anoniem

Anoniem 7 jaar geleden 35 reacties

 

Hoi Allemaal,

Ik heb 13 mei te horen gekregen dat mijn zwangerschap helaas niet goed zat. Dat was natuurlijk echt het laatste wat je wilt horen. Het zou ons eerste kindje zijn geweest. Op dat moment was ik 9 weken zwanger, maar waarschijnlijk is het vruchtje na 6,5 week opgehouden met groeien. Wij hebben ook geen kloppend hartje gezien de eerste keer, en ik denk zelf dat het nooit geklopt heeft, maar zeker weet ik dat uiteraard niet. 

Opeens sta je voor zoveel keuzes waar je helemaal nooit over nagedacht hebt en ook helemaal niet over na wilt denken. Wat ga je doen, wacht je af, wil je medicatie ga je voor een curettage ? Het gaat allemaal langs je heen op het moment dat je de woorden hoort: sorry maar het zit niet goed. Er gaat zoveel door je heen en niet te vergeten de hormonen gieren nog steeds door je lijf je gaat een soort van Twilight Zone binnen.....

Ik had zo gehoopt dat het snel af zou komen. Ik had al een paar dagen voordat ik naar de VK moest last van bruine afscheiding, de dag dat we naar de VK moesten kreeg ik een bloeding. Ik wist instinctief dit zit niet goed. Vanaf het begin van de zwangerschap voelde ik me vreemd, ik kon me niet overgeven aan een euforisch gevoel of een roze wolk. Ik heb wel geteld 3 magazines gekocht over zwanger zijn en daarna had ik iedere keer een stemmetje in mijn hoofd van wacht tot je in de "veilige zone" zit, doe nog maar even niets. 

Er volgde een week van wachten, verdriet, praten, ongeloof, je erbij proberen neer te leggen, rationele benaderingen, goedbedoelde adviezen waar je niet op zit te wachten (joh het was nog niets, je bent nog jong (nou niet want ik ben al 37! dacht ik dan), het komt vaak voor, blijf er niet te lang in hangen dat is niet goed voor je enz enz.). Ik heb in deze week veel nagedacht en een afscheidsbrief geschreven aan ons kleintje, die mijn vriend ook heeft gelezen. Mijn schoonzusje is een paar weken langer zwanger dus dat was dubbel zo zuur en mijn vriend kreeg de ene zwangerschapsaankondiging na de ander te verwerken op zijn werk dus het was best pittig. Maar ik heb ook heel veel steun gehad, natuurlijk aan elkaar maar ook van mensen om ons heen. En ook van de VK niet te vergeten. 

Na een week afwachten is er in overleg met de VK een afspraak gemaakt met de gynaecoloog om te kijken wat de volgende stap zou zijn, dat heeft zij voor mij geregeld dus ik hoefde niets te doen. Ik zag als een berg op tegen de afspraak met de gynaecoloog. Ook al wil je dat het afkomt, het wordt zo wel erg definitief. Maar toen ik er eenmaal zat en hij alles heel zakelijk benaderde kon ik (misschien gek) de knop omzetten. Hij maakte een echo, waarbij er heel nauwkeurig wordt bekeken hoe de zaken ervoor staan. Ik was al 10 dagen aan het vloeien maar alles bleek nog in tact. Hij vertelde me dat ik een keus kon maken tussen medicatie of een curettage en vertelde me de voors en tegens. Een curettage kon die week niet meer, maar hij zei als je je lichaam de kans wilt geven het zelf te doen, dan ben je er dit weekend waarschijnlijk al vanaf. Dat klinkt heel cru, dat besef ik, maar voor mij was dat wel heel goed dat het zo duidelijk geschetst werd. Hij zei het is jouw beslissing en wat je ook beslist ik sta achter je. Ik koos voor medicatie en kreeg meteen 200 mg mifegyn mee en bij de apotheek kreeg ik 4 x 200 mg misoprostol (cytotec). Zo kun je zelf beslissen wanneer je er klaar voor bent. Toen ik in de auto stapte heb ik meteen de mifegyn genomen deze zorgt ervoor dat  het hormoon progesteron tegen gewerkt wordt, deze houdt de zwangerschap in stand. Het maakt tegens de baarmoedermond wijder en zachter. Hij zei al dat ik er waarschijnlijk weinig van zou merken. Ik kreeg laat op de avond wat lichte krampen en wat meer bloedverlies. 

24-36 Uur later moest ik de 4 pillen in 1 x vaginaal inbrengen. Ik heb ervoor gekozen om het meteen 24 uur later te doen, nee leuk is het niet, maar je weet dat het nodig is. Na een klein uurtje begon ik wat lichte krampen te krijgen en die werden wel steeds heviger. Mijn vriend kwam thuis en trof mij al lopend puffend en zuchtend aan. Je kunt niet anders dan af en toe even stevig doorzuchten. Daarnaast mag je paracetamol gebruiken en daar heb ik er in totaal tijdens het proces 3 van genomen. Na ongeveer 1,5-2 uur begon ik met vlagen meer te bloeden. Ik raad je echt aan om die hele dikke maandverbanden te halen, ik had Kotex night, want met die dunne ga je het niet redden. Toen verloor ik op de wc een groot stolsel dat zo groot was als een mandarijn ongeveer. Daar schrik je van, het gevoel dat er iets uit je glijd is gewoon akelig want je weet niet wat het is. Van de schrik en de krampen heb ik even flink gehuild. Mijn vriend was bij me. Daarbij moet je goed in de gaten houden wat je verliest dus dat hebben we ook samen gedaan. Hoe rot en vervelend ook. Het bleken stolsels te zijn. Bloederig slijm, dat kun je helemaal uit elkaar trekken, met wat harde stukjes. Zo ging dat een tijdje door. De krampen kwamen en gingen. Op een gegeven moment zei ik tegen mijn vriend ga jij maar naar bed (ik lag in de logeerkamer omdat ik niet wist hoe lang het ging duren), als het gebeurd is roep ik je.  Hij naar bed en hij lag nog maar net te slapen toen ik opeens het bloed echt voelde stromen. Ik ben op de wc gaan zitten en er kwam echt een enorme stroom bloed naar buiten. Ik bleef zitten omdat ik het met maandverband niet meer op kon vangen. Ik veegde af en daar had ik het vruchtzakje met de placenta in mijn handen. Waar ik zo bang voor was gebeurde niet. Ik was bang dat het zakje nog heel zou zijn en dat ik iets zou zien. Het zakje was al kapot en de placenta zat eraan vast. Het was echt een dikker vliesje met wat rozige puntjes erin. De stolsels kun je uit elkaar trekken, dit vlies niet. De placenta lijkt op een stukje vlees, biefstuk achtig. Ondanks dat het verdrietig was, was ik blij dat het achter de rug was. De buikpijn neemt meteen af en het bloeden ook. We hebben het vruchtzakje bewaard, want we wisten even niet na zo'n heftige dag wat we ermee moesten.

Proberen wat te slapen, want ik was op. Toch heb ik maar een paar uur slaap gehad. Vanmorgen iedereen een berichtje gestuurd dat het achter de rug was, want de mensen die het wisten zaten in spanning en leefde al die weken met me mee. Met de VK gebeld en alles verteld, wat een fijne VK hebben wij ! Ik mag di komen voor een echo om te kijken of mijn baarmoeder schoon is en dan hoef ik waarschijnlijk niet meer naar de gynaecoloog op 3 Juni.

Al met al is het me meegevallen en heeft het ongeveer 8 uur geduurd. Ik wil mijn verhaal doen, omdat ik zeer weinig positieve ervaringen heb gelezen met Cytotec - Misoprostol. Vaak wordt het niet eens gegeven in combinatie met Mifegyne. En moeten vrouwen dus meer Cytotec gebruiken. Ik hoop dat ik dit nooit meer hoef mee te maken, maar mijn voorkeur gaat uit naar dit ipv een curettage. Je hebt het zelf in de hand wanneer je dit wilt doen, en je kunt het samen beleven. Het heeft mij geholpen om het goed af te kunnen sluiten. Vanmorgen hebben we besloten om het vruchtje weg te spoelen. Iedereen kiest zelf wat ze hiermee doen, begraven, weggooien- spoelen, je kunt het zelfs laten cremeren heb ik gelezen. Deze keuze staat voor iedereen vrij. Ik hoop dat ik vrouwen die voor dezelfde keus komen te staan, hier een hart mee onder de riem heb kunnen steken en misschien kan helpen in het maken van een keuze.  Je leest zoveel horror verhalen en nauwelijks positieve. Ik snap dat je dat niet gauw op papier zet. 

Wat voor mij belangrijk is, is dat je ik voor mezelf mag kiezen nu. Er zijn genoeg mensen die langs willen komen om je te steunen en dat is hartstikke lief, maar dit weekend is echt even voor mij en mijn vriend. Morgen ben ik ook nog jarig, maar mijn familie begrijpt dat mijn hoofd daar nu niet naar staat. Het voelt toch dat je moet bijkomen van een mini bevalling en je lijf heeft echt ook tijd nodig om bij te tanken. Want ik ben nu ook hartstikke moe en heb nog last van lichte buikpijn, dus ik hou me fijn rustig met boekjes en filmpjes in bed. Mijn vriend verzorgt me goed en ik heb mijn poesjes om me heen. Lekker even rustig aan. 

Ik wens iedereen die voor deze keus komt te staan, heel veel sterkte toe. Ik kan alleen maar adviseren dat je de tijd neemt  en dat doet wat goed voelt voor jou. Het is allemaal al moeilijk genoeg. Laat je nergens toe overhalen waar je je niet fijn bij voelt. En als er iemand is met vragen die je niet openlijk wilt stellen, mag je me ook een privebericht sturen. 

Liefs, Maartje

 

Pagina 1, reactie 1 t/m 10 van totaal 35 reacties.

anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Allereerst, Maartje, bedankt voor het delen van jouw ervaring. Want door het lezen van alle negatieve ervaringen kreeg ik het wel Spaans benauwd voor het gebruiken van Cytotec. Maar toch doorgezet en met weinig klachten en succes, dus ik wil ook graag mijn 'positieve' ervaring delen. Op 29 augustus werd bij mij een missen abortief geconstateerd. Ik was 10 weken zwanger, maar was al wel teruggezet naar 8 weken. Hartje was gestopt rond de 7,5 weken. Diezelfde dag nog de gynaecoloog gesproken over de opties. Ik wilde alles er zo spoedig mogelijk uit, want ook al was ik net van die roze wolk afgerukt, ik wilde zo snel mogelijk weer proberen om opnieuw zwanger te worden. Van de gynaecoloog kreeg ik Cytotec mee. Ze raadde mij aan het in de ochtend te gebruiken, om zo risico's te beperken. Mocht het wel misgaan, dan was in de nacht een gynaecoloog bellen veel lastiger. Dus op dinsdagochtend 30 augustus heb ik eerst 4 pillen ingebracht en daaropvolgend elke 3 uur 2 tabletten, totdat ik totaal 10 tabletten had gehad. Ik heb om 7 uur 's ochtends de eerste tabletten ingedaan en ben toen weer gaan slapen. Om 9 uur werd ik wakker ne had nog geen klachten. Rond half 10 begonnen de eerste krampen en kort daarna het eerste bloedverlies en verlies van stolsels. Krampen waren vervelend, maar niet ondraaglijk. In de middag uiteindelijk wel twee paracetamol genomen. Rond 14 uur kwam de vrucht eruit. Ik heb dat rustig kunnen bekijken en samen met mijn vriend in de tuin begraven. Ik vond het erg fijn dat ik in een veilige omgeving de vrucht verloor. Daarna vielen de klachten wel mee, woensdag voelde ik me zelfs heel goed. Woensdagavond ineens weer krampen, deze aren een stuk pijnlijker. Hiervoor heb ik regelmatig 2 paracetamol ingenomen. Dit hield aan tot donderdagavond, gepaard met redelijk wat bloedverlies, maar naar mijn inziens niet teveel. Donderdagavond laat, verloor ik ineens de placenta. Dat was geheel onverwacht, want ik had niet verwacht dat deze zo groot zou zijn.. Daarna nam de pijn direct af en had ik de dagen erna weinig last. Nog wel wat bloedverlies. Gisteren, donderdag 8 september voor controle geweest bij de gynaecoloog, ik was helemaal schoon! Ik kan dus direct door voor de volgende ronde. Het is me uiteindelijk enorm meegevallen, althans, het gebruik van de medicijnen. Psychisch heeft dit wel zijn schade achter gelaten, wat natuurlijk ook niet heel gek is. we waren al een poos bezig om zwanger te worden en zijn uiteindelijk met de eerste ronde clomid zwanger geworden. Dit resulteerde dus helaas in een miskraam, maar ik heb goede hoop dat het wachten nu niet weer zo lang gaat duren.

anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Lieve Maaike,Allereerst gecondoleerd! En wat fijn dat ik je enigszins heb kunnen helpen met mijn verhaal. "Gelukkig" is alles goed gegaan, hoe rot ook.Voor de psychische hulp heb ik later echt wel hulp ingeschakeld, ik kwam er even niet meer uit. Maar dat is allemaal goed gekomen.Gun je snel weer een gezonde en voorspoedige zwangerschap.Liefs, Maartje 

anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Lieve Maaike,Allereerst gecondoleerd! En wat fijn dat ik je enigszins heb kunnen helpen met mijn verhaal. "Gelukkig" is alles goed gegaan, hoe rot ook.Voor de psychische hulp heb ik later echt wel hulp ingeschakeld, ik kwam er even niet meer uit. Maar dat is allemaal goed gekomen.Gun je snel weer een gezonde en voorspoedige zwangerschap.Liefs, Maartje 

anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Hallo, Ook hier gisterenavond gestart met cytotec. Deze morgen wat verlies denk ook vruchtwater. Gisterenavond 2 pilletjes geslikt. Deze morgen weer 2. Deze nm krampen en ongemakkelijk gevoel. Continu diarree en misselijk . Maar nog steeds geen bloedverlies,niets... deze avond weer 2 pilletjes genomen... khoop dat het snel gebeurd. Heb al eens een curettage gehad en wil dit niet nog eens... iemand tips? Is er een verschil tussen vaginaal inbrengen en slikken? Helaas moet ik dit helemaal in mijn eentje doorstaan en tegelijk happy en welgezind rondlopen en voor mijn 2 kindjes zorgen... *zucht*

anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Lieve L,Van harte met je zwangerschap. En ja ik herken je verhaal helemaal.Ik vond het ook doodeng, was ook onzeker en angstig, maar het is helemaal goed gekomen.Hopelijk kun je er ook nog van genieten ondanks je angsten en onzekerheden, want het is en blijf natuurlijkeen wonder. Liefs, Maartje

anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Lieve L,Van harte met je zwangerschap. En ja ik herken je verhaal helemaal.Ik vond het ook doodeng, was ook onzeker en angstig, maar het is helemaal goed gekomen.Hopelijk kun je er ook nog van genieten ondanks je angsten en onzekerheden, want het is en blijf natuurlijkeen wonder. Liefs, Maartje

anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Lieve Maartje, Op dit moment ben ik 7,5 week zwanger. Heel fijn en blij maar vind het ook echt heel eng. Is het deze keer wel goed? Onzekerheid en angst. Merk dat ik snel uit m'n balans gehaald kan worden en emotioneel wordt. Hebben/hadden jullie dit ook? Liefs

anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Lieve Maartje, Bedankt voor het bericht. Op dit moment ben ik 7 weken zwanger. Heel blij maar vind het tegelijkertijd ook heel eng. Onzekerheid; is het wel goed? Krijg ik niet nog een miskraam? Ik hoop zo dat het nu wel goed gaat! Paar weken geleden was ik er een stuk nuchterder onder. Nu helemaal niet! Hoe was/is dat bij jullie? Liefs

anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Lieve L,Hoe is het gegaan ?Ik ben er ook heel erg mee bezig geweest en op een gegeven moment een therapeute ingeschakeld. Dat heeft me geholpen met het verwerken van het verlies. En toen kon ik het ook loslaten. Maar dat betekent niet dat ik er nooit meer aan denk. Liefs, Maartje

anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Hoe is het afgelopen? Hopelijk is het goed gegaan!

Dit is niet ok!

Als je iets tegenkomt waarvan je denkt dit hoort niet op het forum thuis. Laat het ons weten, dan kunnen we actie ondernemen. Klik op onderstaande knop als er iets mis is op de huidige pagina. Alsvast bedankt, zo houden we het forum schoon en gezellig!

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden