anoniem

Anoniem 6 jaar geleden 5 reacties

 

Dag allemaal,

Ik ben nieuw hier op dit forum. Ik kom uit België en heb al veel informatie gewonnen via deze website. Ik ben nu 13 weken zwanger na jarenlang proberen en enkele miskramen. Het is voor ons echt een wonder dat we zwanger zijn geworden en het is mijn diepste wens dat alles goed blijft verlopen en ik binnen een half jaar mama word.

Ik zit met een moeilijke familiesituatie en ik wou hier even raad komen vragen. Ik vond veel situaties online van schoonfamilie, maar wou mijn verhaal toch ns doen. 

Mijn vriend en ik zijn 5 jaar samen. Hij woonde nog thuis toen ik hem leerde kennen, met de problemen van dien… Het was een heuse overstap voor zijn moeder dat er opeens iemand in zijn leven was. Echt blij leek ze niet te zijn voor ons, terwijl mijn vriend echt openbloeide.. Ik ben nogal zelfstandig en dat botste denk ik met haar, ik woon al lang alleen, doe ook alles alleen. En hij woonde thuis, werd op zijn wenken bediend, je kent het. Het klassieke verhaal.

Toen we gingen samen wonen waren er veel negatieve commentaren over onze woning, het was toch niet echt dat, en ze waren nooit positief. Er waren tal van bezoekjes bij hen thuis, meerdere keren per week soms, had nauwelijks tijd voor mijn eigen familie daardoor. Maar we moesten langsgaan.  Mijn vriend en ik hadden vaak ruzie nadien. Ik vond dat hij daar volledig anders was en hem volledig liet doen door zijn ouders. Goed is het nooit gegaan, maar ik deed mijn best, ging altijd mee op bezoeken en we hebben echt ons best gedaan. Al wou ik toch liever mijn eigen leven dan dagelijks met zijn familie te maken te hebben. 

Mijn vriend is een aannemer enkan beetje vanalles (verven, timmeren, betegelen). Hij werd al voor vanalles gevraagd door zijn ouders, broer, zus… vroeger. En dat terwijl hij het enorm enorm druk heeft, hij valt ’s avonds om van de vermoeidheid echt. Iedereen in de familie, ook neven en nichten begon opeens te verbouwen en bleef hem maar vragen om te helpen, bijna ‘eisen’, maar op de duur kon hij niet meer. Hij moest ook zijn tijd voor zichzelf hebben en hij zei dat het teveel was. Zeker voor die neven en nichten, en ja, het is ook nooit betaald. Door niemand, het was als evident beschouwd. Soms werd materiaal niet eens vergoed, want ja ‘het was familie’. Dus hij zei dat hij het niet meer wou doen, ook mede door het financiële en vooral de tijd die ontbrak. Ze hebben daar enorm kwaad om gereageerd, het kwam erop neer ‘voor familie moet je alles doen’. Goed. Het is zo ver gekomen dat het tot bijna een breuk is gekomen. ‘Bijna’ omdat we nog berichten en kaartjes sturen voor verjaardagen en met kerst, maar eigenlijk gaan we niet meer. Al 2 jaar zo nu. We wilden de deur op een kier houden... Sindsdien is het veel rustiger en voelt hij zich meer op zijn gemak, we hebben geen ruzie meer, hij werkt dus ook minder… Tjah, ergens is het beter zo. Maar aan de andere kant is het erg voor hem vind ik, dat we zijn familie niet meer zien. Het is nu ook niet dat het slechte mensen zijn. Het botst gewoon sinds wij samen zijn. ALS we nog een telefoon krijgen is het OPNIEUW om iets te vragen van raad of tips in het bouwen. Ongelofelijk. We hebben het echt willen goedmaken, tal van keren uitgelegd waarom we niet meer gaan, waarom we kwaad zijn. Maar ze verstaan het niet, willen niet eens luisteren…

Nu zijn we zwanger en heel gelukkig, maar nu weet ik niet wat te doen. Blijven we het contact verbreken? Maar dan weten zij niet dat we zwanger zijn? En zien ze hun kleinkind niet? Dat is zo vreemd?! Zo extreem? Aan de andere kant wil ik niet dat dit kindje een zoenoffer wordt. Dat het kind dat we zo verlangen al zo lang… nu een ‘middel’ wordt om weer met de familie te praten. Er is zoveel tijd geweest van hen kant om een stap te zetten. Wij hebben het vaak gedaan, toen zei ik: komaan, ga ns naar je ouders, probeer het nog ns uit te leggen rustig. Na een halfuur was hij terug thuis en was het daar ruzie geweest.

