande knop als er iets mis is op de huidige pagina. Alsvast bedankt, zo houden we het forum schoon en gezellig!

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden