anoniem

Anoniem 4 jaar geleden 3 reacties

 

Hey allemaal,

ik ben nieuw hier en een beetje ten einde raad. Nu 7 weken zwanger, bijna 8.

Mijn vriend en ik zijn 3 maanden samen. Ik leerde hem een jaar geleden kennen en vond hem altijd wel lief en sympathiek, maar verliefd was ik niet. Plots enkele maanden geleden viel ik dan toch voor hem en zag ik wat voor iemand al de hele tijd naast me stond. Ergens was de keuze ook rationeel, maar verliefdheid en aatrekkingskracht kwam er zeker ook bij. Het ging eigenlijk vanaf dag 1 erg goed. Eindelijk het gevoel dat ik er niet meer alleen voor stond, dat we samen een team waren. Ik omschreef het zelfs als een klein gezinnetje. We zagen elkaar dagelijks, ik verhuisde ondertussen, want ik kocht mijn eigen huis. En eigenlijk voelde het alsof we er samen naartoe verhuisden.

isschien moeten jullie nog weten dat ik al lang niet meer aan de pil was omdat ik in het verleden merkte dat ik daardoor afstandelijker werd en begon te twijfelen aan mijn partners. Dat vlakte mijn emotie nogal af.

Ik ging in juli drie weken op reis (zonder hem, want we zijn immers nog niet zo lang samen en die reis was al gepland) en daar ontdekte ik tegen alle verwachtingen in dat ik zwanger was. Totaal ongepland, ik snap niet goed waar het mis ging, want we deden het wel veilig.

Mijn eerste reactie was positief, ik wil immers al super lang kinderen en met hem zag ik dat wel zitten. Op reis was ik dan zelfs al bang dat het ging mis gaan met de baby. Eens terug thuis was hij enthousiast, waren we samen enthousiast. Maar drie dagen later keerde alles voor mij, plots twijfelde ik of ik hem wel leuk genoeg vind. Ik heb nergens zin in, krijg al even geen hap door mijn keel. (Dat was op reis al, geen hongergevoel) Momenteel is het zelfs zo dat ik me erger aan hem en hem liever buiten heb. Ik voel me zeer afstandelijk. Als hij me in bed wil knuffelen dan voelt het alsof ik niet meer kan ademen. Sex hebben gaat al helemaal niet, zelfs al wie ik sex op tv, dan keert mijn maag. Terwijl dat vroeger echt geen probleem was want ik wou wel elke zdag super dicht bij hem zijn.Waardoor ik dus nog meer twijfel. Abortus ging al door mijn hoofd, maar ergens weet ik dat ik dat niet wil. Ik wil gewoon af van dit neerslachtig gevoel en al deze twijfel.

We praten hierover en hij geeft me de ruimte, maar ik voel me zo schuldig. Hij is zo lief en ondergaat alles. Terwijl ik niet het gevoel heb dat ik hem iets kan geven op dit moment.

Kan dit allemaal door hormonen veroorzaakt worden? En zou dit beteren na 12 weken? Ik wil het geloven, maar het is zo moeilijk. Ik, die altijd zo graag kinderen wou, ben nu niet blij met dit ukkie en wil liever ver weg lopen van alles en iedereen.

Alleszins al bedankt om dit te lezen.

Groetjes,

Neleke

Pagina 1, reactie 1 t/m 3 van totaal 3 reacties.

anoniem

Anoniem 3 jaar geleden

Dag Nelekem, Ik herken het ook heel sterk: die stomme hormonen ook! Ze nemen bij mij (nu in week 8) ook totaal mijn gevoelsleven over. Het voelt alsof ik geen controle heb over mijn emoties en aan ALLES twijfel. Zelfs iets kopen in een winkel doet me al enorm twijfelen...pffffIk hou me ook maar vats aan het idee dat na 12 weken die hormonen wat gesetteld zijn, en tot die tijd helpt het mij om elke dag voldoende te bewegen/sporten. Al is het maar 15 minuten en hard fietsen. Het lijkt voor mij toch net even wat geluksstofjes aan te maken die een soort antistof zijn voor de hormonen ;-)Sterkte de komende tijd

anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Dag Rosa, bedankt voor je reactie. Ik ben blij te horen dat ik niet de enige ben. Momenteel 12weken ver en gaat al iets beter. Al blijf ik vrij afstandelijk. Maar ik leg me er ondertussen bij neer dat het hormonaal is, al is dat niet elke dag even gemakkelijk. Dus ik hoop voor jou ook op beterschap. Veel sterkte en succes met het verdere verloop van je zwangerschap. Groetjes, Neleke Groetjes, Nele

anoniem

Anoniem 4 jaar geleden

Hallo Neleke, Vele punten in jouw verhaal zijn erg herkenbaar voor mij. Ik ben nu in de 8e week zwanger en totaal hormoongestuurd. Ik twijfel aan alles. Wil het liefst in bed blijven liggen door de vermoeidheid, mijn man kan momenteel niks goed doen en ik heb nul invloed op mijn stemmingen. Voor de zwangerschap was ik emotioneel stabiel en opgewekt. Dat lijkt allemaal verdwenen. Ik heb heel wat af gezocht op internet en ben voor mij tot de conclusie gekomen dat het puur de hormonen zijn en dat het vanaf de 12e week allemaal weer wat positiever zal worden. Daar ga ik dus maar vanuit ookal vind ik het erg moeilijk. Ik hoop dat je er iets aan hebt, dapper van je om je verhaal zo te delen.. Ik wens je alle goeds toe met je zwangerschap en dat je snel weer positief mag denken :) Liefs, Rosa

Dit is niet ok!

Als je iets tegenkomt waarvan je denkt dit hoort niet op het forum thuis. Laat het ons weten, dan kunnen we actie ondernemen. Klik op onderstaande knop als er iets mis is op de huidige pagina. Alsvast bedankt, zo houden we het forum schoon en gezellig!

 
Login of meld je aan!

Login

Login om te kunnen reageren of nieuwe onderwerp aan te maken.

Login

Aanmelden

Meld je aan om je reageren en ervaringen te delen met andere moeders.

Aanmelden