Zij willen gewoon een mooi plaatje, de hele familie samen, maar eigenlijk merk ik dat het weinig uitmaakt hoe hij zich voelt, want hij voelde zich de laatste tijd echt niet goed, vanwege spanningen en teveel werk, en dan gaven ze hem gewoon werk bij. Of hij was dan doodmoe en wou liever ns een zondag thuis blijven, en dan waren ze kwaad dat we niet op bezoek gingen. Terwijl als we wél gingen, lag hij daar gewoon half te slapen.

Ik wil het maar wat schetsen. Alleszins, nu komt er een kindje (hopelijk!!!) en ben ik bang voor een dominante schoonmoeder die in de ziekenhuiskamer binnenstormt na jaren ruzie, na jaren niks… die het kindje zal nemen zonder vragen, die al zal plannen ‘ik mag er toch voor zorgen’… enzoverder, heb er bijna nachtmerries van. We wilden een babyborrel doen, maar dat gaat dus niet, want met die ruzie gaat dat toch niet. Dan is er de doop. Wij willen ons kindje laten dopen, maar zoals het nu zou zijn, is dat zonder zijn familie. Voelt zo dubbel. Maar we willen die eerste dagen en momenten écht voor onszelf en ons kindje, en willen niet met die ruzie WEEREENS geconfronteerd worden en daarmee bezig zijn. Ik wil ook niet tijdens de zwangerschap weer gaan afspreken, want worden weer problemen en spanningen en kan niet goed zijn voor mij en baby. Maar wat moeten we dan wel doen? Rechtuit zeggen dat we zwanger zijn maar hen niet willen zien?

Ergens wil ik dat het weer goed komt, maar mijn vriend zegt altijd: ze gaan niet veranderen, ze gaan weer moeien, ze gaan weer raad vragen, ze gaan baas spelen, wij gaan weer ruzie hebben. En dan denk ik: ja... Maar het omgekeerde is zo permanent, zo enorm extreem... 

Dan moeten we een peter en meter kiezen. Dat wordt sowieso mijn zus, en zou normaal dan ook zijn zus of zijn broer zijn, maar dat gaat toch niet, als je elkaar al zo lang niet meer spreekt? Maar vrienden die ‘peter’ zouden kunnen zijn heeft hij niet. Wel café-maten, maar ja, da’s iets anders. Dus twee mensen van mijn kant? Gaat dat?

Laten we weten dat we zwanger zijn? Zeggen we dat we liever geen bezoek krijgen in ziekenhuis? Sturen we een kaartje? Ik vind het zo moeilijk en we raken er niet uit. Het is zo ongezond het hier veel over te hebben en we weten het echt niet meer. Sommigen waarmee ik hierover praat zeggen: ga gewoon terug en vergeet alles, maar ja, het zit diep, zeker bij hem, bij mij ook wel… en dan zijn die jaren stilte en ruzie voor niks geweest, want er komen geen excuses, er is geen begrip getoond en ons kindje is dan een zoenoffer vind ik. En dat vind ik echt niks. De onrust begint weer op zo’n mooi moment en wil dit moment echt koesteren en er niks tussen laten komen.

Ik hoop  dat er reacties komen en ben heel benieuwd wat jullie raad is. Alvast bedankt! 

Pagina 1, reactie 1 t/m 5 van totaal 5 reacties.

anoniem

Anoniem 6 jaar geleden

Je hoeft je werk helemaal niets te vertellen over de bevalling. Je bent vanaf 34 weken zwangerschap met verlof (of 36 als je dat kiest). Als de baby geboren is stuur je je werk ook gewoon een kaartje.  Je moet wel met je leidinggevende afspreken wanneer je weer aan het werk gaat, maar dat hoeft ook niet direct na de bevalling te gebeuren. 

anoniem

Anoniem 6 jaar geleden

Bedankt voor de raad! Heb er zeker iets aan. Ja, dat lijkt me een goede tussenoplossing. Laten weten (want inderdaad, ze komen het sowieso te weten)... En zeker niet zeggen wanneer ik beval. Probleem is dat er familie van hem werkt op mijn werk. Ik weet niet of mijn werk dat MOET weten meteen wanneer ik ben bevallen, want dan weten ze het ook. En ik wil ze niet in het ziekenhuis zien sowieso. Dat is tijd voor mij en mijn vriend en ons kindje en de mensen die we graag zien.   Kaartje kunnen we sturen, maar ben bang voor fout signaal, dat ze dit als een startschot zien voor: alles zal weer zoals vroeger zijn. Maar goed, dat hebben we idd zelf in de hand.  Peter en Meter? Je vindt dat? Oke super dan. Ik dacht dat dit totaal niet kon. En de oorlog verklaren was aan hen. Geboortekaartjes sturen wij sowieso pas na een week, om de rust wat te bewaren. Ik heb zo lang moeten wachten op dit kindje (en nog steeds ben ik elke dag opnieuw ongerust over de zwangerschap), ik wil geen 50 mensen zien op het moment dat we eindelijk onze baby hebben. Zeker die mensen weten van niks en zal me wellicht wat 'raar' en afstandelijk gedragen zo van: blijf van mijn kind :).   Oke, bedankt alleszins!  

anoniem

Anoniem 6 jaar geleden

Ik zou laten weten dat je zwanger bent, anders krijg je een hoop gezeik achteraf. Ik zal zeer zeker niet aangeven wanneer de bevalling is gestart. Dat is een moment voor jullie samen wat jullie moeten koesteren. Ze zien vanzelf het geboortekaartje wel. Dan kunnen ze in de kraamperiode altijd langskomen om de baby te bewonderen.   Stel dat je niet wil laten weten dat je zwanger bent, dan komen ze er via via toch wel achter en dan heb je waarschijnlijk de poppen aan het dansen. Tenzij je vriend er bewust voor kiest het niet te vertellen, ookal vind jij dat extreem, dan moet jij je daarbij neerleggen. Het is dan de keuze van jouw vriend. Hij zal er vast goed over nagedacht hebben.   Betreft de Peter en Meter, maakt helemaal niet uit als het van jou kant van de familie komt. Jij heb nu eenmaal wel normaal contact met jouw familie en hij niet, ook dat zal hij vast wel begrijpen.   Ik begrijp dat dit een heel moeilijke situatie is. Ik zou in jou geval het wel vertellen dat je zwanger bent maar ze verder op afstand houden. Niet aangeven dat de bevalling is begonnen.. ze wachten het kaartje maar af.   Succes met je keuze, ik hoop dat je hier iets aan hebt.   Groetjes en een fijne zwangerschap.

anoniem

Anoniem 6 jaar geleden

Wauw lang verhaal ;) In elk geval van harte gefeliciteerd met de zwangerschap :) ik kan hier niet echt advies over geven, maar wilde even zeggen dat ik vind dat je moet doen wat je het juiste lijkt, ook al zou dat bijvoorbeeld betekenen dat zijn familie niet op de doop komt. ik heb nu al 2 jaar geen contact meer met mijn ouders en ben ook niet van plan om nu op eens een kaartje te gaan sturen wanneer het kindje geboren is. Dan hadden ze maar meer contact op moeten nemen toen ik nog niet zwanger was^^ Probeer ook wat te onspannen, te veel stress is ook niet goed hè^^

anoniem

Anoniem 6 jaar geleden

Bedankt voor de reactie. Ja, het ding is dat ze wél contacteren, maar gewoon om weer erbij te gaan zitten zonder de dingen uit te babbelen (want dan is het ruzie) of te vergoeden waar mijn vriend toch recht op heeft (van de hele familie trouwens).  Of zelfs alleen maar een 'sorry'... Dus ja, vragen om 'kom je eten', vinden wij niet echt relevant in de situatie.  Ons gevoel (en zeker van mijn vriend dan) is: best zo laten. Maar ik vind het zo extreem... dat ik me dan afvraag: is dit wel normaal? Maar zin om weer ruzies en stresstoestanden te hebben hele tijd, heb ik natuurlijk ook niet.  Maar goed. Ik probeer er zo weinig mogelijk aan te denken hoor en probeer me echt te ontspannen. Bedankt voor je berichtje!

Dit is niet ok!

Als je iets tegenkomt waarvan je denkt dit hoort niet op het forum thuis. Laat het ons weten, dan kunnen we actie ondernemen. Klik op onderstaande knop als er iets mis is op de huidige pagina. Alsvast bedankt, zo houden we het forum schoon en gezellig!

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden