anoniem

Anoniem 4 jaar geleden Geen reacties

 

4 weken geleden stond mijn wereld even stil...
Ik vroeg mij al af waarom mijn sigaretten niet meer smaakten, waarom ik die heerlijke ochtendkoffie niet meer kon ruiken of waarom mijn reukorgaan plots zo veranderd was. Er klopte iets niet, dus ging ik het zekere voor het onzekere nemen en kocht ik een predictor; Vals alarm! Tenminste, dat dacht ik toch. Het bleef aanhouden en de misselijkheid was voor de rest van de week heel aanwezig. Ik besloot om nogmaals een zwangerschapstest te proberen. De volgende ochtend was het zover. Deze keer kwam er wel iets tevoorschijn. Heel licht, maar zeker. Ik maakte assap een afspraak met een gyenecologe. Ik was een prille 5 weken. Hoe kon dit nu gebeuren? Er werd mij uitgelegd dat mijn pil (Nora) zijn volledige werking niet kon doen doordat ik ook reeds andere medicatie innam. Lambipol (bipolaire stoornis)
Ik heb reeds bijna 2 jaar van mijn leven doorgebracht in een psychiatrische instelling. Door traumaverwerking, persoonlijkheidsstoornis en autisme. Nu ik alles terug stilletjes aan kon beginnen opbouwen, sloeg dit nieuws in als een bom. Een tikkende tijdbom. Ik had vorige week een afspraak voor een curettage (abortus). Ik moest eerst thuis, 's morgens, vaginaal 2 pilletjes inbrengen zodat het vruchtzakje zou verzwakken. Maar ik kon dit niet. Ik ben geen onmens en ze konden niet verwachten dat ik dat zelf zou doen. Dus ik bleef thuis, heel de dag in bed, overstelpt Door emoties. Ik heb het financieel niet breed, woon terug bij mijn ouders, mijn vriend heeft een kleine studio, we zijn pas 3 maand samen. Je moet weten, ik heb in die 2 jaar geen vriend gehad. Dus mijn leven staat nu op zijn kop. Met mijn hele hart wil ik het kindje houden en overstelpen met liefde, maar mijn verstand zegt nee... doordat ik eigenlijk de 2 laatste jaren 'verloren' heb en nu eindelijk terug aan iets nieuw kon beginnen; opleiding kleuterleidster. Ik ben ten einde raad. Mijn vriend zegt dat hij me sowieso zal steunen, wat mijn beslissing ook mag zijn. Maar mentaal ben ik nu heel zwak. Vanaf de dag dat ik wist dat ik zwanger was ben ik gestopt met roken, heb ik mijn medicatie plots abrupt afgebroken, (wat heel lastig is nu) Let ik op mijn voeding en neem ik zwangersschapsvitaminen. Zolang ik niet met zekerheid kan zeggen wat mijn beslissing al dan niet is, wil ik dat het een zo goed mogelijk bestaan heeft in mijn buik. Het is zo oneerlijk dat ik en enkel ik die harde keuze moet maken. Onwetend of ik het kindje een goede opvoeding zal kunnen geven, als ik steun zal krijgen,... of moet ik mijn egoïsticht zelf zijn en denken aan mijn toekomst?? Verder studeren voor kleuterleidster en zorgen dat ik na 5 jaar als ik zekerheid heb van alles, gesetteld ben en er financieel beter voor sta, dan pas mijn kinderwens vervullen... ik ben ten einde raad.

Er zijn nog geen reacties. Ben jij de eerste die een reactie toevoegd?

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden