Anoniem 4 jaar geleden

 

Hallo meiden,

Ik wil graag mijn verhaal kwijt en vragen om advies en of informatie.

In een korte tijd van een half jaar ben ik 2 keer ongepland zwanger geraakt met anticonceptie van de zelfde partner. De 1e zwangershap is met 9weken mis gegaan. 
De 1e zwangerschap kwam als een grot shock en mijn vriend wilde het kindje niet houden, hij had/heeft nog een te grote rugzak om voor een kleine te zorgen. 
Er zijn vele ruzie's ontstaan, maar uiteindelijk heeft hij zich erbij neer gelegd en wilde hij er niet 100% voor gaan maar 200%, helaas zijn we er toen achter gekomen dat het een miskraam was.

Na veel praten hebben we besloten om te stoppen met de pil omdat dit niet betrouwbaar genoeg was, ik heb gekozen om een implanon te nemen. Deze heb ik inmiddels 7 weken. Voordat ik de implanon liet zetten moest ik een zwangerschaps test doen, deze was negatief.  Maar vorige week voelde ik me een soort van zwanger en dacht eerst dat kan niet. Ik vertrouwde het niet helemaal en heb een testje gedaan, ik bleek zwanger te zijn. Heb direct echo laten maken en ben rond de 5/6 weken. Mijn vriend wil het kindje nog steeds niet en ik weet niet wat ik moet doen.
Ik wil echt geen abortus laten doen!!

verder zit de relatie goed, en we zijn er altijd voor elkaar.

Kunnen jullie mij helpen?

 
avatar Anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Nee mijn zoon heeft zijn bio vader nog nooit gezien omdat hij dat niet wil. Mijn zoon wil het wel maar wacht tot hij wat ouder is hij heeft wel een foto van hem gezien die hebben we samen opgezocht op facebook. De gelijkenis jeetje sprekend pfff. Hij woonde toen al in hilversum dus de afstand was zo gemaakt zeg maar. Hij wilde niks met ons te maken hebben dus wat dat betreft had ik geen keuze nu heb ik gezegt prima jou verlies niet te mijne maar daar kom jenog wel achter. Mijn zoon heeft nu sinds dat hij 8 is een vader die wel voor hem klaarstaat en daar heeft bloedband niks mee te maken. Vaderschap krijg je niet dat verdien je. En nu krijgt hij er een broertje bij waar hij heel erg blij mee is en kan haast niet meer wachten net als ons pfffff hihihi

avatar Anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Lijkt me zeker een lastige keuze.. wat je niet moet vergeten is dat geen enkele man klaar is voor het vaderschap tot het kindje er is. Veel mannen kunnen zich geen verbeelding maken van het zwanger zijn. Natuurlijk is het eng, je word onzeker over alles. Met zijn verleden wellicht nog meer. Ik zeg je niet dat het makkelijk zal zijn. Een kindje krijgen en opvoeden is ook niet makkelijk !! Succes!

avatar Anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Daar denk ik heel anders over. Het is maar net wat je er zelf van maakt net als een kindje opvoeden is helemaal niet moeilijk. Toen ik zwanger was van mijn eerste zoon in de steek werd gelaten door de vader ect ect. Kon ik het mij zo moeilijk maken als ik wilde, kon wel bij de pakken neer gaan zitten dat heb ik niet gedaan. Mijn zoon kwam ter wereld wij 2tjes konden de hele wereld aan. Opvoeden ook is maar net hoe je je zelf instelt ik ben een vrij makkelijk persoon ben niet snel boos maar wel standvastig want nee is nee. Ik ben een mix van mijn ouders qua opvoeding van mijn kinderen. Mijn man is strenger opgevoed dan ik bord leegeten ect ect dat soort dingen die ik juist niet belangrijk vind. Ik vind van alles iets eten belangrijker dan je bord leegeten. Daar heeft hij lang aan moeten wennen maar het komt hahaha. Ik was nog niet niet 25 toen ik mijn zoon kreeg. Wij zijn nu 38 en mijn tweede voor mijn man zijn eerste zoon is onderweg. Mijn man was ooooh zo klaar om kinderen te krijgen alleen moest hij mij nog zover krijgen dat ik het ook wilde. Dat heeft hem lang geduurd. hij kan nu ook niet wachten tot de kleine er is en ik nu ook niet meer sta op knappen en voor mij mag het wel hoor. Liever gister dan vandaag nog maar ja dat heb ik dan weer niet voor het zeggen nog maar even uitpuffen dan hahahaha

avatar Anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Er zijn genoeg mensen die zich afvragen of ze het wel goed doen.. mensen die bv. geen goed voorbeeld hebben gehad, als het gaat om opvoeding. Of mensen die een of ander verleden hebben gehad.. ik bedoel dat het in die zin niet makkelijk is. Als jezelf een verleden hebt wat je nog met je mee sjouwt, is het moeilijk om een weg te vinden tussen een kind opvoeden en zelf dingen leren/opbouwen...

avatar Anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Doet me goed om verhaal en reacties van andere te lezen.    Het zal inderdaad niet makkelijk voor hem zijn, maar misschien ook wel een lichtpuntje om helemaal te stoppen met die rotzooi! Ik bekijk het positief.     Tuurlijk ik ben er eigenlijk ook niet klaar voor, hoe graag ik ook moeder wil worden. Maar om het leventje van dit kindje af te nemen gaat me te ver. Daar ben ik echt op tegen. En hoe dan ook zou ik er voorgaan. Gelukkig heb ik genoeg kennis in de ontwikkelingen van het kind. Dus het opvoeden zal voor mij niet zo zwaar zijn, al is je eigen kind natuurlijk anders dan kinderen op de creché.  Awjager:Jij hebt het dan ook wel erg zwaar moeten hebben, toen je vriend je in de steek liet??    Ik weet natuurlijk nog niet of dit in mijn geval ook zal gebeuren. Mijn vriend praat er niet zoveel over. en als ik vraag praat er over, krijg ik als antwoord je weet hoe ik er over denk. Maar verder is die wel heel lief, en zegt die steeds vaker ik hou van je?  Het zijn allemaal dubbelen singalen die die aan mij door geeft.  Jij was 25 toen je je eerste kreeg, ik ben nu pas 21. Daar zit ook nog wel een verschil in.  zometeen de echo, daar ben ik wel heel benieuwd naar en of het hartje al te zien is.   xx

avatar Anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Ach weet je ik ben een heel nuchter type niet te verwarren met stug hahaha ben friezin. Ik kon kiezen gewoon er voor gaan of gaan zitten mokken en moeilijk doen en ook alles moeilijk vinden. Ik koos er voor om er gewoon voor te gaan want ik heb geen zin om het moeilijk te hebben tuurlijk waren er wel momenten dat het even door je heen schiet dat is ook wel normaal maar ik bleef daar niet te lang bij zitten zonde van mijn tijd en energie. Hij ging weg oke prima als hij dat wil dikke doei dan maar het is zijn verlies niet de mijne zo dacht ik er over. Ach het verschil tussen 21 en 24 vind ik wel meevallen hoor hahaha. en het feit een jongere moeder is als moeder zijnde erg prettig tenminste dat vond ik. Wij kunnen alle kanten op mijn zoon is een hele sociale en vooral volwassen jongen voor zijn 13 jaar. Dat is ook erg fijn hoor als je rond je dertige jaren weer helemaal lekker vrij bent in je doen en laten. Nu is dat voor mij weer een beetje afgelopen hihi omdat er kleintje straks zijn intrede doet. Maar daar is ook voor gekozen natuurlijk. Ik denk dat het voor je vriend echt even wennen is en dat het vast wel goed komt met jullie. Mannen zijn nu eenmaal wat moeilijk denkend dan wij vrouwen. hahahaha

avatar Anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

en ziet je zoon zijn vader nu wel? of nog steeds niet?   Ik vind dat jehet goed gedaan hebt hoor, zo zou ik ook denken. Al zou ik het wel wat moeilijker vinden om afstand van mijn vriend te moeten doen. Maar ik hoop dat dat niet nodig is. Ben ik helemaal mee eens, jong moeder zijn heeft zijn voordelen natuurlijk.   En mijn vriend is 28.  maar het zal nu wel heel anders zwanger zijn als toen bij je eerste? Nu heb je toch een man om je heen die er voor je is en die je helpt.  Ik denk inderdaad dat het vooral wennen is voor hem en het is een grote verandering is zijn leven. Vooral omdat hij nog zoveel met zich zelf bezig is, maar goed zoals ik al eerder zei misschien is dit dan wel een licht puntje voor hem zodat hij alles op alles zet om er voor ons te zijn.     

avatar Anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Ja dit is echt iets tussen jullie. Als hij echt niet voor het kindje wil gaan dan zul je moeten kiezen met wat jij wilt. Je moet jezelf eerst afvragen wat jij wilt. Wil je dit kindje dan moet je voor jezelf en je baby kiezen. Hij wil het niet zeg je hij wil zeg maar een abortus laten plegen?? Waarom omdat hij gewoon geen kinderen wil of het nu even niet uitkomt.?? Ik bedoel wanneer komt een kind nu eigenlijk wel uit. Ik ben nu 39 weken zwanger en ik ben werkeloos sinds oktober. Mijn man word januari werkeloos ja een kind komt nu echt even niet uit.!! Nou sorry kan hem niet terug stoppen van waar hij vandaan kwam. Denk ik dat we het zullen redden ja natuurlijk wel er is overal wel een mauw aan vast te knopen. Jullie zullen goed moeten praten over wat jullie beide willen en dat naast elkaar neer leggen je bent een relatie aangegaan daarin kun je dingen bespreken en naar handelen. Je moet geen abortus laten plegen omdat hij dat wil maar omdat jullie dat samen beslissen. Of juist je kindje houden omdat jullie dat samen beslissen. Kom je er niet uit want hij wil dit en jij wilt dat dan is de korste klap gewoon voor jezelf kiezen wat jij wilt of hij er nu dan wel of niet bij wil zijn. Je kindje kan er niks aan doen die heeft nergens om gevraagd. Eerst zegt hij na de grote shock verwerkt te hebben dat hij er 200% voor wil gaan wat is er nu veranderd dan??

avatar Anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Hoe dan ook blijft het een lastige situatie.  Hij wil het inderdaad nog niet, omdat het niet uit komt. Hij zit enorm met zich zelf in de knoop ( exverslaafd ).  De vorige keer wilde hij het ook niet, maar toen liep het mis af. Waarbij toch wel veel verdriet had. Ik ben ook werkloos sinds een week. Maar heb gelukkig een hoop sollicitaties voor de boeg, dus dat komt wel goed daar ben ik niet bang voor.  Ik weet wel zeker dat jullie het ook gaan reden! Het is maar net hoe je het zelf in vult, en zo zie ik dat ook bij mij zelf. Je zal er met kop en schouders doorheen moeten gaan en het zal niet makkelijk worden. Maar Abortus plegen ben ik echt op tegen, ook omdat ik de vorige keer gecurateerd moest worden, een verschikkelijke ervaring. :( Mijn vriend wilde direct stappen onder nemen om met een instantie te gaan praten als je zelf de keuze niet kan maken. Ik heb er in mee gestemt voor hem, zodat hij de informatie krijgt die hij wil horen.  Maar toen ik vertelde dat ik over een week een echo krijg ( morgen dus ) zei hij direct, dan wachten we daar op en gaan we daarna de stappen zetten.  Dus ergens denk ik dat hij het gewoon heel erg eng vind om dit te moeten geloven, maar dat hij er uiteindelijk wel voor wil gaan. Ook hoe lief die nu voor me is.  Maar toch blijf je in een onzekerheid zitten!!   Is dit jullie 1e kindje? en hoe oud zijn jullie als ik vragen mag?  

Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden