anoniem

Anoniem 7 jaar geleden 27 reacties

 

Hey all,

Alvast excuses voor het hele verhaal. En voor sommige mensen zal het volgende wellicht wat grof en shokerend overkomen. Maar ik ben dus op zoek naar mensen die in eenzelfde situatie zitten: ik ben namelijk niet echt lyrisch over mijn zwangerschap. Ik heb er weinig gevoel bij en ik kijk niet uit naar het hele zwangerschaps-proces, het uit de voegen groeien, of wat daarna komt.

Ik ben vroeg in de dertig en nu 6 weken zwanger (uitgerekend mid-november). Mijn partner vind het helemaal geweldig en ik probeer wel enthusiast te zijn maar in het echt wil het niet lukken. Alsof ik de emoties daarvoor mis. Ik ben te nuchter. Als ik meegesleept wordt naar kraamvisites en ze spelen ‘paas de baby’ dan ben ik ook altijd degene die past. Ik hoef het niet vast te houden. Wil het niet vasthouden. Ik heb weinig met baby’s of kinderen. Soms zijn kinderen wel grappig, voor even. Want ze gaan even later toch weer terug naar hun ouders. Maar straks heb ik er zelf een. Jottum.

Het lijkt erop dat de meeste vrouwen het helemaal geweldig vinden dat ze zwanger zijn. Alsof ze het iedereen willen vertellen. Ik word kriegel van dat soort zoetsappige reacties en kreten. En van enthusiaste dokters. Van echo's en semi-artistieke dikke-buiken foto's. Of ‘gefeliciteerd!-jes’. Of mensen die zeggen dat je een goede 'moeder' zult zijn. Ik kan alleen maar denken dat mijn toffe leven over is. Niet meer spontaan weekendjes weg, op vakantie, naar de kroeg of naar een feest. Nee, want dan vinden mensen je opeens onveratwoordelijk. Zeker als je vrouw bent. Dan blijft alleen maar een saai en regelmatig leven als ‘mama’ over. Niet echt mijn droombeeld. 

Ik heb erover na zitten denken om er niet mee door te gaan omdat ik er naar mijn gevoel niet klaar voor ben. Gesprek met mijn partner hierover gehad en hij draait al mijn argumenten om (ook zo vermoeiend). Op een gegeven moment besloten er mee door te gaan. Eerlijk gezegd zou ik het niet erg vinden als er iets mis mocht gaan in de komende paar weken. Maar dan beginnen mensen weer over dat zoiets emotioneel belastend is, maar ik denk dat dat bij mij wel zal meevallen aangezien die emoties er toch al amper waren. Ik zie het voorlopig namelijk niet als een op zichzelf stand organisme, het heeft nog geen bewustzijn. Ik zie het nog niet als een ‘kind’. Nee, voor mij is het geen 'wondertje'.

Af en toe lijkt het me wel geinig hoor, een kind. Beetje verkleden enzo. Maar dat gevoel is maar sporadisch aanwezig.  Ik post dit niet om kritiek en preken uit te lokken. Of te horen dat ‘het allemaal anders wordt zodra je het voelt bewegen’ (waar ik trouwens niet aan moet denken). Ik hoop hier enkel mensen te vinden die zich in een gelijksoortige situatie bevinden. Ik ben in dubio en kan er niet echt met iemand over praten.

Cheers,

Pam

Pagina 1, reactie 1 t/m 10 van totaal 27 reacties.

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

  Dit klinkt als een heftig verhaal Indiechick... Tussen jouw regels door lees ik echter wel dat je het kindje in ieder geval wilt houden. Klopt dat? Als je daar over uit bent, scheelt het al heel veel! Verder kan ik uit jouw verhaal niet opmaken hoe jouw vriend tegenover zijn aanstaande vaderschap staat. Hoe heeft hij er op gereageerd? En, misschien nog veel belangrijker, kun jij hem zien als een goede vader voor je kind? Want daar gaat het uiteindelijk om, om jullie kindje. Wat Carola zegt kan heel goed meespelen: je hormonen. Je hele lichaam staat op z’n kop, zeker in de eerste weken. Laat het gebeuren zou ik je willen adviseren. Als ratio en gevoel even niet op 1 lijn liggen, so be it.   Wat betreft het vechten voor en in een relatie: dat hoeft helemaal niet erg te zijn. Sommige stellen hebben nooit ruzie en gaan ineens uit elkaar. Anderen hebben continu ruzie, maar dat verbind ze ook juist. De ene persoon heeft nu eenmaal meer tegengas nodig dan de ander. Wel baart het me zorgen als ik lees dat stellen juist in het begin hard moeten werken aan een relatie. Het lijkt mij dat je er in het begin juist niet voor hoeft te werken. Alles gaat dan vanzelf, je leeft van de liefde en accepteert nog alles van elkaar. Naarmate van jaren wordt het investeren. Maar dat is mijn visie, ook dat kan voor iedereen anders zijn. Ik hoop voor jou Indiechick dat je je snel wat beter voelt en dat alles z’n plekje krijgt. Neem in ieder geval je tijd, focus je niet op een roze wolk, de meeste vrouwen ervaren geen roze wolk. Sterkte!

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Lieve mamma's! Bedankt voor jullie oprecht behulpzame reacties. En sorry dat het zo lang duurt voordat ik reageer, maar ik was mijn wachtwoord kwijt. (Ben tegenwoordig wel vaker iets kwijt ;) ) Allereerst wil ik graag vertellen hoe de echo is verlopen. De verloskundige zat er naast, ik ben niet 8 weken zwanger, maar 5. Dat was dus even een klein bitter pilletje, nu weet ik nog niet zeker of alles goed is. Antwoord op al jullie vragen: De vader van mijn kindje, mijn vriend dus, is dolenthousiast. Tranen springen soms spontaan in zijn ogen als we het over de baby hebben. Hij is zelfs een blog begonnen over wat er allemaal in zijn hoofd omgaat tijdens de zwangerschap. Zelf ben ik ook supergelukkig met de baby, voor geen goud zou ik dit alles willen missen. Dus natuurlijk wil ik het houden. Ik had me de setting altijd heel ander voorgesteld. Zelf kom ik uit een gezin waar alleen ruzie gemaakt werkt, mijn vader was militair en mijn moeder dronk heel veel, het is dus heel zwaar geweest om daar op te groeien als enigkind. Zeg maar, gewoon traumatisch. Iets wat ik mijn eigen kind nooit aan zou willen doen, de ruzies, het gescheld, de zieltjeswinnerij vanuit mijn ouders.... En nu zit ik dus zelf in een relatie waar veel ruzie is met veel geschreeuw. Mijn vriend is een ontzettende loner, een eiland, waardoor het nogal eens eenzaam is in deze relatie. Hij kan zijn gevoelens ook niet goed uitdrukken, dus die twee dingen in combinatie met elkaar zorgen ervoor dat ik me constant onzeker voel. Vaak komt hij ook nog eens arrogant en denigrerend over. Ik ben juist het tegenovergestelde, ik ben heel sociaal, altijd op pad met vrienden en kan mijn gevoelens heel goed uitdrukken. Dat botst verschrikkelijk! Ik weet niet of het onoplosbaar is, ik weet alleen dat alle gevoelens die gepaard gingen met erachter komen dat ik zwanger was, erg overdonderend en verwarrend waren. De ene dag (komt vaker voor dan de andere dag) kan ik hem wel vermoorden en walg ik van hem en op andere momenten wil ik met hem knuffelen. Dat zou wel eens door de hormonen kunnen komen inderdaad. Al vermoed ik dat het ook te maken heeft dat wij met zijn tweetjes sowieso behoorlijke problemen hebben met balans vinden in afstand en nabijheid. Inmiddels heb ik een nieuwe methode gevonden om tot hem door te dringen en dat is transparantie. Ik heb de communicatiekanalen tussen mijn ouders, zijn ouders en ons open gegooid. Ik heb zijn moeder gebeld om te vragen of ze van hun kant iets vaker contact met hem op willen nemen, zodat hij zijn ei kwijt kan en als ik niet tot hem door kan dringen als hij iets doet wat echt niet door de beugel kan (zoals schreeuwen tegen me), vertel ik dit ook, zodat iemand anders dan ik eens uit kan leggen dat sommige dingen echt niet kunnen, vooral niet in de zwangerschap. Ik heb nu al meerdere malen gehad dat ik na een ruzie, gewoon een hele dag ziek op bed lig met mijn zwangere buikje. Ik merk dat het veel invloed heeft en dat wil ik niet. Afgelopen maand was ik net een nieuwe HBO deeltijdstudie gestart, omdat ik geen werk kan vinden in mijn huidige werkveld. En dat beviel en ging goed. Nu heb ik in verband met de zwangerschap en financiële situatie me uitgeschreven van de opleiding. Dat is ook wel even slikken voor me. Ik heb wat dat betreft wel degelijk het gevoel dat ik nu zelf geen kansen meer heb en dus 'geen leven'. Dat is misschien een rouwproces waarin ik afscheid moet nemen van mijn oude leven, dingen die ik niet meer mag eten of drinken, mijn vrijheid, mijn carrière, alles verandert ineens zo snel. Ik kan de situatie niet eens bijbenen. Gelukkig verander ik ook elke week een beetje meer mee met de zwangerschap... ik huil niet meer dagelijks en kijk uit naar de baby. De aandacht die ik krijg, is overweldigend, maar begin ik te waarderen. Zwanger zijn vind ik nog steeds geen zak aan! ;) Maar wie weet, verandert dit ook nog wel.

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Wauw, indiechick! Je gebruikt mijn metafoor, haha!! Mijn vriend is ook een ontzettende loner, hij heeft zn hele leven alles zelf op moeten lossen en moeten bedenken (ja, ook in zn kindertijd). Hij is nu 32 dus voor mij soms wel lastig om tot 'm door te dringen. We zijn nu ruim 2 jaar bij elkaar, wonen nu (deze maand) 2 jaar samen. En nu begin ik te oogsten wat ik al die tijd aan het zaaien was! En die eilandjes.. ik zeg altijd. Ik zit op een eilandje, samen met Tristan en Faith, de hond. Af en toe roeien we naar elkaar toe, om gedag te zeggen. Maar we zijn bezig om een brug te bouwen, zodat we daarna zand tussen de eilandjes kunnen gooien, enz. Dus ik begrijp heel goed wat je er mee bedoeld. Ik ben erg benieuwd naar je leeftijd? Ik ben 24, werk nu in de beveiliging op Schiphol. Het betaald, maar is niet wat ik altijd wil doen. Tegen de tijd dat ik 30 ben, is de jongste net 5.. en moet ik nog zeker 37 jaar werken, omscholen kan altijd!! Je kunt zoveel combineren met een kind ! Je kind gaat op een gegeven moment naar school, waardoor je veel tijd over hebt. Je kind slaapt op een gegeven moment 12 uur per nacht. Mijn zoontje gaat tegen 19:30 naar bed, doet tussen de middag een dutje. Dat zijn de tijden die je voor jezelf moet pakken. Ik ken iemand met 2 kleine kinderen, doet een rechtenstudie en werkt hierbij ook nog is 2 dagen.... Dus ik vind het eigenlijk een beetje zonde dat je denkt dat je eigen leven voorbij is. Het is niet dat ik je niet begrijp, want wat je benoemt zijn ook dingen die ik me bedenk. Maar je leven eindigt niet, als je een kindje krijgt. Het geeft je zelfs een ander perspectief op het leven. Ennuh, opa's en oma's passen graag op hoor ;-) wij brengen Tristan ook weleens voor een weekend naar mijn ouders, dan hebben wij of vrij of moeten werken dat weekend. Maar we kunnen in ieder geval wel even ademen. Kijk niet raar op, als je na 9 maanden nog niet vrolijk word van zwanger zijn. Ik doe het ook alleen maar omdat het nodig is om een (biologisch) kindje te krijgen. Maar echt vrolijk word ik er ook niet van. Natuurlijk zijn er momenten dat ik geniet, als ik mn kindje voel. En het schept een bijzondere band met je kindje, wetende dat jij het hebt laten groeien en ontwikkelen in je lichaam. Maar verder, constant het zuur hebben, pijnlijke borsten, pijn in je buik.. nee, laat het kindje er straks maar zijn... Vind ik veel leuker ;-)

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

mooi gesproken carola   mijn relatie met mijn man is ook als vuur en water. we hebben vaak heftige ruzies maar ook de andere kand is vol vuur en passie. laat je niet afschrikken door dat je vaak met elkaar overhoop licht. is de passie nog goed? knuffelen jullie nog vaak? dan is het niet meteen een slechte relatie. die ruzies worden minder naarmaten je elkaar beter leert kennen en als je blijft praten komt het helemaal goed.  ja en die hormonen zijn echt stom vervelend  maar je krijgt er zo iets moois voor terug.   succes meis 

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Hey Pam, ik zit in een soortgelijke vibe als jij. Twee dagen geleden ben ik erachter gekomen dat ik waarschijnlijk al 8 weken zwanger ben van mijn vriend. We zijn net 11 maanden samen en hebben vanaf het begin veel problemen met elkaar gehad. Een dag voordat ik erachter kwam dat ik zwanger was had ik hem ook laten weten dat ik heel erg twijfelde over onze relatie. Ja, en nu ben ik dus ineens zwanger. Ik lig al 3 dagen op mijn bed te janken. Terwijl iedereen enthousiast is en het superleuk vindt voor me, kan ik alleen maar janken en denken dat mijn leven voorbij is én dat ik nu voor de rest van mijn leven vast zit aan deze man. (Voor de duidelijkheid, het is een prima vent, maar we passen niet bij elkaar). Het ironische van het geval is dat ik juist altijd heel graag moeder had willen worden en dat ik ook altijd voelde dat ik daar juist goed in zou zijn. Waarom kan ik niet gewoon blij zijn? Daar voel ik me dan schuldig over. Ik hoop dat het ophoudt als ik de eerste echo heb gehad. Dan is het echter en zie je waar je het voor doet. Dat moest ik even kwijt.

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Joepie, verhaal getypt, en wordt niet opgeslagen. Opnieuw!   He dames,   Elke keer lees ik dit topic weer met kippenvel over mijn armen. Ik kan me totaal niet voorstellen dat je niet lyrisch over je zwangerschap bent, maar ik kan me wel in jullie verplaatsen als ik zo jullie verhalen lees. Indiechick, lastige situatie zit je in. We kunnen je wel allemaal tips gaan geven maar uiteindelijk moet je zelf de beslissingen maken. Maar geloof me wel, als je eenmaal het hartje hebt zien kloppen van je kindje, en je kindje zelf hebt gezien zit je helemaal in de 'aaaahw!' factor. Ik wens je in ieder geval veel sterkte :) Liefs

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Hey indiechick, Ik ben vorig jaar juli bevallen van mijn zoontje en in de kraamweek was ik al dol enthousiast over een 2e kindje. Toen mijn zoontje 10 maanden was, de knoop door gehakt. Een maand later was ik zwanger. Op het moment van de test was ik nog wel positief. Maar dat werd ineens heel snel, veel minder. Allereerst komt er heel veel op je af als je er achter komt dat je zwanger bent. Helemaal als je daarbij ook nog is een relatie hebt, waarin jij je niet gelukkig voelt. Maar wat denk je van de hormonen die door je lijf gieren? Hormonen zijn echt de meest bizarre dingen die een vrouw mee kan maken.. en ik haat ze! In deze zwangerschap heb ik in het begin heel veel down momenten gehad, zo diep dat mn gevoel was afgesloten. Kon je niet met zekerheid zeggen of ik van mn vriend en kind hield. Ik voelde gewoon niks meer.. mn hele bewust zijn leek uit te zijn, net als in een depressie. Een zwangerschap, de hormonen, ze zorgen ervoor dat je (soms) niet meer rationeel kunt denken. En voornamelijk in het begin hebben sommige zwangere vrouwen hier last van.. omdat je lichaam de hormonenbom niet in 1 x kan verwerken, de hele zwangerschap word als indringer gezien. Je lichaam heeft de tijd nodig om te wennen, tegen die tijd zul je merken dat je al anders naar je zwangerschap kijkt. Toen ik de echo had van deze zwangerschap, dacht ik niet; wauw, mijn kindje.. de roze wolk was er toen ook niet. Weet je wanneer ik pas echt blij werd met dit kindje?! Rond de 16e week.. zijn we alweer 12 weken verder dan wanneer ik er achter kwam. Toen begon ik de baby te voelen, en mezelf open te stellen naar dit nieuwe leven. Misschien zijn de gevoelens die je nu voelt niet helemaal gebaseerd op de werkelijkheid, maar word je geleefd door de hormonen. Echt, geloof mij, e doen rare dingen met je!! Met je huidige partner zal het iets anders liggen, omdat het vanaf het begin al niet echt lekker loopt. Weet je, ik heb op bepaalde punten een redelijk moeilijke relatie. Door beide ons verleden, hebben we op bepaalde punten best wel een menings verschil, we denken totaal anders. Doen vooral waar we zin in hebben.. soms vraag ik me ook af of ik wel oud zal worden met hem. Maar een relatie, en helemaal in het begin, kost veel moeite. Wij waren 5 maanden samen, toen we bewust kozen voor een kindje. Niet verwachtend dat ik een maand later zwanger zou zijn, ivm vruchtbaarheids problemen in de familie. Elkaar leren kennen, een kindje erbij, een huishouden, hond.. soms is het even te veel. Relatie kan je ook vertalen naar compromis. Want dat is waar het best vaak om draait. Als nooit iemand water bij de wijn doet, zal je relatie niet lang duren. Denk je echt, aangezien ik jullie en jullie relatie niet ken, dat jullie nooit bij elkaar gaan passen, dan moet je nadenken over wat je dit kindje mee wilt geven. Een liefdeloze relatie, waarin er veel frustratie's en ruzie's zijn? Of een alleenstaande moeder.. het is beide niet ideaal, naar weet dat wat je je kindje meegeeft, bepaalt wat voor volwassene het word. Misschien krijg je later een nieuwe relatie, en kan je je kindje mee geven wat liefde is. Je leven voorbij? Mijn leven begon pas toen mijn zoontje werd geboren. Ja, het kost aanpassing, soms frustratie's en slaap.. maar je krijgt er zoveel liefde voor terug. Je zult je trots voelen, als hij/zij weer iets nieuws geleerd heeft. En 's morgens als je je kindje uit bed gaat halen, krijg je de meest betoverende glimlach.. mijn zoontje is nu 13,5 maand, en komt nu dagelijks naar mij toe voor een knuffel. Zn armpjes om mijn nek, zn hoofd op mn schouder. Meid, geloof mij! Dat is het mooiste wat er is !! Ik hoop je een beetje geholpen te hebben! Ennuh, dit soort dingen kan je heelgoed bespreken met de verloskundige. Ze zijn net een soort maatschappelijke werkster :-) ook je gevoelens omtrend de zwangerschap, je bent niet de eerste en zult zeker niet de laatste zijn :-) Succes, groetjes, Carola

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Ja heb ik ook hoor loop ik met mijn moeder door de stad even op de babay afdeling kijken vind ik op zich best wel leuk hoor daar niet van maar ik hou niet van die frutsels en dingen. Zo heb ik een tshirtje gekocht via internet dan wel voor de kleine van Johnny Cash met boots en gitaar op het shirtje hahahaha ik ben een grote johnny cash fan dus die moest er komen. Lekker stoer ook al wist ik nog niet wat het ging worden maar dat maakt niet uit kan door beide gedragen worden. Zo heeftmijn zus heel veel roze kleding voor haar dochter wat ik dan weer verschrikkelijk vind. Kleur prima hoor maar alles roze neeeeeeeeeh. Nu krijg ik weer een jongetje hahahaha dus kunnen al de kleren van mijn zoon uit de zakken worden gehaald en de leuke stoere dingen er tussen uit vissen. Mooie spijkerbroekjes ik heb nog een hele mooie stoere leren jas en nog een jas van Chevrolet gewledig gewoon. Is wel voor wat ouder maar daar komt ie vanzelf wel in hahahahaha. Zo laat ik later ook mooie western boots voor hem aanmaken daar loop ik ook altijd op dat is altijd zo mooi om te zien Maar geen frutsels zoals ik hou van mama of papa Voor mijn zoon had ik een tshirt laten maken met de tekst voorop if you think i'm a pain in the ass en dan op de achterkant you should meet my mum. Hahahahahhaha heerlijk gewoon daar had ik dat weer een passend shirt bij met geweldige tekst dat begon met goal of a BITCH hahahahahaha

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Hahahaha ik dacht al dat ik de enige was die zich daar aan stoorde.. Het enige wat ik had gekocht met een tekst voor een truitje was wit met in blauwe letters boefje! erop. Die kon ik weer niet laten liggen hahaha Zat gisteren op een bevallingsinfoavond in het ziekenhuis. Wat een kippenhok. Alle zwangere vrouwen samen te kieren wat ze nou kregen en welke kleding ze al gekocht hadden. Mijn vriend zat zich zelf hieraan te storen.. dus halverwege de avond zijn wij na huis gegaan van ergernis. Maar wel super leuk dat je een 2de zoon krijgt.  

anoniem

Anoniem 7 jaar geleden

Hi Dames, Bedankt allemaal voor de verhalen, kan er nu een stuk beter mee overweg! Inmiddels ben ik wat bijgedraaid en begin nu wel een beetje uit te kijken naar het resultaat. Forums kunnen echt therapeutisch werken af en toe.  Zit nu net in de 22e week en gehoord dat het een jongetje is. Ik vind het nog steeds supermoeilijk om zwanger te zijn, vind die lichamelijke veranderingen maar niks en die bewegingen in m'n buik vind ik nog steeds eng (had best nog een paar weken kunnen wachten zegmaar). Maar verder heb ik er nog weinig last van, dus mag niet klagen. Op dat irritante constante naar de plee gaan na dan. Het is ook nog niet echt heel erg te zien qua bump en dat vind ik prima. Ik ga inderdaad niet in trainingspakken en van die onflatteuze wijde kleden lopen. Ben ervan overtuigd dat je nu ook sexy en verzorgd mag zijn. Hoop dat ik dat eind Nov gewoon kan doorzetten hehe. Sport nog minimaal 3 keer per week in de hoop straks er weer snel uit te zien als 'vroeger'. En kinderkleding.. ik heb al wel wat gekocht. Zoveel mogelijk neutraal dat wel. Op een enkel jongensachtig Ralph Lauren polo'tje na dan. Ben bang dat de familie voor de overige verschrikkelijk jolige, baby-blauwe, uberschattige babymeuk zorgt inclusief olijke-leuzen en verwante frutsels. En praten met de vk, ja dat werkt voor mij nog even niet aangezien ik momenteel in het buitenland woon en pas in September weer terugverhuis naar NL. Dan maak ik de rest wel in orde. Verder vind ik het wel goed zo.   Sorry beetje lang verhaal geworden haha        

Dit is niet ok!

Als je iets tegenkomt waarvan je denkt dit hoort niet op het forum thuis. Laat het ons weten, dan kunnen we actie ondernemen. Klik op onderstaande knop als er iets mis is op de huidige pagina. Alsvast bedankt, zo houden we het forum schoon en gezellig!

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden