anoniem

Anoniem 6 jaar geleden 4 reacties

 

Hallo, ik ben 27 jaar. Ik heb een prachtige dochter en zoon, nu hadden we een 3e gepland. Het is zover en nu ben ik depri, voel me niet goed, en ik wil het niet meer :( zal ik erdoor komen? Ik voel me echt beroerd, ik voel me schuldig tov men baas enzo. Daarbij dat de 2 eerste van 2 verschillende papa's zijn. Wat zullen de mensen niet van me denken? Zal ik het wel aankunnen met 3kinderen, ik weet het niet meer, er gaat zoveel in men hoofd om...

iemand raad? 

groetjes

Pagina 1, reactie 1 t/m 4 van totaal 4 reacties.

anoniem

Anoniem 6 jaar geleden

Hallo Anais, Je zegt zelf dat jullie een 3e kindje hebben gepland, je bent nu zwanger en nu wil je het niet. Dat kan door je hormonen komen, want geloof me die dingen doen vanalles met je!!! Je bent een vrouw en je hebt het recht om zwanger te worden ongeacht wat je baas er van vind. Je ongeboren kindje is dat dan van een 3e papa? Maar het lijkt me dat je niet voor niets hebt gekozen hiervoor dus waarom zou dit kindje geen recht hebben op een leven!?!? Waarschijnlijk zit je in een fase en over een tijdje denk je bij jezelf: waarom dacht ik dat in hemelsnaam!!! Wat mensen van je gaan denken, laat lekker denken!! Mensen hebben altijd vooroordelen maar als ze zelf in zo'n situatie zouden zitten snappen ze je pas. Het is leuk om over mensen te roddelen totdat het ze zelf eens overkomt. Dit kindje heeft het recht om te leven, jullie hebben er bewust voor gekozen en je wist deze dingen ook van te voren, dus ik zou zeggen geniet van je zwangerschap want het is het echt waar. Om nu te zeggen dat je het niet meer wilt is gewoon te laat en daar had je ook eerder achter kunnen komen. (niet lullig bedoeld!!!!) xx

anoniem

Anoniem 6 jaar geleden

Ach meid je hormonen zijn lekker aan gang heb ik wel door dat heb ik ook gehad toen ik weer zwnager was had ik ook zoiets van oh shit wil ik dit echt wel. Tot ik mijn miskraam kreeg wat een verdriet zeg. 2 maanden later weer zwanger en ja hoor weer de zelfde gevoelens weer die rot hormonen maar dat is allemaal weer overgewaaid. Komt wel weer in orde als je wat verder bent in de zwangerschap er mee hebt leren omgaan en er meer mee bezig bent. Dat je kinderen van verschillende vaders zijn nou en wat doet dat er toe jullie hebben er voor gekozen toch nou mooi. Wat de omgeving er van zal vinden wat kan jou dat in godsnaam schelen mensen moeten iets te roddelen hebben tot ze de baby zien dan is het van oooh en aaaaah wat lief en is alle domme praat weer van de baan. Schuldig voelen tegen over je baas ho ho ga je mond spoelen zeg hahaha kom op zeg dat is nergens voor nodig. Dus meid denk er niet te veel bij na laat het lekker over je heen komen de zwangerschap en alsje  je wt happyer voelt ga lekker de stad in baby kleertjes kijken en misschien wel iets kopen moet je zien hoe je als een blad omslaat hihi het komt allemaal goed.    

anoniem

Anoniem 6 jaar geleden

Hey meid, Wat komen jou woorden mij bekend voor.. mijn zoontje is van vorig jaar juli en in de kraamweek wilde ik al voor een 2e gaan. Toen hij rond de 9 maanden was, de knoop doorgehakt. En onze kindjes zullen straks ruim 18 maanden schelen. Toen ik de positieve test in handen was, was ik wel blij! We deden met zn 3'en allemaal malle vreugde dansjes. Maar al snel veranderde dit in een donderwolk, en wat voor 1 !! Ik heb momenten gehad dat ik zat te wachten op een miskraam. Ik wist niet wat me over kwam. Moest niks meer van mn vriend weten, wist niet of ik van hem hield. En datzelfde goldt voor mijn zoontje.. ik durfde dit eerst niet aan te kaarten bij mn vriend. We woonde nog maar net in ons gekochte huis, hadden al een zoontje en een 2e op komst. Was bang voor een relatie crisis, en wat als we uit elkaar zoude gaan?! Zaten we met een huis, ik wilde onze kinderen niet in een gebroken gezin laten leven... Uiteindelijk toch er uit gegooid en hij schrok wel heel erg. Hij heeft dit uiteindelijk al gauw op de hormonen gegooid en zei dat we er wel uit zouden komen, en dat hij voor ons zou vechten. Uiteindelijk gingen de enorme diepe dalen wel naar beneden, maar ik heb er nog steeds last van. Geestelijk heb ik het héél erg zwaar, ik ben nu 23 weken ver. Ik ben nu wél zo ver dat ik dit kindje wil! Maar de stemmingswisselingen blijven. Het ene moment ben ik niet vooruit te branden, nergens zin in. Alles gaat fout, alles is negatief. Het andere moment twijfel ik aan mijn gevoelens en word alles me teveel. Ik heb dit vanmiddag dan ook aangegeven bij de vk. Ze stuurde me door naar een soort clubje, hier krijg je gesprekken en zij gaan kijken of het met praten lukt, of dat je misschien aan de medicijnen moet en dus door gestuurd moet worden. Ze zei me wel dat dit hormonaal is, dat meer vrouwen hier last van hebben. Ze vroeg me ook of er misschien dingen van mn vorige zwangerschap/bevalling niet goed verwerkt waren. Maar er gebeurd al 2 jaar heel veel in ons leven. Mijn vriend en ik zijn samen sinds 09-6-2011.. dat is dus ruim 2 jaar. Met 3 maanden woonde we samen en een maand later was ik, gepland, zwanger. Mijn vriend heeft 30 jaar lang zijn eigen leven geleid, lang leve de lol. En toen kwam ik, haha... Hij moest hier en daar wat bijgespijkerd worden, zeg maar ;-) echt een opvoeding heeft hij niet gehad. En toen kwam ons mannetje, 4 maanden later begonnen we met huisjes kijken. Toen hij 7 maanden was, zijn we in ons huis getrokken. 2 maanden later begon de 2e zwangerschap. Er is dus héél veel gebeurd in 2 jaar tijd. Veel stress, spanningen.. en ik zat net voor de zwangerschap niet helemaal lekker in mijn vel. Al vond ik het niet ernstig genoeg om te wachten met een 2e kindje. En nu dit dus... Ik gooi het allemaal op de hormonen. Al is het soms wel moeilijk. Ik wil je met mijn verhaal duidelijk maken dat je niet de enige bent.. praat er over, hoe moeilijk ook, met je partner, maar vooral en zeker met je vk! Uiteindelijk komt het goed, hoe rot je je nu ook voelt!

anoniem

Anoniem 6 jaar geleden

Google anders even op prenatale depressie... Misschien kun je je hier in vinden...

Dit is niet ok!

Als je iets tegenkomt waarvan je denkt dit hoort niet op het forum thuis. Laat het ons weten, dan kunnen we actie ondernemen. Klik op onderstaande knop als er iets mis is op de huidige pagina. Alsvast bedankt, zo houden we het forum schoon en gezellig!

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden